Tibetan
ན་པས་བདེན་པ་མཐོང་བ་གོམས་པས་ཆེ་འབྲིང་ནས་སྤང་དགོས་ཀྱི་མཐོང་ཙམ་ནས་སྤང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སའི་སྒོ་ནས་ཆེ་འབྲིང་དུ་བཞག་གོ །མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་ལ་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་པའི་དོན་ནི། ཕྱི་རོལ་བའི་གྲུབ་མཐས་བློ་བསྒྱུར་བ་དང་མ་བསྒྱུར་བ་ལ་བྱའི་མངོན་གྱུར་དང་བག་ལ་ཉལ་ལ་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་མཐོང་སྤང་བདེན་པ་དང་སྒོམ་སྤང་ཡུལ་ལ་ལོག་ཞུགས་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསྡུ་བ་དང་ཀུན་བཏུས་སུ་མཐོང་སྤང་ལ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་བསྟན་ཞེ་ན། དོན་འདི་ ལ་ཁ་ཅིག་བསྟན་བཅོས་ཐ་དད་ཀྱི་དགོངས་པ་དང༌། ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་པ་དང༌། སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐ་དད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་འཆད་པ་ནི་དོན་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཀུན་བཏུས་སུ་བཤད་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་མ་མཐོང་བར་དུ་འཇུག་ཅིང་མཐོང་བ་ན་ལྡོག་པ་ལ་དགོངས་ནས་བདེན་པ་རྣམས་ལ་ལོག་ཞུགས་སུ་བཤད་ལ། བསྡུ་བར་གོ་བཞི་བཤད་པ་ནི་རགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཡིན་གྱི་ཞིབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཀུན་བཏུས་ལྟར་དུ་འཇུག་པར་བསྡུ་བ་ཉིད་ལས་གསུངས་ཤིང༌། འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཀུན་བཏུས་ལྟར་བཤད་པས་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་སྐབས་སུ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་ལུགས་དེ་དག་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞེ་ན། རྒྱན་གྱི་སྣང་བ་དང་ཐུབ་དགོངས་སུ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་འདི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་པས་འདི་ཉིད་ཁས་བླང་ངོ༌། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། མཐོང་སྤང་དང༌། སྒོམ་སྤང་ཇི་ལྟར་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལུགས་གཞན་བསྟན། རང་ལུགས་བཞག་པའོ། །དང་བོ་ནི། བསྡུ་བ་དང་མཛོད་ལས། འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་གཉིས་དང༌། ཁམས་གོང་གི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་བཟོད་དང་རྗེས་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་ སྤོང་ལ། བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ་ཁམས་གོང་འོག་གཉིས་ཀྱི་མཐོང་སྤང་གི་གཉེན་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པར་བཤད་དོ། །དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡིན་པར་འབྲེ་བཞེད་དོ། །བོད་འགའ་ཞིག་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྐབས་སུ་ཀུན་བཏུས་ནས་འབྱུང་བའི་མཐོང་སྤང་གི་རྣམ་གཞག་ཁས་བླངས་ནས་སྤོང་ཚུལ་འཆད་པ་ན་མཛོད་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ནི། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་སྤོང་ཚུལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མ་གོ་ནས་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཨ་བྷྱ་ཀ་རས་ཀྱང༌། མཐོང་སྤང་གི་གྲངས་དང་ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་ཀུན་བཏུས་ལྟར་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་ཆོས་བཟོད་བཞིས་འདོད་པའི་མཐོང་སྤང་བཞི་བཅུ་དང་། རྗེས་བཟོད་བཞིས་ཁམས་གོང་གི་མཐོང་སྤང་དོན་གཉིས་སྤོང་བར་འདོད་དེ། འདི་ནི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོའི་གསུང་ཡིན་ཡང་མངོན་པ་གོང་འོག་གི་མཐོང་སྤང་གི་གྲངས་མི་མཐུན་པ་ཙམ་ཤེས་ཀྱང་སྤོང་ཚུལ་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མ་མཁྱེན་པས་དོར་བར་བྱའོ། །འོ་ན་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་གང་ཞེ་ན། འདི་ནི་ལམ་ཤེས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་ལ་གཞན་ཡང་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་བཤད་པ་ལ་ལོག་པར་བཤད་པའི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཐུབ་དགོངས་སུ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་སྐབས་དེར་དགག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་མཐོང་སྤང་བཞིའི་དངོས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ཆོས་མངོན་པ་ནས་གསུངས་པའི་ཚུལ། དེའི་དགོངས་པ་གང་ཡིན་བརྟག་པ། སྤང་གཉེན་གྱི་ཁྱད་པར་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་སྤོང་བའི་ཚུལ་གཉིས་ཏེ། འདི་ལྟར་ས་གོང་འོག་ལ་ཞི་རགས་སུ་བསྒོམས་ནས་དང༌། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