Tibetan
་པ་རྣམས་ལས་ཁ་ཆེ་མཆེ་བའི་སྡེས་མཛད་པར་གྲགས་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་མཁས་པ་ཁ་ཅིག་དབྱིག་ གཉེན་གྱི་གཞུང་འགྲེལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་གཞན་དུ་ལུང་དྲངས་པ་རྣམས་དེར་སྣང་བ་དང༌། འདི་ཡི་ཀླད་དུ་ཡང༌། འདི་ཡི་གཞུང་འགྲེལ་གནོད་འཇོམས་བྱ་བར་འདོད། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་ཅིང༌། མཁས་པ་གཞན་དག་འདིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་རྣམ་རྟོག་བརྒྱད་རྣམ་འགྲེལ་དུ་ཁ་འཕངས་ལ་དེ་བཙུན་པའི་རྣམ་འགྲེལ་ན་ཡོད་པས་དབྱིག་གཉེན་གྱི་མ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོན་ཀྱང་ད་ལྟ་ཡུམ་གསུམ་གཞུང་འགྲེལ་གནོད་འཇོམས་ཞེས་པ་བམ་པོ་ཉེར་དགུར་བྱས་པ་ལོ་ཙྪ་བ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྡེས་བསྒྱུར་བ་དང༌། འབུམ་རྐྱང་པའི་གཞུང་འགྲེལ་གནོད་འཇོམས་ཞེས་པ་འགྱུར་བྱང་མེད་པ་སྔ་མ་ལས་ཉིས་འགྱུར་གྱིས་གླེགས་བམ་རྒྱས་པ་གཅིག་དང་གཉིས་སྣང་ཞིང་སྔ་མ་ལ་དཀར་ཆག་འཕང་ཐང་མར་བམ་པོ་ཉེར་བདུན་ཞེས་འབྱུང་ཡང་ཉེར་དགུར་ཁོ་རང་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །ཕྱི་མ་འདི་འཕང་ཐང་གི་དཀར་ཆག་ཏུ་བཙན་པོ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེ་བཙན་གྱིས་མཛད་པ་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབུམ་གྱི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ཞེས་འབྱུང་བས་རྒྱལ་པོས་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་མན་ངག་རྗེས་འབྲང་དུ་གཞུང་འགྲེལ་ལས་ལོག་པའི་གཞན་རྣམས་ཀྱི་བཤད་པ་གཟུང་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ནི་མདོ་སྡེ་ལྔ་བརྒྱ་བཤད་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་མགོན་པོ་བྱམས་པས་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཤད་པ་མཛད། བླ་མའི་མན་ངག་ལས། གཞུང་འགྲེལ་གནོད་འཇོམས་གསལ་པོར་བྱ་བར་འདོད། ཅེས་བྱ་བ་བཤད་པའི་འཕགས་ པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་ལ་སྐྱབས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང༌། འདིའི་ཀླད་དུ། བླ་མའི་ལུང་གིས་བདག་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། །འདི་ཡི་གཞུང་འགྲེལ་གནོད་འཇོམས་བྱ་བར་འདོད། ཅེས་པ་རྣམས་ཕལ་ཆེར་སྒྲིག་པར་ནུས་ན་ཡང་བརྩམ་པར་དམ་བཅའི་རྐང་པ་འདི་གཉིས་གནོད་འཇོམས་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱད་མེད་པ་དང༌། མན་ངག་རྗེས་འབྲང་དུ་ཡང་ཉི་ཁྲིའི་གཞུང་འགྲེལ་ཞེས་གྲགས་ཀྱི་ཡུམ་གསུམ་གཞུང་འགྲེལ་ཞེས་པ་མི་སྣང་བ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་རྣམ་རྟོག་བརྒྱད་རྣམ་འགྲེལ་དུ་ཁ་འཕངས་པ་དང༌། ལྔ་བརྒྱ་པ་ཐ་མའི་འགྲེལ་པར་བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ལ་རང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་བཀོད་ནས། ཤཱནྟི་རཀྵི་ཏའི་བསམ་པ་ནི་ཞེས་ཞི་བ་འཚོའི་བཤད་ཡམས་མཛད་པའི་ཕྱིར་མཆེ་བའི་སྡེས་བརྩམས་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ་སྟེ། བློ་གསལ་ཞིང་ཡིད་གཞུངས་པ་དག་གིས་དཔྱད་པར་བྱའོ།
Chinese
