Tibetan
། དོན་དེ་གོམས་པ་ལས་མྱང་འདས་འཐོབ་པར་བརྗོད་དོ། །གཞན་གྱིས་བཏགས་པའི་བདེན་གྲུབ་འགོག་པ་ནི་གང་གི་ཞེས་སོགས་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བ་གང་གི་ལྟར་ན་དོན་དང་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་བདེན་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་གནས་ཏེ། དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་བདེན་པ་ཡོད་པའི་དབང་ལས་དོན་བདེན་པ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་བདེན་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་རྟེན་བདེན་པ་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་ཕན་ ཚུན་བལྟོས་པའི་དབང་གིས་ཡོད་ན། གཉིས་ཀ་བདེན་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕ་མེད་ན་བུ་མེད་དེ་བུ་གང་ལས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མེད་པས་སོ། །བུ་མེད་པར་ཡང་ཕ་མེད་དེ། ཕ་དེ་ཉིད་ཀྱང་བུ་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་བལྟོས་ནས་འཇོག་དགོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཤེས་དེ་གཉིས་ཀྱང་བདེན་པར་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་བ་ས་མྱུ་གུའི་རྟགས་ལས་ས་བོན་དེ་ཉིད་ཀྱི་བདེན་ཡོད་རྟོགས་པ་སྟེ་དཔོག་ནུས་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་བདེན་པར་ཡོད་པས་ཤེས་བྱ་བདེན་ཡོད་དཔག་ནུས་པས། ཤེས་པ་བདེན་ཡོད་ཅིས་མི་རྟོགས་ཏེ་རྟོགས་དགོས་སོ་ཞེ་ན། མྱུ་གུ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པས་ས་བོན་ཡོད་ཅེས་རྟོགས་པར་གྱུར་ན་ཤེས་བྱ་དེ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་གང་ལས་རྟོགས་ཏེ་དེ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རང་གིས་རྟོགས་པ་བཀག་ཟིན་ལ། གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྟོན་པ་ལ་རྒྱུ་མེད་དུ་སྨྲ་བ་འགོག་པ་ནི་རེ་ཞིག་ཅེས་སོགས་ཏེ། རྒྱང་འཕན་ན་རེ། ཇི་ལྟར་པདྨའི་རྩ་བ་བཟང་རིང་རྣོ་བ་དང༌། ཞེས་པ་ནས་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང༌། ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཕྱི་ནང་གི་རྒྱུ་ཕལ་ཆེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མཐོང་བས་སོ། །པདྨའི་སྡོང་བུའི་ཁ་དོག་དང་འདབ་མའི་གྲངས་སོགས་ནི་དེ་དག་གི་རྒྱུའི་དབྱེ་བས་ བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུའི་དབྱེ་བ་དེ་གང་གིས་བྱས་ཤེ་ན། དེ་ཡང་རང་གི་སྔར་གྱི་རྒྱུའི་དབྱེ་བ་ཉིད་ལས་སྐྱེའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ནུས་ཤེ་ན། ཐོག་མ་མེད་པའི་སྔར་གྱི་རྒྱུའི་མཐུ་ཉིད་ལས་སྐྱེའོ། །རིགས་པ་ཅན་ན་རེ། དབང་ཕྱུག་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དབང་ཕྱུག་གང་ཡིན་སྨོས་ཤིག །ས་སོགས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་འཕེལ་འགྲིབ་ལས་འབྲས་བུ་འཕེལ་འགྲེབ་བྱེད་པས་འབྱུང་བ་རྣམས་དབང་ཕྱུག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་མིང་ཙམ་ལ་ཅི་ཞིག་ངལ་པ སྟེ་མིང་ཙམ་ལ་རྩོད་པར་ཟད་དོ། །འོན་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་གི་ངོ་བོར་འདོད་ན། དེ་དགག་པ་ནི། ས་སོགས་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཕྱུག་གི་མཚན་ཉིད་རྣམས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་ཕྱུག་གཅིག་ཡིན་ལ། ས་སོགས་དུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དབང་ཕྱུག་རྟག་ལ། ས་སོགས་མི་རྟག་པ་དང༌། དབང་ཕྱུག་འབྲས་བུའི་བྱེད་པའི་དོན་དུ་བློ་སྔོན་དུ་གཏོང་བས་གཡོ་ལ་ས་སོགས་ལ་དེ་མེད་པས་གཡོ་བ་མེད་པ་དང༌། དབང་ཕྱུག་ལྷར་འདོད་ལ། ས་སོགས་ལྷ་མིན་པ་དང༌། དབང་ཕྱུག་རྐང་པ་སོགས་ཀྱིས་བགོམ་བྱ་མིན་ས་སོགས་བགོམ་བྱ་ཡིན་པ་དང༌། དབང་ཕྱུག་གཙང་ལ། ས་སོགས་མི་གཙང་བས་སོ། །ནམ་མཁའ་དབང་ཕྱུག་གོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན། དབང་ཕྱུག་མིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་དོན་དུ་གཡོ་བ་མེད་པས་སོ། །བདག་ རྟག་པའང་དབང་ཕྱུག་མིན་ཏེ། དེ་བེམས་རིག་གཉིས་ཀ་སྔར་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཕྱུག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པས་སྐྱོན་དེ་དག་མེད་དོ་ཞེ་ན། དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོར་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། བསམ་བྱའི་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དབང་ཕྱུག་དེས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་འདོད་པའང་གང་ཞིག་ཡིན་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེའི་འབྲས་བུ་བདག་དང་བདེ་བ་དང་ས་སོགས་དང་དབང་ཕྱུག་རང་གི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་གང་དུ་འདོད་ཀྱང་དེ་དག་རྣམས་རྟག་པ་མིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པས་འབྲས་བུར་མི་རུང་བས་སོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཤེས་བྱ་ལས་སྐྱེ་བ་དང༌། བདེ་སྡུག་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་ལས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་དབང་ཕྱུག་དེས་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་གིས་བསྐྱེད་པ་སྨྲོས་ཤིག །དེ་ཡང་རྒྱུ་ལས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་པ་མིན་ན་འབྲས་བུའི་ཐོག་མའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་གིས་འབྲས་བུ་རྟག་ཏུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད་དེ་བྱེད་པར་ཐལ། དེས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྟག་པ་ཡིན་པས་སོ། །ཅི་སྟེ་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་སོགས་མེད་པས་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དབང་ཕྱུག་དེས་འབྲས་བུ་འདི་བསྐྱེད་པ་རྐྱེན་གཞན་གང་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། རྐྱེན་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་མིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གཞན་དགོས་ན་དེ་ཡང་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པས་ཆོག་པས་དབང་ཕྱུག་ངེས་བྱས་པ་མིན་པའི་རྐྱེན་གཞན་ ཡང་ཡོད་པ་མིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་མི་བསྐྱེད་པར་རྐྱེན་གཞན་ལ་བལྟོས་ན། རྐྱེན་གཞན་ཚོགས་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་དབང་ཕྱུག་མིན་ཏེ། རྐྱེན་ཚོགས་ན་འབྲས་བུ་མི
Chinese
因此，据说通过习惯那个意义可以获得寂灭。驳斥他人所立的真实成立，即“谁的”等等。按照实在论者（正量部）的观点，境和识这二者真实存在是非常困难的，因为没有能成立它的理由。如果说由识真实存在的力量成立境真实存在，那么识真实存在本身有什么真实存在的依据呢？没有的。因此，如果二者依靠互相观待而存在，那么二者都不会真实存在。如果父亲不存在，那么儿子也不存在，因为没有儿子从何而生的原因。没有儿子，父亲也不存在，因为父亲本身也是儿子。因此，就像二者必须观待而安立一样，境识这二者也同样不真实存在。如果说，从种子生出苗芽，从苗芽的征象可以了知种子的真实存在，即可以推断；同样，由所知生出的识真实存在，因此可以推断所知真实存在。为什么不能了知识真实存在呢？一定要了知啊。如果说，由苗芽之外的识了知种子存在，那么了知所知的识存在本身又从何了知呢？那是不成立的，因为已经遮止了自己了知，而且不承认由他者了知。为了说明没有真实的成立的理由，驳斥说无因论者，即“暂时”等等。胜论派说：“就像莲花的根茎美好、长、锋利一样，……”，并说：“谁也没有做，从自性中产生。”那是不可理喻的，因为世间现量见到内外的大多数因都随行和随灭。莲花茎的颜色和花瓣的数量等等，是由那些因的差别所产生的。那么因的差别是由谁造成的呢？那也是由自己先前的因的差别所产生的。为什么因能够产生果呢？是从无始以来的先前因的力量所产生的。顺世外道说：自在天是众生的原因。那么请说自在天是什么？如果说地等大种的增减导致果的增减，因此大种就是自在天，那么那样只是名称而已，有什么可争论的呢？
English
Therefore, it is said that liberation is attained through familiarizing oneself with that meaning. Refuting the real establishment posited by others, i.e., "whose," etc. According to the realists (Vaibhashikas), it is very difficult for these two, object and consciousness, to truly exist, because there is no proof for it. If it is said that the real existence of the object is established by the power of the real existence of consciousness, then what is the basis for the real existence of consciousness itself? There is none. Therefore, if the two exist by depending on each other, then neither will truly exist. If there is no father, then there is no son, because there is no cause from which the son arises. Without a son, there is also no father, because the father himself is also a son. Therefore, just as the two must be established in dependence, so too, these two, object and consciousness, are equally non-existent in truth. If it is said that a sprout arises from a seed, and from the sign of the sprout one can understand the real existence of the seed, i.e., one can infer it; similarly, since the consciousness arising from the knowable truly exists, one can infer that the knowable truly exists. Why can't one understand that consciousness truly exists? One must understand it. If it is said that the existence of the seed is understood by a consciousness other than the sprout, then from what is it understood that the consciousness that understands the knowable exists? That is not established, because self-understanding has already been refuted, and it is not accepted that it is understood by others. In order to show the reason for the absence of true establishment, refuting the proponents of causelessness, i.e., "for a while," etc. The Vaisheshikas say: "Just as the root of the lotus is beautiful, long, and sharp,..." and say: "No one made it, it arose from its own nature." That is unreasonable, because worldly perception sees that most of the internal and external causes are accompanied by following and ceasing. The color of the lotus stem and the number of petals, etc., are produced by the differences in those causes. Then who made the differences in the causes? That too arises from the differences in its own previous causes. Why can a cause produce an effect? It arises from the power of the previous cause, which has no beginning. The Lokayatas say: Ishvara is the cause of beings. Then please say what Ishvara is? If it is said that the great elements such as earth, etc., increase and decrease, causing the effects to increase and decrease, therefore the elements are Ishvara, then that is just a name, what is there to argue about?
