Tibetan
་ཡང་ དེས་དོན་དམ་མངོན་སུམ་དུ་འཇལ་བའི་ཚེ་གཉིས་ཆོས་སོགས་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་བཞིན་དུ་དེ་མངོན་སུམ་དུ་ཡུལ་དུ་བྱ་མི་ནུས་ཏེ། གཉིས་སྣང་གི་སྤྲོས་པ་ནུབ་པའི་སྒོ་ནས་དེ་མངོན་སུམ་དུ་འཇལ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཐ་སྙད་པའི་བློ་ཁྱད་པར་བ་ལ་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་དང༌། སློབ་པའི་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་བློ་མ་རྟོགས་ཇི་སྙེད་པ་འཇལ་བ་ཐམས་ཅད་མ་རིག་པས་བསླད་པས་དེས་དོན་དམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡུལ་དུ་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། མིག་བསླད་མ་བསླད་ཀྱིས་སྐྲ་ཤད་དང་སྐྲ་ཤད་མེད་པ་བཞིན་ཏེ། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དབྱེ་བ་དང་སྒྲ་བཤད་པ་སོགས་རྒྱས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ནི་མཚོན་བྱའོ། །བློ་ནི་མཚན་ཉིད་དེ་སྔ་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་པའི་བློའི་ཡུལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་འགལ་གཅིག་བཅད་ན་ཅིག་ཤོས་གཅོད་པས་གྲངས་ངེས་སྒྲུབ་པ་སླའོ། །མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་ཚད་མ་ནི་བདེན་པ་མཐའ་དག་ཚད་མས་ཁེགས་པ་ན་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ངེས་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་ཡུལ་རྣམས་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ངེས་སོ། །དེ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་གང་ཟག་ནི་དེ་ལ་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་རྣམས་ཏེ། བདེན་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་འདོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ས་འཇུག་པ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཏེ་གང་ ཟག་རྣམ་པ་གཉིས་མཐོང་སྟེ། མི་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དབུ་མ་པ་དང༌། ཕལ་པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་དེའི་དངོས་པོར་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་རྣལ་འབྱོར་འཇིག་རྟེན་པའི་རིགས་པས་གནོད་ཅིང༌། རིགས་པས་མི་གནོད་ཀྱང་བློའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་ཞུགས་པའི་སྒོ་ནས་སོ་གནོད་པ་སྟེ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དག་ཀྱང་ལམ་དང་ས་གོང་འོག་གི་སྤང་བྱ་སྤངས་པ་དང་ཡོན་ཏན་ཁྱད་ཞུགས་པའི་སྒོ་ནས་གོང་མ་གོང་མས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞིང་གནོད་དོ། །ཕལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་རྣལ་འབྱོར་བའི་རིགས་པས་གནོད་པ་ཅིས་ཤེས་སྙམ་ན། གཉིས་ཀ་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་གཅིག་སྟེ། དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་གྲུབ་མཐའ་བདེན་པ་མེད་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་ཐུབ་ན་དེས་ཆོག་ལ། དེ་ནི་དངོས་སྨྲ་བ་ལ་སྒྲུབ་ནུས་ཏེ། གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་འདོད་པའི་དཔེ་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་སོགས་རྫུན་པའི་དཔེ་བསྟན་རྒྱུ་ཡོད་ལ། དངོས་སྨྲ་བས་བདེན་པ་སྒྲུབ་མི་དགོས་ཏེ། དཔེ་བསྟན་རྒྱུ་
Chinese
又，当以其证悟胜义谛时，如二法等与二取相连，则不能以其显现为对境。因为必须通过二取戏论止息之门才能证悟它。因此，成为证悟胜义之量之境者，即是胜义谛之体性。如果以世俗之殊胜智而言，则所有佛陀之智慧，以及学者的如所有证悟之智，未证悟如所有之量，皆被无明所染污，故不能如实地将胜义谛作为对境。如同眼睛被染污与未被染污，所见之毛发与无毛发一般。如《入中论》中所说，应广知其差别与词义解释等。所谓是世俗，乃是所诠释。智是体性，以先前之力量，乃是世俗智之境。如是，若断一相违，则断另一相违，故易于成立数量决定。体性决定之量，乃是当一切真谛皆被量所遮破时，则胜义谛之体性得以确定。其后，当了知诸境如幻化时，则世俗谛之体性得以确定。确定彼者之人，乃是彼等句。若欲确定二谛，则于入地之时，世间，即能见到两种人：不缘之等持之瑜伽士中观派，以及凡夫实事论者。其中，凡夫世间彼等主张实有之宗派，受到瑜伽士世间之理所损害。虽理不害，然以智慧功德殊胜之门而损害，即压伏。彼等瑜伽士亦以道与地上下之所断已断，以及功德殊胜之门，以上以上压伏并损害。若问凡夫之宗派如何被瑜伽士之理所损害？二者等句。即若能以理成立瑜伽士之宗派无有真谛，则已足够。此于实事论者能成立。于二者皆能成立之所欲之譬喻，有梦与幻化等虚假之譬喻可示。实事论者不必成立真谛，因有譬喻可示。
English
Furthermore, when realizing the ultimate truth, it cannot be made an object of direct perception as it is with dualistic appearances such as the two dharmas. This is because it must be realized directly through the cessation of the proliferation of dualistic appearances. Therefore, that which becomes the object of the valid cognition that realizes the ultimate truth is the characteristic of the ultimate truth. If we consider the special minds of conventional beings, all the wisdom of the Buddhas, and all the minds of learners that realize things as they are, and all the measurements of things not realized, are tainted by ignorance, and therefore cannot make the ultimate truth their object