Tibetan
་སྐྱེ་བའི་དབང་མེད་པར་སྐྱེ་ལ། དེ་མེད་སྐྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ལས་ཀྱིས་བྱེད་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་གཞན་གྱིས་བྱས་པས་དབང་ཕྱུག་གཞན་དབང་ཅན་དུ་ཐལ་ལོ། །སྡུག་བསྔལ་དེ་དབང་ཕྱུག་གི་འདོད་པས་བྱེད་ནའང་འདོད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ནའང་སྡུག་བསྔལ་བྱེད་ན་དབང་ཕྱུག་དེ་དམ་པ་ག་ལ་ཡིན་ཏེ་དམ་པ་མན་ནོ། །གང་དག་རྒྱུན་རྟག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩོམ་བྱེད་དུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཀྱང་ནི་སྔར་མཁའ་བཞིན་དེས་ན་རྡུལ་ཡང་མེད་ཅེས་སོགས་སུ་བཟློག་ཟིན་ཏོ། །གྲངས་ཅན་ནི་གཙོ་བོ་རྟག་པ་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་ཆ་མཉམ་པ་གཙོ་བ་དང༌། མི་མཉམ་པའི་སྐབས་ལ་འགྲོ་བ་སྟེ་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་འགོག་པ་ནི། གཅིག་ལ་ཞེས་སོགས་ཏེ། གཟུགས་སོགས་གཅིག་ལའང་རང་བཞིན་གསུམ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་རིགས་པ་མིན་ཏེ། གཅིག་མིན་པ་མི་སྲིད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་མི་སྲིད་ན་དུ་མའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་ཡང་ཡིན་པ་མེད་དེ། དེ་རེ་རེ་ཡང་སོ་སོ་ཡོན་ཏན་ གསུམ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོན་ཏན་མེད་ན་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཉིད་རྒྱང་རིང་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གཙོ་བོའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་འདོད་པས་སོ། །གོས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་མྱོང་བ་སྲིད་པ་མིན་ཏེ། སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་སོགས་རྣམ་འགྱུར་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་བདེ་བ་དེའི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་ན། དེ་ནི་དངོས་པོ་བདེན་པ་མེད་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་མ་ཟིན་ནམ་སྟེ་ཟིན་ནོ། །ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་རྣམ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་བདེ་བ་སོགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། དེ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལས་རྣམ་སོགས་འབྱུང་བ་མེད་པས་སོ། །རྣམ་སོགས་ལས་བདེ་སོགས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ཕྱིས་རྣམ་སོགས་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་བདེ་སོགས་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་མེད་པས་སོ། །བདེ་སོགས་རྟག་པར་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དེར་མ་དམིགས་པས་སོ། །བདེ་སོགས་ཅི་ཕྱིར་འཛིན་མ་ཡིན་ཏེ་འཛིན་པར་ཐལ། གསལ་བར་ཡོད་པའི་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡོད་ཀྱང་མི་འཛིན་པ་ནི་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཕྲ་མོར་འགྱུར་བས་སོ་ཞེ་ན། བདེ་བ་དེ་ཕྲ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རགས་པ་དོར་ནས་ཕྲ་གྱུར་ན་དེ་མི་རྟག་པར་ཐལ། ཕྲ་རགས་དེ་གཉིས་གཅིག་དོར་ནས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཉི
Chinese
无有生之自在而生，以彼无故无生故。若自在天不欲而地狱之苦等由业所作，则苦由他作故，自在天成他自在。若苦由自在天之欲而作，亦成唯依欲，如是作苦，自在天岂成圣者，乃成凡夫。说诸恒常者为一切之作者，彼等亦如前虚空一般，故于“是故尘亦无”等中已破斥矣。数论师谓自性为常，为有情之因。谓彼即是微尘、黑暗、心力三者等分是自性，不均等之时为有情，即为变异。破彼者：于一等中。谓色等在一亦非是三自性，以非一不可能之故。若非一，亦无有众多之故。如是功德亦非有，以彼一一亦各有三功德之故。若无功德，则色声等亦成极遥远，以彼等亦许为自性之变异故。衣等法，乐等受用非有，以无心故。色等变异之事物，若乐为彼因之自性而真实，则彼事物无真实未曾详察耶？已详察矣。如汝之见，识等之因亦成乐等，然不应理，以彼等不从彼等生故。若乐等从识等生，则后识等无故，乐等亦成无有，以无因故无果故。乐等亦非恒常有，以于彼不见故。乐等为何非执，应成执，以是明显有之受用故。虽有彼，然不执者，谓彼乐成微细故耶？彼乐如何微细，应成非微细，以是粗大故。若舍粗大而成微细，则彼成无常，以粗细二者，舍一而成一故。如是，一切事物皆是无常