Chinese
仅仅是名字上的争论而已。然而，如果认为自在是本体，那么对此的驳斥是：地等法，不是自在本身，因为不具备自在的特征。自在是唯一的，而地等是众多的；自在是常恒的，而地等是无常的；自在为了产生果实，会预先思考而行动，而地等没有这种思考，因此不会行动；自在被认为是神，而地等不是神；自在不是用脚等可以度量的，而地等是可以度量的；自在是清净的，而地等是不清净的。如果说虚空是自在，那么，虚空法，不是自在，因为它不会为了果实而行动。常恒的“我”也不是自在，因为它（“我”）是物质和意识两者，这在之前已经被驳斥了。如果说自在是不可思议的造作者，所以没有那些过失，那么，说自在是造作者有什么用呢？这变得没有意义，因为它不是思考的对象。而且，自在想要产生的果实是什么也不合理，它的果实无论是“我”和快乐，还是地等，还是自在自身同类的后世的本体，无论你认为是什么，那些都是常恒的吗？因为它们是常恒的，所以不能作为果实。因此，知识是从所知产生的，而苦乐是从无始的业产生的，所以说说看，自在用什么果实来产生什么呢？如果因，业等没有初始，那么果实也没有初始。自在为什么不总是产生果实呢？应该总是产生果实，因为它产生果实不需要依赖其他因，因为它（自在）是常恒的。如果说果实不产生，是因为没有共同作用的助缘等，那么，自在产生这个果实会依赖什么其他的助缘呢？它不应该依赖其他的助缘，如果需要其他的助缘，那么那些也应该由自在来做就足够了，因此，没有自在必定要做的其他的助缘。如果自在存在，但不产生果实，而是依赖其他的助缘，那么，助缘的集合本身就是因，而不是自在，因为助缘聚合时果实就……
English
It is merely arguing over names. However, if it is considered that Isvara is the entity, then the refutation of that is: Earth and so on are the subject of dharma. That is not Isvara itself, because it does not possess the characteristics of Isvara. Isvara is one, but earth and so on are many; Isvara is permanent, but earth and so on are impermanent; Isvara moves by giving precedence to thought for the purpose of producing fruit, but earth and so on do not have that, so there is no movement; Isvara is considered a god, but earth and so on are not gods; Isvara is not measurable by feet and so on, but earth and so on are measurable; Isvara is pure, but earth and so on are impure. If you say that space is Isvara, then, space is the subject of dharma, it is not Isvara, because it does not move for the sake of fruit. The permanent self is also not Isvara, because it (the self) is both matter and consciousness, which has already been refuted before. If you say that Isvara is an inconceivable creator, so there are no those faults, then, what is the use of saying that Isvara is the creator? It becomes meaningless, because it is not an object of thought. Moreover, it is also unreasonable what fruit Isvara wants to produce. Whether its fruit is the self and happiness, or earth and so on, or the entity of the later life similar to Isvara itself, whatever you think it is, are those permanent? Because they are permanent, they cannot be the fruit. Therefore, knowledge arises from the knowable, and pleasure and pain arise from beginningless karma, so tell me, what does Isvara create with what fruit? If the cause, karma, etc., do not have a beginning, then the fruit also does not have a beginning. Why does Isvara not always produce fruit? It should always produce fruit, because it does not depend on other causes to produce fruit, because it (Isvara) is permanent. If the fruit does not arise because there are no co-operative conditions, etc., then, what other conditions will Isvara depend on to produce this fruit? It should not depend on other conditions, if other conditions are needed, then those should also be done by Isvara, so there are no other conditions that Isvara must do. If Isvara exists, but does not produce fruit, but relies on other conditions, then, the collection of other conditions itself is the cause, not Isvara, because when the conditions are gathered, the fruit...