as it is. It is like seeing hairs and not seeing hairs depending on whether the eyes are tainted or not. As it is said in the Madhyamakavatara, the distinctions and explanations of terms should be understood in detail. What is said to be conventional is the signified. Mind is the characteristic, and by the power of the former, it is the object of the conventional mind. In this way, if one contradictory thing is cut off, the other is cut off, so it is easy to establish a definite number. The valid cognition that determines the characteristic is that when all truths are refuted by valid cognition, then the characteristic of the ultimate truth is determined. After that, when phenomena are realized to be like illusions, then the characteristic of the conventional truth is determined. The person who establishes this is in the verses beginning with 'to that'. If one wants to establish the two truths, then when entering the ground, the world sees two kinds of people: yogis of the Madhyamaka school who possess non-objective samadhi, and ordinary people who assert things as real. Among them, the philosophical tenets of the ordinary world that assert things as real are harmed by the reasoning of the yogic world. Even if they are not harmed by reasoning, they are harmed by the excellence of their minds, that is, they are overwhelmed. Those yogis also overwhelm and harm each other through the abandonment of what is to be abandoned on the paths and grounds above and below, and through the excellence of their qualities. If you ask how the philosophical tenets of ordinary people are harmed by the reasoning of yogis, it is in the one verse beginning with 'both'. That is, if the philosophical tenets of yogis can be proven to be without truth by reasoning, that is enough. This can be proven to those who assert things as real. For both, there are examples of falsehoods such as dreams and illusions that can be shown as examples of what is desired to be proven. Those who assert things as real do not need to prove the truth, because there are examples to show.
Tibetan
མེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལམ་དབུ་མ་ལ་དགོས་ནུས་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི་འབྲས་བུའི་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་ལྔ་སྟེ། གཉིས་ཀ་ཡང་ནི་འདོད་པའི་དཔེས། ཞེས་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་ནུས་ཞེས་དབུ་མ་པས་སྨྲས་པ་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་མེད་པའི་དོན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ལྟ་ན་འབྲས་བུ་སངས་ རྒྱས་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་སྦྱིན་སོགས་ལ་སློབ་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རྩོད་དོ། །དེའི་ལན་སྟོན་པ་འབྲས་བུའི་ཞེས་སོགས་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་བདེན་པ་མེད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སོགས་འབྲས་བུའམ་དགོས་པ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་སྦྱིན་སོགས་ལ་མ་དཔྱད་པ་སྟེ། རིགས་པས་དཔྱད་དེ་བདེན་པར་གྲུབ་ནས་འཇུག་པ་མིན་གྱི་མ་དཔྱད་པ་རྫུན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་ན་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་མིག་དང་བྲལ་ན་མ་རིག་པའི་སྒྲིབ་གཡོགས་ཀྱིས་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་བཀབ་པས་སྦྱིན་སོགས་ལ་ཞུགས་ཀྱང་དེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མིང་མི་འཐོབ་ལ། དེ་དང་ལྡན་ན་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དམུས་ལོང་དམིགས་བུ་མེད་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་རྣམས་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲས་ཀྱང་བློས་རློམ་པ་ཙམ་མིན་པར་དངོས་པོ་ལ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་མེ་ལ་སོགས་པ་ཁས་ལེན་ན། དེ་ཉིད་ལ་བདེན་པ་ཟེར་བས་དབུ་མ་པ་དང་དངོས་སྨྲ་གཉིས་རྩོད་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ཞེས་སོགས་ཏེ། དབུ་མ་པ་དང་དངོས་སྨྲ་བའི་འཇིག་རྟེན་གཉིས་ཀས་མེ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་བསྙོན་མི་ནུས་པར་མཐོང་ཞིང་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཡང་དངོས་སྨྲ་བས་དེ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་སྟེ་ བདེན་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ཀྱི། རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྨྲ་བ་མིན་ལ། དབུ་མ་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྨྲ་བས་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་འཇིག་རྟེན་དངོས་སྨྲ་བ་རྩོད་དོ། །འང་ཞེས་པ་སྔ་མ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཅེས་པའོ། །བདེན་པ་མེད་པ་ལ་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཞེས་སོགས་ཏེ། བདེན་པ་མེད་ན་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལྔ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་དང་འགལ་ཞེ་ན། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལྔ་ལ་མིག་སོགས་མངོན་སུམ་ཚད་མར་སོང་བ་ཉིད་ཀྱང་ནི་གྲགས་པ་ཙམ་གྱི་གཟུགས་སོགས་ལ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་གི་བདེན་པ་ལ་ཚད་མར་སོང་བ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཚུར་མཐོང་གི་དབང་པོ་
Chinese
因为没有的缘故。第二，对于中观道没有需要和作用的辩论的驳斥，是“果”等五句。例如，在“二者也是意欲的例子”中，中观派说能够成立一切法无自性，而实物论者认为无自性就是没有的意思，如果这样，为了果位成佛等而学习布施等就没有意义了，因为一切都显示为无自性。对此，给与回答说“果”等，即使因果不是真实的，为了获得成佛等果位或必要，也不要考察布施等，不是用理智考察而成立真实之后才进入，而是不考察，以了知虚假如幻的智慧所摄持而进入，如果被了知无自性的智慧所摄持，那就是最为殊胜的，如果缺少了悟空的眼睛，就会被无明的障蔽遮盖智慧的眼睛，即使进入布施等，也不会因此获得波罗蜜多的名称，如果具备了它，就能获得，如经中所说“盲人没有目标，有百千俱胝”等。如果这样，即使您说了无自性，也不是仅仅是意识的臆想，而是承认事物能够产生果的火等，那么称其为真实，中观派和实物论者之间就没有争论的必要了，回答说“世间”等，中观派和实物论者的两个世间都看到并且承认火等事物能够起作用是不可否认的，但是实物论者认为那是真实不虚的，认为是真实的，而不是说无自性如幻，中观派说无自性如幻，因此瑜伽士和世间实物论者之间有争论。“也”字的意思是不仅是前面所说的。驳斥对于无真实与现量相违，是“色”等，如果无真实，那么与现量见到色等五境相违吗？对于色等五境，眼等现量成为量，也只是对于名声的色等而言的，而不是对于它们的真实成为量，如果那样，那么近处所见的根
English
Because of non-existence. Secondly, the refutation of the debate that the Madhyamaka path has no need or function is the five lines beginning with "fruit." For example, in "Both are examples of desire," the Madhyamaka school says that it can establish that all dharmas are without inherent existence, but the proponents of entities take non-inherent existence to mean non-existence, and if so, then studying generosity etc. for the sake of the fruit of Buddhahood etc. would be meaningless, because everything is shown to be without inherent existence. In response to this, the answer is given, "fruit" etc., even if cause and effect are not true, in order to obtain the fruit or necessity of Buddhahood etc., do not examine generosity etc., not entering after examining with reason and establishing truth, but not examining, entering with the wisdom that understands falsehood as illusion, and if grasped by the wisdom that understands non-inherent existence, then it is the most excellent, if lacking the eye of realizing emptiness, the eye of intelligence will be covered by the obscuration of ignorance, and even if entering generosity etc., one will not obtain the name of paramita, and if possessing it, one will obtain it, as it is said in the sutras, "Blind people have no aim, there are hundreds of thousands of kotis" etc. If so, even if you say non-inherent existence, it is not merely a presumption of consciousness, but you admit that fire etc. can produce fruit for entities, then calling it truth, there is no need for debate between the Madhyamaka school and the proponents of entities, answering "world" etc., both the Madhyamaka school and the proponents of entities see and admit that entities such as fire etc. can function, which is undeniable, but the proponents of entities think that it is true and not false, thinking it is true, not saying that non-inherent existence is like illusion, the Madhyamaka school says that non-inherent existence is like illusion, therefore there is debate between yogis and worldly proponents of entities. The word "also" means not only what was said before. Refuting the contradiction between non-truth and direct perception is "form" etc., if there is no truth, then is it contradictory to directly perceive the five objects such as form etc.? For the five objects such as form etc., the direct perception of the eye etc. becomes a valid cognition, but only for the form etc. of reputation, not for their truth to become a valid cognition, if so, then the root seen nearby