་ཕུང་བོ་བདག་དང་བདག་གི་བས་སྟོང་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམས་ནས་སྤོང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ས་དགུ་ལ་སྒོམ་སྤང་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བའི་གཉེན་པོ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་ལ་ཡང་རྫས་དེ་སྙེད་དེ། འོན་ཀྱང་སྲིད་རྩེའི་སྤང་བྱ་དགུ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤོང་བ་མེད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོས་ནི་མངོན་གྱུར་དང་གཉིས་པས་ནི་བག་ལ་ཉལ་སྤོང་ཞིང་དང་པོ་ནི་མུ་སྟེགས་དང་ཡང་ཐུན་མོང་བ་དང་གཉིས་པ་ནི་ཆོས་འདི་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་མོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཉན་ཐོས་འགའ་ཞིག་གིས་ཁམས་དང་ས་མ་ཕྱེ་བར་བསྡོམས་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བ་དང༌། ཕྱེ་སྟེ་ས་རྣམས་ལ་རིམ་ཅན་དུ་བསྒོམས་པས་རིམ་གྱིས་སྤོང་བའི་ཚུལ་གཉིས་གསུངས་ནས་ཐེག་ཆེན་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་གསལ་པོར་མ་མཛད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཀུན་བཏུས་སུ་ཡིད་ལ་ བྱེད་པ་ཇི་འདྲ་བས་སྤོང་ཞེ་ན། འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་དེ་ཞེས་ཅིག་ཅར་བའི་དམིགས་རྣམ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་འདྲེས་པའམ་བསྡོམས་པ་ལ་དམིགས་པས་སྤོང་བར་བཤད་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་སྤངས་པ་བརྡའམ་མིང་གིས་སྤངས་པ་ཙམ་དུ་གསུངས་པས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་བཏགས་པ་བ་དང༌། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་མཚན་ཉིད་པར་མངོན་པ་ལས་དོན་གྱིས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་གྱིས་ཁམས་རྣམས་ལས་འདའ་བར་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་དེ་དང་དེ་ལས་གསུངས་པ་ནི། གདུལ་བྱ་དབང་རྟུལ་སྲིད་པ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་ཞིང་སྤོང་བའི་བློ་མི་འཇུག་པ་རེ་ཞིག་བདག་མེད་པ་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བ་ལ། རིམ་གྱིས་བདག་མེད་པའི་ལམ་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་ཐབས་མཁས་པས་ས་གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ལ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ས་དེ་དག་ལ་ཆགས་པ་མངོན་གྱུར་པ་བཟློག་ནས་དེ་དག་སྲིད་པ་མི་འདོད་ཅིང་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་མེད་པའི་ལམ་སྟོན་ནོ། །ལམ་སྔ་མས་ནི་ས་དེ་དག་ཏུ་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལྟ་ཞོག །ས་དེ་དག་ལ་སྲེད་པའི་སྒོ་ནས་མཆོག་ཏུ་ལྟ་བ་ཙམ་ཞིག་ཉམས་སྨོད་པར་བྱེད་ཀྱི་སྲེད་པ་མངོན་གྱུར་བ་ཐམས་ ཅད་འགོག་པར་མི་ནུས་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་ནི་ལམ་དེ་དང་རྒྱུད་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་མངོན་གྱུར་དུ་འཇུག་པ་དང༌། དེས་དེའི་རྒྱུ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངེས་པའི་དོན་དུ་ན་གོང་མའི་སེམས་ཐོབ་ཀྱང་འོག་སའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་པ་ཀུན་ལྡོག་མི་དགོས་ཏེ། འོག་མའི་རྟེན་ལ་གོང་མའི་སེམས་ཐོབ་པའི་ཚུར་མཐོང་གི་ཉོན་ཡིད་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མཐོང་སྤང་རྣམས་འཇོམས་པ་ལ་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་དགོས་ཏེ་བདེན་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འོག་སའི་མཐོང་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་ཀྱང་ལམ་དེས་ཇི་ལྟར་སྤོང༌། མཛོད་ལས། ལྷག་སྐྱེས་མཐོང་དང་སྒོམ་གཉིས་ཀྱིས། ཞེས་སྲིད་རྩེ་མ་གཏོགས་པའི་མཐོང་སྤང་མཐོང་ལམ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་བཤད་པས་ནི་མི་གནོད་དེ་དེ་ནི་བྱེ་སྨྲས་ཀུན་བཏགས་པ་ཡིན་པས་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་གཉིས་པས་ཀྱང་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་རྒྱུད་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། ཐེག་པ་གསུམ་གའི་ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ནི་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མ་རིག་པ་དང་དངོས་སུ་འཛིན་སྟངས་འགལ་བས་མ་རིག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་པ
Chinese