据说是由喀什弥尔的牙齿派所作。后来的学者认为这是无著的论疏，因为其中引用了其他地方的内容，并且在本文的开头也说：“我想做这部论疏的破除妨害。”其他学者则认为，这里提到了声闻乘大士的八种分别，并在注释中提到了它们，而这些都在僧侣的注释中，所以不是无著所作。然而，现在名为《母经三论疏破除妨害》的有二十九卷，由大译师益西德翻译。名为《单部般若论疏破除妨害》的，没有译者署名，比前者多一倍，有一两部大部头的样子。前者在彭塘目录中记载为二十七卷，但实际上有二十九卷。后者在彭塘目录中记载为赞普赤松德赞所作的《圣妙吉祥般若波罗蜜多十万颂广释》，所以是国王所作。任何密诀的追随者，都不应该采纳与论疏相悖的其他人的说法。因为导师为了宣说五百部经，受到了圣者慈氏菩萨的教诲，所以才颠倒地宣说。上师的密诀中说：“我想清楚地阐明论疏的破除妨害。”这是因为圣者无著亲自依止自己的密诀。并且，在本文的开头说：“为了上师的教言对我有益，我想做这部论疏的破除妨害。”这些话虽然大体上可以整理出来，但是这两句立誓之词，对于“破除”和“妨害”两者没有区别。而且，在密诀的追随者中，只听说过《二万颂》的论疏，没有听说过《母经三论》的论疏。并且，提到了声闻乘大士的八种分别，并在注释中提到了它们，以及在五百部最后的注释中，表达了自己的观点，并说：“寂护的想法是……”因为寂护制造了邪说，所以才认为是牙齿派所作。有智慧且心胸开阔的人应该对此进行研究。
English
It is said to have been composed by the Kashmirī Tooth Sect. Some later scholars believe that it is a commentary on Vasubandhu's treatise, because quotations from other sources appear in it, and also because it says at the beginning of this text, "I wish to do the refutation of objections to this treatise." Other scholars say that it mentions the eight discriminations of the great Śrāvaka beings in the commentary, and that these are found in the monastic commentary, so it is not by Vasubandhu. However, the current "Refutation of Objections to the Commentary on the Three Mothers" in twenty-nine fascicles was translated by the great translator Yeshe De. The "Refutation of Objections to the Commentary on the Single Hundred Thousand" without a colophon appears to be one or two expanded volumes, twice as large as the former. The former is listed in the Phangthang catalog as twenty-seven fascicles, but it actually has twenty-nine fascicles. The latter is listed in the Phangthang catalog as "Extensive Commentary on the Hundred Thousand Verses of the Holy Prajñāpāramitā" composed by Emperor Trisong Detsen, so it was composed by the king. In any case, followers of the oral tradition should not adopt the explanations of others that contradict the treatise and commentary. Because the teacher was instructed by the Holy Lord Maitreya to explain the five hundred sūtras, he therefore expounded them in a distorted way. In the guru's oral tradition, it says, "I wish to clearly explain the refutation of objections to the treatise and commentary." This is because the Holy Asanga himself relies on his own oral tradition. And at the beginning of this, it says, "Because the guru's words are beneficial to me, I wish to do the refutation of objections to this treatise." Although these words can generally be arranged, these two lines of the vow to compose do not distinguish between "refutation" and "objections." Moreover, among the followers of the oral tradition, only the commentary on the Twenty Thousand Verses is known, not the commentary on the Three Mothers. Furthermore, it mentions the eight discriminations of the great Śrāvaka beings in the commentary, and expresses his own opinion on the level of the final commentary on the Five Hundred, saying, "Śāntarakṣita's idea is..." Because Śāntarakṣita created heresy, it is thought to have been composed by the Tooth Sect. Those who are intelligent and open-minded should investigate this.