English
It arises without the power of arising, because without that, there is no arising. If the Lord, unwillingly, causes the suffering of hell, etc., by means of karma, then that suffering is caused by another, and the Lord becomes dependent on others. If that suffering is caused by the Lord's desire, then it becomes dependent on desire alone. If that is the case, if he causes suffering, how can that Lord be a holy being? He is inferior. Those who say that all constant things are the creators, they are also like the previous space, so it has already been refuted in "Therefore, there is no dust," etc. The Samkhyas consider the Pradhana to be constant and the cause of beings. They say that it is the Pradhana when the three parts of Rajas, Tamas, and Sattva are equal, and when they are unequal, it is beings, that is, transformation. Refuting that: In one, etc. It is not reasonable for forms, etc., to have three natures in one, because it is impossible to be non-one. If it is not one, then there is no many. Likewise, qualities are also not existent, because each of them has three qualities. If there are no qualities, then forms, sounds, etc., become very distant, because they are also considered to be transformations of the Pradhana. Clothes, etc., as subjects, happiness, etc., are not possible to experience, because there is no mind. If the objects of transformation, such as forms, etc., are true as the nature of the cause of that happiness, then has it not been examined whether those objects are without truth? It has been examined. According to your view, the cause of consciousness, etc., also becomes happiness, etc., but that is not reasonable, because they do not arise from them. If happiness, etc., arise from consciousness, etc., then later, since consciousness, etc., do not exist, happiness, etc., also become non-existent, because without a cause, there is no effect. Happiness, etc., are also not constantly existent, because they are not perceived there. Why are happiness, etc., not apprehended? They should be apprehended, because they are experiences that are clearly present. If they exist but are not apprehended, is it because that happiness becomes subtle? How is that happiness subtle? It should be non-subtle, because it is coarse. If it abandons coarseness and becomes subtle, then it becomes impermanent, because the two, coarse and subtle, abandon one and become one. Likewise, all things are impermanent.
Tibetan