由于串习了以智慧见到真谛，所以要从粗到细地断除，因为仅仅见到还不能断除，因此从地的角度安立为粗细。关于见断和修断的遍计所执和俱生之义，不是指外道宗义转变或未转变的心之现行和随眠。这样的话，见断是对真谛的邪执，修断是对境的邪执。为什么在《摄类学》和《集论》中显示了见断的两种不同之处呢？对此，有些人解释说是不同论典的观点，有些人说是经部宗和唯识宗的不同宗义所致，但这并非实义。那么是什么呢？《集论》中所说的是，所有烦恼在未见真谛的实相之前都会产生作用，见到之后就会止息，因此说是对真谛的邪执。而在《摄类学》中说四种，这是粗略的安立，如果从细微的角度来说，也和《集论》一样。在《摄类学》本身中也这样说过，产生作用的理由也和《集论》中说的一样，因此没有任何矛盾。大乘的场合，就烦恼障而言的见断和修断两种宗义，应该随顺哪一种呢？在《现观庄严论》的显现和《能仁密意》中，《集论》的宗义是在菩萨的场合宣说的，因此应该承许这种宗义。第四部分分为两部分：见断和修断如何断除。第一部分分为两部分：显示其他宗义，安立自宗。第一部分是：《摄类学》和《俱舍论》中说，欲界的苦谛见断，以苦谛的法忍和法智两种断除；上界的苦谛见断，以苦谛的类忍和类智两种断除。其余的真谛也是如此，上下二界的见断的对治各不相同。这是小乘的观点，阿毗达磨论师这样认为。有些藏人，在大乘的场合，承许《集论》中出现的见断的安立，在宣说断除方式时，却说和《俱舍论》相同，这是因为没有理解《集论》中不共的断除方式，而是在显示自己的真实见解。同样，阿跋亚嘎绕（Abhayākara）也说，见断的数量和邪执的方式和《集论》一样，有一百多。
English
Because of the habit of seeing the truth with wisdom, it is necessary to abandon from coarse to fine, because merely seeing is not enough to abandon, therefore, from the perspective of the ground, it is established as coarse and fine. Regarding the meaning of conceptually imputed and co-emergent for what is to be abandoned by seeing and what is to be abandoned by cultivation, it does not refer to the manifest and latent states of mind that have been transformed or not transformed by the doctrines of outsiders. In this way, what is to be abandoned by seeing is the wrong adherence to the truth, and what is to be abandoned by cultivation is the wrong adherence to the object. Why are two different aspects of what is to be abandoned by seeing shown in the Compendium of Topics and the Compendium of Cognitions? Regarding this, some explain that it is the view of different treatises, and some say that it is due to the different doctrines of the Sautrāntika and Yogācāra schools, but this is not the real meaning. What is it then? What is said in the Compendium of Cognitions is that all afflictions arise until the true nature of reality is seen, and they cease when it is seen, therefore it is said to be the wrong adherence to the truth. In the Compendium of Topics, it says four, which is a rough establishment, but if viewed from a subtle perspective, it is the same as in the Compendium of Cognitions. It is said in the Compendium of Topics itself that the reason for arising is the same as what is said in the Compendium of Cognitions, therefore there is no contradiction. In the case of the Great Vehicle, which of the two doctrines of what is to be abandoned by seeing and what is to be abandoned by cultivation in terms of afflictive obscurations should be followed? In the Manifestation of Ornament and the Intent of the Sage, the doctrine of the Compendium of Cognitions is proclaimed in the context of bodhisattvas, therefore this doctrine should be accepted. The fourth part is divided into two parts: how to abandon what is to be abandoned by seeing and what is to be abandoned by cultivation. The first part is divided into two parts: showing other doctrines, and establishing one's own doctrine. The first part is: In the Compendium of Topics and the Treasury of Knowledge, it is said that what is to be abandoned by seeing in the truth of suffering in the desire realm is abandoned by the two, the forbearance of dharma and the knowledge of dharma regarding suffering; what is to be abandoned by seeing in the truth of suffering in the upper realms is abandoned by the two, the subsequent forbearance and the subsequent knowledge regarding suffering. The remaining truths are also the same, the antidotes to what is to be abandoned by seeing in the upper and lower realms are different. This is the view of the Śrāvakas, according to the Abhidharma masters. Some Tibetans, in the case of the Great Vehicle, accept the establishment of what is to be abandoned by seeing that appears in the Compendium of Cognitions, but when explaining the way of abandoning, they say it is the same as the Treasury of Knowledge, which is because they do not understand the uncommon way of abandoning in the Compendium of Cognitions, and are showing their own true view. Similarly, Abhayākara also said that the number of what is to be abandoned by seeing and the way of wrong adherence are the same as in the Compendium of Cognitions, there are more than a hundred.