Tibetan
།གང་ལྟར་ཡང་འདིས་སེམས་ཙམ་དུ་བཀྲལ་ཞེས་གསུང་བ་ནི་ཆེས་མི་འཐད་པར་གོ་སྟེ། རྒྱས་པར་འོག་ཏུ་བསྟན་པར་བྱའོ། །རྒྱལ་བ་མ་ཕམ་པས་ཡུམ་གྱི་ལུས་དངོས་བརྒྱད་དོན་བདུན་ཅུར་དྲིལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་བཞི་པོ་འདིས་དགོངས་འགྲེལ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡུམ་གྱི་དགོངས་པ་རེ་འགྲེལ་པས་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་དོ་ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་གྲགས་ཀྱང་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུས་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་རྣམ་གཡེང་གི་རྟོག་པ་བཅུའི་གཉེན་པོར་སྒྲུབ་པ་ལ་ གདམས་པའི་མདོའི་འགྲེལ་ཚུལ་དང༌། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་ནི། །བསྟན་པ་གསུམ་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །བརྟགས་པ་དང་ནི་གཞན་དབང་དང༌། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །མེད་ཅེས་བྱ་ལ་སོགས་ཚིག་གིས། །བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་སྟེ། །སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་དཔེ་རྣམས་ཀྱིས། །གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཡང་དག་བསྟན། །རྣམ་པར་བྱང་བ་བཞི་ཡིས་ནི། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་ནི། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་གཞན་བསྟན་མེད། ཅེས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་མདོ་འགྲེལ་ཚུལ་རྣམས་རིམ་པ་ལྟར་དབུས་མཐའ་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྣང་བས། བྱམས་ཆོས་ལས་ལོགས་སུ་སྲོལ་བཏོད་པ་མིན་ཞིང༌། གཞུང་འགྲེལ་ནི་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་དང་སྐྱེ་འགག་ཀུན་བྱང་མེད་པའི་སྐབས་སུ་རྩ་ཤེའི་ལུང་དྲངས་ནས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་རིགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཆད་འདོད་པར་འདུག་པས། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་ཚོགས་ལས་བཤད་སྲོལ་ཟུར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་བཤེས་གཉེན་བཞེད་པ་ལྟར་ཡུམ་གྱི་བརྗོད་བྱ་ལ་སྙིང་པོའི་དོན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང༌། རྒྱ་ཆེ་བ་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་རིགས་ཚོགས་དང༌། གཉིས་པ་རྒྱན་གྱིས་བཀྲལ་བ་ཡིན་ཞེས་པ་ལྟར་རམ། ཡང་ན་དངོས་བསྟན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་རིགས་ཚོགས་དང༌། ཤུགས་བསྟན་སྟོང་ཉིད་བཤད་པ་ན་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལ་མངོན་རྟོགས་སྐྱེས་པའི་རིམ་ པ་རྣམས་རྒྱན་གྱིས་བཀྲལ་བས། རྗེ་བཙུན་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་གཉིས་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་འགྲེལ་ཚུལ་གཉིས་སུ་བྱུང་ངོ༌། །ཞེས་བྱ་བར་ཡང་གནས་སོ། །དེ་དག་ལས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ནི་འདིར་གང་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སོ། །འོ་ན་འདིའི་རྩ་བའི་མདོ་རྣམས་གང་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྤྱིར་ཤེར་ཕྱོགས་ལ་ཡུམ་དྲུག་སྲས་བཅུ་གཅིག་སྟེ་སྲས་ཡུམ་བཅུ་
Chinese
