Tibetan
་པོ་འགའ་ཞིག་ལ་ཁམས་གསུམ་རིམ་ཅན་དུ་བདག་མེད་པར་སྒོམ་པ་སྲིད་པ་དང་ཆོས་མངོན་པར་རིམ་ཅན་དུ་སྤོང་བར་བཤད་པ་གྲགས་ཆེ་བས་དེ་དག་དང་བསྟུན་པའོ་ཞེས་བཤད་ཀྱང་རུང་བ་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་འཆད་མི་ཤེས་པར་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤངས་པ་བྱང་སེམས་ལ་སྦྱར་བ་ནོར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་བློའི་དྲི་མ་གཞན་ལ་འགེལ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། ཅི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་དམ་འོན་ཏེ་བག་ལ་ཉལ་སྤོང་བར་བྱེད། གང་ལས་སྤངས་ན་སྤངས་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། བག་ལ་ཉལ་ལས་སྤོང་བར་བྱེད་དེ་ཀུན་དཀྲིས་པ་ནི་དང་པོ་ཉིད་ནས་སྤངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ལ་ཉལ་སྤངས་ན་སྤངས་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ལས་སྤངས་ལ་བག་ལ་ཉལ་ལས་མ་སྤངས་ན་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་གྱི། བག་ལ་ཉལ་ལས་སྤངས་ན་ནི་བག་ལ་ཉལ་དང་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་གཉིས་ཀ་གཏན་འབྱུང་བར་མི་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་སྤང་བྱ་དུས་གསུམ་ལས་གང་སྤོང་ཞེ་ན། ཀུན་བཏུས་ལས། འདས་པ་ནི་འགགས་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །མ་འོངས་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་བ་ནི་ལམ་དང་མཉམ་དུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་སྤོང་སྟེ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་གང་གི་གཉེན་པོའི་རྣམ་པ་དེ་འབྱུང་བ་དང༌། གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་འགག་པ་ནི་མཉམ་པས་མཉམ་སྟེ་དཔེར་ན་སྣང་བ་དང་མུན་པ་འབྱུང་བ་དང་འགག་པ་བཞིན་ནོ། ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་མངོན་གྱུར་པ་འདས་མ་འོངས་ནི་ཞིག་ནས་དང༌། མ་སྐྱེས་ནས་མེད་པས་སྤང་མི་དགོས་ལ། ད་ལྟ་བ་ནི་གཉེན་པོ་དང་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་འཇུག་པས་མངོན་གྱུར་མི་སྤོང་ཡང་སྤང་བྱའི་ས་བོན་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་མི་འགལ་བས་གནས་ངན་ལེན་སྤོང་ངོ༌། །དེ་ཡང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་རྒྱུད་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་སྤང་བྱ་འགག་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་ལ་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲོལ་ལམ་རྫོགས་པར་སྐྱེས་པ་དང་སྤང་བྱ་ཡང་རྫོགས་པར་འགག་གོ །དེ་ལྟར་ན་སྤང་བྱ་གང་དང་གང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་སྐྱེས་ཟིན་པ་ན་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་རྒྱུད་ལ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྤོང་བའི་དོན་ནི་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེད་ན་རྒྱུད་དེ་ལ་སྤང་བྱའི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལས་དེ་སྐྱེས་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱི་མའི་རྒྱུན་འཐུད་པ་འགོག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། གཉེན་ པོ་ནུས་ལྡན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་རྒྱུད་སྔར་སྤང་བྱ་དེའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་སྣོད་མ་ཡིན་པར་གནས་གྱུར་ནས་སྤང་བྱ་དེའི་རྒྱུན་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མེད་པར་བྱས་པ་ནི་སྤངས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བས་མ་འོངས་པ་ན་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་གནས་པ་དེ་ནི་སྤོང་བའོ། ཞེས་སོ། །མཛོད་ལས་ནི་གང་གྲོལ་ན་སྐྱེ་འགྱུར་མ་འོངས་པ་མི་སློབ་པའི་སེམས་གྲོལ་ལ་གང་གིས་སྤོང་ན་འགག་འགྱུར་ད་ལྟ་བའི་ལམ་གྱིས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་ཞེས་འདོད་དེ། མཛོད་ལས། མི་སློབ་སེམས་ནི་སྐྱེས་འགྱུར་བ། །སྒྲིབ་པ་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་འགྱུར། །འགག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་སྤོང༌། ཞེས་སོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་འགག་འགྱུར་གཉེན་པོ་འགགས་པ་དང་སྤང་བྱ་འགགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་དོན་མིན་གྱི། ཐུབ་དགོངས་སུ། འོ་ན་འདས་པའམ་མ་འོངས་པའམ་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞེ་ན་མ་འོངས་པའི་སེམས་སྐྱེ་བཞིན་པ་མི་སློབ་པ་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །དེ་སྐྱེས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ལམ་ནི་གནས་སྐབས་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འགག་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ད་ལྟར་བའོ། ཞེས་པ་ལྟར་ཏེ། རང་འགྲེལ་ལས། འགག་པ་ནི་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་སྟེ་ད་ལྟར་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་དང་སྤང་བྱ་འགག་པ་དུས་མཉམ་ན་སྒོམ་ལམ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་རྫོགས་པར་སྐྱེས་པ་ན་སྒོམ་སྤང་ཐ་མ་མ་ལུས་པར་འགག་དགོས་པས་རྒྱུན་མཐར་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤང་དགོས་ཏེ། མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་མ་ཡིན་པའི་སྒྲིབ་པ་མེད་པས་སོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པ་གཉིས་དང༌། དེའི་གནས་ངན་ལེན་གཅིག་རྣམས་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་དང༌། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། ས་དེ་ལ་ཐོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་བཤད་པ་དང༌། གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་ཀྱང༌། ཟག་པ་པའི་གནས་ངན་ལེན་ནི། བག་ལ་ཉལ་སྤངས་ཀྱང་སྔོན་ཟག་པས་བསྐྱེད་ཅིང་ཟག་པས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པ་སྟེ་དེ་དང་འདྲ་བའི་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་ངན་པར་གནས་པ་དང༌། ངན་པར་ཞུགས་ལ་ཆེས་སྲབ་པ་དང༌། ཆེས་ཆུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་གནས་ངན་ལེན་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་མ་སྤངས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉག་གཅིག་གིས་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བག
Chinese
有些论师说，可以次第观修三界无我，次第断除法与俱生，这种说法很流行，也可以说这是为了顺应那些说法。如果不能理解这种观点，而说将声闻的断除安立在菩萨身上是错误的，那只是将自己的思维污垢强加于人。第二，在《决择摄要》中说：是断除遍计所执，还是断除随眠？从何处断除才能称为断除？答：是从随眠中断除，因为遍计所执最初就已经断除了。断除随眠才能称为断除。为什么呢？因为如果断除了遍计所执而没有断除随眠，那么遍计所执还会再次产生；如果断除了随眠，那么随眠和遍计所执都不会再产生。就像这样。那么，所断的三时中，断除哪个呢？《摄类学》中说：过去已经灭尽，所以不是；未来尚未产生，所以不是；现在与道不相容，所以不是。然而，要从恶趣的行相中断除，即恶趣的行相的对治的行相产生，并且恶趣的行相灭尽是同时的，就像光明和黑暗的产生和灭尽一样。它的意思是，显现的过去和未来，因为已经坏灭和尚未产生而没有，所以不需要断除。现在与对治不同时存在，所以不需断除显现，然而所断的种子和对治二者在同一相续中同时存在并不矛盾，所以要断除恶趣。也就是说，解脱道在那一相续中产生和所断灭尽是同时的，因此解脱道圆满产生和所断也圆满灭尽。这样，当任何所断的自性的解脱道已经产生时，自性的所断就不存在于相续中了。断除的意义是，如果没有生起对治，那么相续中与所断相似的后世就会相续，因为它的生起力量会阻止后世的延续。三
English
Some scholars say that it is possible to meditate on the selflessness of the three realms in sequence, and to abandon the Dharma and co-born in sequence. This statement is very popular, and it can also be said that this is to comply with those statements. If you cannot understand this point of view, and say that it is wrong to establish the abandonment of the Hearers on the Bodhisattva, then it is just imposing your own mental defilements on others. Second, in the Compendium of Decisions, it says: Is it to abandon the pervasive clinging, or to abandon the latent sleep? From where can it be called abandonment if it is abandoned? Answer: It is to abandon from the latent sleep, because the pervasive clinging has already been abandoned from the beginning. Abandoning latent sleep can be called abandonment. Why? Because if the pervasive clinging is abandoned but the latent sleep is not abandoned, then the pervasive clinging will occur again and again; if the latent sleep is abandoned, then neither the latent sleep nor the pervasive clinging will occur again. Like this. Then, of the three times to be abandoned, which one is abandoned? The Compendium of Categories says: The past is not because it has ceased; the future is not because it has not yet been born; the present is not because it is not compatible with the path. However, it is necessary to abandon from the aspect of the evil realms, that is, the aspect of the antidote to the aspect of the evil realms arises, and the aspect of the evil realms ceases is simultaneous, just like the arising and ceasing of light and darkness. Its meaning is that the manifested past and future do not exist because they have been destroyed and have not yet been born, so there is no need to abandon them. The present does not exist simultaneously with the antidote, so there is no need to abandon the manifestation, but it is not contradictory that the seed of what is to be abandoned and the antidote exist simultaneously in the same continuum, so the evil realms must be abandoned. That