Chinese
分为十二，以四种法忍认为见道所断有四十种，后得四忍认为断除上界之见道所断七十二种，这虽然是班智达大师的说法，但仅仅知道上下阿毗达磨的见道所断数量不一致，却不了解断除的方式的差别，所以应当舍弃。那么《摄类学》的观点是什么呢？这将在道智中阐述，此外，《摄类学》在见道时的说法中，也有一些错误的说法，也应当在那时进行驳斥。第二，以见四谛所断的见道所断四种的真实对治，将要进行阐述。第二有三：从法阿毗达磨中所说的道理。 考察其意图是什么。显示断除对治的其他差别。第一，烦恼的断除方式有两种：像这样，通过对上下地的寂静和粗猛进行禅修，以及，断除所有烦恼的根本——无明和执着，通过禅修蕴身我与我所空性的人无我来断除。也就是说，对于九地，分为九九八十一种修道所断的对治，世间和出世间的修道也有同样的数量。然而，对于有顶的九种所断，没有通过世间修道来断除的。其中，第一种断除现行，第二种断除随眠，第一种与外道也有共同之处，第二种是此教派不共的道。出世间修道断除三界所断的方式也有两种：一些声闻没有区分界和地，而是总合起来禅修人无我，从而同时断除三界的烦恼小、中、大；区分开来，对各地进行次第禅修，从而次第断除，说了这两种方式，却没有明确说明大乘的不同之处。然而，在《摄类学》中，以什么样的作意来断除呢？是缘于混合，即称为一切法无我。无论是无常等什么样的行相，都是完全调伏无我行相的，像这样，像同时行的对境一样，作意一切法无我。
English
Divided into twelve, it is held that the four forbearance of the Dharma have forty things to be abandoned by the path of seeing, and the four subsequent forbearance hold that seventy-two things to be abandoned by the path of seeing in the upper realms are abandoned. Although this is the saying of the great Pandit, it is only known that the number of things to be abandoned by the path of seeing in the upper and lower Abhidharma is inconsistent, but the difference in the way of abandonment is not understood, so it should be abandoned. So what is the view of the Compendium? This will be explained in the wisdom of the path, and also, some of the wrong statements in the Compendium about the path of seeing should also be refuted at that time. Second, the real antidote to the four things to be abandoned by the path of seeing, which are abandoned by seeing the four truths, will be explained. There are three parts to the second: the way it is said in the Dharma Abhidharma. Examine what its intention is. Show other differences in abandoning the antidote. First, there are two ways to abandon afflictions: like this, by meditating on the tranquility and roughness of the upper and lower grounds, and by abandoning the root of all afflictions—ignorance and attachment—by meditating on the emptiness of the aggregates and the selflessness of the person. That is, for the nine grounds, the antidote to the eighty-one things to be abandoned by the path of meditation is divided into nine, and the worldly and transcendental paths of meditation also have the same number of substances. However, for the nine things to be abandoned at the peak of existence, there is no abandonment by the worldly path of meditation. Among them, the first abandons manifestation, the second abandons latent tendencies, the first is also common with heretics, and the second is the uncommon path of this teaching. There are also two ways in which the transcendental path of meditation abandons the things to be abandoned in the three realms: some Hearers do not distinguish between realms and grounds, but combine them and meditate on the selflessness of the person, thereby simultaneously abandoning the small, medium, and large afflictions of the three realms; distinguishing them and meditating on the grounds in order, thereby abandoning them in order, and saying these two ways, but not clearly explaining the differences of the Mahayana. However, in the Compendium, what kind of attention is used to abandon? It is focused on the mixture, which is called the selflessness of all dharmas. Whatever the aspects of impermanence, etc., are, they are completely taming the aspects of selflessness, like this, like the object of simultaneous action, paying attention to the selflessness of all dharmas.