总之，说这部论典解释为唯识宗，我认为是很不恰当的，详细的将在下面阐述。胜者弥勒将般若母经的八事七十义浓缩，结合瑜伽士修持的次第，造了《现观庄严论》。这样，这四部论典不依赖其他的注释，各自解释了般若母经的意义，因此被称为开创宗派。虽然如此出名，但《八千颂》要义的重点是十六空性，为了对治散乱的十种分别， 是教诫经的解释方法。在《般若波罗蜜多经》中：三种自性真实依靠，遍计所执与依他起，圆成实性即是此。无有等词遮诠一切，幻化等喻诠显他性，四种清净诠显圆成实，般若波罗蜜多中，佛陀未曾说其他。像这样，三种自性解释经的方法，次第如同《中边分别论》和《大乘集论》一样显现，因此不是从弥勒法中单独开创的宗派。经文的解释是，在解释十六空性和生灭皆无自性的时候，引用《中观根本慧论》的教证，想要像龙树论师的理路一样解释。因此，不是从龙树的理聚论中单独创立的说法。因此，如法友论师所认为的那样，般若母经的所诠，从核心意义来说是胜义谛，从广义来说是现观的次第。第一种是用理聚论，第二种是用《庄严论》来解释。或者，直接开示空性的意义是用理聚论，间接开示空性时，在所化众生的相续中生起现观的次第，是用《庄严论》来解释。因此，至尊（指弥勒菩萨）和龙树论师的般若经解释方法出现了两种。也可以这样安立。这些之中，《现观庄严论》是此处将要讲说的法。那么，这部论的根本经典是什么呢？对此，总的来说，般若品类有六母十一子，即十
English
In any case, saying that this explains only the mind is considered very inappropriate, and it will be explained in detail below. The victorious Maitreya condensed the eight topics and seventy meanings of the Mother Prajñāpāramitā, combined them with the stages of practice for yogis, and composed the Ornament for Clear Realization. Thus, these four treatises, without relying on other commentaries, each explain the meaning of the Mother Prajñāpāramitā, and are therefore said to establish a system. Although it is so famous, the main topic of the condensed meaning of the Eight Thousand Verse Prajñāpāramitā is the sixteen emptinesses, and to counteract the ten kinds of distracting thoughts, It is the method of explaining the Sutra of Instructions. In the Prajñāpāramitā, it is said: "The three natures are truly relied upon: the completely imputed, the dependent, and the perfectly established. The words 'non-existent' and so on negate everything. Illusions and other metaphors show the dependent nature. The four purities proclaim the perfectly established nature. In the Prajñāpāramitā, the Buddha has not taught anything else." Like this, the methods of explaining the sutra with the three natures appear in order, just like the Madhyāntavibhāga and the Mahāyānasaṃgraha. Therefore, it is not a system established separately from the Maitreya's teachings. The explanation of the text is that when explaining the sixteen emptinesses and the lack of inherent existence of arising and ceasing, quotations from the Mūlamadhyamakakārikā are cited, and it seems that they want to explain it in the same way as Nāgārjuna's reasoning. Therefore, it is not a separate explanation from Nāgārjuna's collection of reasoning. Therefore, as Ācārya Dharmamitra believes, the object of the Mother Prajñāpāramitā, in terms of the essential meaning, is the ultimate truth, and in terms of the extensive meaning, is the stages of clear realization. The first is with the collection of reasoning, and the second is explained with the Ornament. Or, the direct teaching of the meaning of emptiness is with the collection of reasoning, and when indirectly teaching emptiness, the stages of clear realization arise in the minds of the disciples, which is explained with the Ornament. Therefore, there are two ways of explaining the Prajñāpāramitā by the venerable (Maitreya) and Nāgārjuna. It can also be established in this way. Among these, the Ornament for Clear Realization is the Dharma that will be discussed here. So, what are the root sutras of this treatise? In general, the Prajñāpāramitā has six mothers and eleven sons, that is, ten