is to say, the arising of the liberation path in that continuum and the cessation of what is to be abandoned are simultaneous, therefore the complete arising of the liberation path and the complete cessation of what is to be abandoned. In this way, when the liberation path of the nature of any of what is to be abandoned has arisen, the nature of what is to be abandoned does not exist in the continuum. The meaning of abandonment is that if the antidote does not arise, then the later generations similar to what is to be abandoned in that continuum will continue, because its power of arising will prevent the continuation of later generations. Three
Chinese
断除是：对治有力，以生起的力量，使识流先前所应断除之物的器，转变成非器，从而使应断除之物的相续没有生起的机会，这就是断除的意义。如《集论》所说：“由于脱离了恶趣之相，未来不生烦恼的法性，即是断除。”《俱舍论》中说，何者解脱则生起，未来无学之心解脱，以何者断除则灭尽，现在道断除障碍。如《俱舍论》所说：“无学心是生起者，从障碍中解脱。以灭尽之路，彻底断除其障碍。”对此，有些人认为灭尽的对治和应断除之物灭尽二者是同时的，但这不是正理。在《解深密经》中说：“那么过去、未来或现在生起的心解脱吗？未来生起的心，无学从障碍中解脱。它生起时，断除障碍的道是什么状态呢？是灭尽的状态，即是现在的。”如自释所说：“灭尽是显现趋向灭尽，即是现在的，这是它的定义。”如果对治生起和应断除之物灭尽是同时的，那么大瑜伽道的圆满生起时，就必须断除所有最后的修断，因此最终必须断除所有障碍，因为没有非见断和修断的障碍。这是不可能的，因为在佛地也有两种极微细的无明，以及它们的一个恶趣，如《解深密经》中所说。而且，《经庄严论》中也说，该地有障碍的遮蔽，以及《摄抉择分》中也说，有漏的恶趣是：即使习气已断，但先前由有漏所生起并完全熏染，以与此相似的不可行的方式，自性是恶的，并且恶的进入是最微细的，而且是最微小的。有漏的恶趣被称为烦恼的习气，阿罗汉和独觉没有断除，只有如来才断除。它的习
English
Cessation is: The antidote is powerful, and with the power of arising, the vessel of the consciousness stream that was previously to be abandoned is transformed into a non-vessel, thereby making it impossible for the continuum of what is to be abandoned to arise. This is the meaning of abandonment. As the *Compendium of Topics* says, "Because it is separated from the aspect of bad states, the nature of the dharma that does not give rise to afflictions in the future is abandonment." The *Treasury of Knowledge* says that what is liberated arises, the non-learning mind of the future is liberated, and by what is abandoned, it is extinguished, and the present path abandons the obscurations. As the *Treasury of Knowledge* says: "The non-learning mind is what arises, it is liberated from the obscurations. By the path of extinction, its obscurations are completely abandoned." Some people think that the extinction of the antidote and the extinction of what is to be abandoned are simultaneous, but this is not the point. In the *Explication of the Thought Sutra*, it says, "Then is the past, future, or present mind liberated? The future mind that is arising, the non-learning is liberated from the obscurations. When it arises, what is the state of the path that abandons the obscurations? It is the state of extinction, which is the present." As the self-commentary says, "Extinction is the manifestation of tending towards extinction, which is the present, and this is its definition." If the arising of the antidote and the extinction of what is to be abandoned are simultaneous, then when the great perfection of the yoga path arises completely, all the last to be cultivated must be extinguished, so in the end all obscurations must be abandoned, because there are no obscurations that are not to be seen and cultivated. This is not possible, because even on the ground of the Buddha there are two very subtle ignorances and one of their bad states, as stated in the *Explication of the Thought Sutra*. Moreover, the *Ornament of the Sutras* also says that there is a covering of obscurations on that ground, and the *Collected Determinations* also says that the defiled bad state is: Even though the latent tendencies have been abandoned, they were previously produced by defilements and completely perfumed by defilements, and in a way that is similar to this, it is not possible to act, and its nature is bad, and the entry of badness is the most subtle, and it is the smallest. The defiled bad state is called the latent tendencies of the afflictions, and the Arhats and solitary Buddhas have not abandoned it, but only the Tathagata has abandoned it. Its habit