ད་དུ་ཅིས་མི་འདོད་དེ་འདོད་ རིགས་སོ། །རགས་པ་དེ་བདེ་བ་ལས་ཐ་དད་དམ་ཐ་མི་དད། དང་པོ་ལྟར་ན། དེ་ལོག་ཀྱང་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྣམ་བུ་ལོག་ཀྱང་བུམ་པ་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཐ་མི་དད་ན་དེ་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་བདེ་བ་གསལ་བར་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། རགས་པ་འགགས་ན་བདེ་བ་ཡང་འགགས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་དུས་ནི་ཡོད་དགོས་པས་རྒྱུ་དུས་ན་མེད་པ་འགའ་ཡང་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་མིན་ཏེ། རྒྱུའི་དུས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་ན་རང་བཞིན་ལ་བལྟོས་པའི་སྔར་མེད་གསར་སྐྱེ་མེད་པ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་སྟེ་རྣམ་འགྱུར་ལ་བལྟོས་པའི་སྔར་མེད་གསར་སྐྱེ་ཁྱོད་མེད་པར་མི་འདོད་ཀྱང་སྐྱོན་དེ་གནས་ཏེ། དེ་གཉིས་མཚུངས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དུས་ན་འབྲས་བུ་གནས་ན་ཟན་ཟ་བ་མི་གཙང་བ་ཟ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། རས་གོས་ཀྱི་རིན་གྱིས་རས་ཀྱིས་བོན་ཉོས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བགོ་བར་རིགས་སོ། །འཇིག་རྟེན་རྨོངས་པས་རྒྱུ་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ན། གྲངས་ཅན་རྒྱུ་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པའི་དེ་ཉིད་ཤེས་ཀྱི་བཞག་པ་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཟན་ཟ་བ་མི་གཙང་བ་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ལའང་རྒྱུའི་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་ཅི་སྟེ་མཐོང་མ་ཡིན་ཏེ་མཐོང་སྟེ། རྒྱུ་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་གྲངས་ཅན་ གྱིས་བཞག་པ་སྟེ་ཤེས་པས་སོ། །འཇིག་རྟེན་གྱིས་མཐོང་ཡང་དེ་ཚད་མ་མིན་ན། གསལ་བ་སྟེ་རྣམ་འགྱུར་མཐོང་བའང་བདེན་པ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མཐོང་བས་སོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་དོན་དམ་པར་ཚད་མ་མིན་ན་དེས་གཞལ་བྱ་གཞལ་བར་བཞག་མི་ནུས་པས་དེས་གཞལ་བྱ་གཞལ་བའང་རྫུན་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་དུ་ན་སྟོང་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྒོམ་པ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་རྫུན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་རྫུན་པའི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་སྟེ་བདེན་མེད་དེ་ཡང་གསལ་བར་རྫུན་པ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཁྱབ་སྟེ། དགག་བྱ་བཏགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མ་རེག་པ་སྟེ་མ་བཟུང་བར་དེའི་དངོས་མེད་དེ་སྟོང་ཉིད་བདེན་པར་མི་འཛིན་པས་སོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དང་བདེན་འཛིན་དག་རང་བཞིན་མེད་པར་མཚུངས་ཀྱང་སྤང་གཉེན་དུ་འཐད་པ་ནི། རྨི་ལམ་གྱི་བུ་ཤི་བ་དེ་མེད་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་རྫུན་པ་ཡིན་ཡང་དེའི་དྲན་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྨི་ལམ་གྱི་བུ་ཤི་བ
Chinese
现在为什么不想要而想要呢？ 道理是这样的。粗大之物与乐受是相异还是不相异？如果按照第一种情况，那么粗大之物消失了，也会感受到乐受，就像布匹消失了，瓶子仍然存在一样。如果不相异，那么粗大之物就成了乐受本身。这样一来，乐受就会明显地变成无常，因为粗大之物消失了，乐受也会随之消失。如果产生，那么因时必须存在，因此因时不存在的任何事物都不会由因产生，因为在因时不存在。如果认为如同依赖自性的先前不存在的新生事物不存在一样，明显的事物，即依赖变化的先前不存在的新生事物，即使你不想要它不存在，但那个过失仍然存在，因为这两者是相同的。如果果在因时存在，那么吃食物就会变成吃不净之物，用布料的价钱用布料买酒，世间人就应该穿了。如果世间人愚昧，没有看到果在因时存在，那么数论就知道果在因时存在的那个道理，因为看到了那个道理，你就会变成吃食物变成不净之物等等。对于世间人来说，为什么没有看到果在因时存在呢？是看到了的，因为数论已经确定了果在因时存在，即已经知道了。即使世间人看到了，但那不是量，那么明显的事物，即看到变化也不是真实的。这也是因为世间人看到了。如果量在究竟上不是量，那么它就不能衡量所量，因此它所衡量的所量也会变成虚假的。因为同样的理由，如实地修习空性也是不合理的，因为证悟空性是虚假的。因为法是虚假的，事物成立为无自性的缘故。依赖于它的事物，即无有真实的事物，也明显地成立为虚假的，即无自性的。这是周遍的，因为如果不触及所破的假立的事物，即不抓住它，那么它的事物不存在，即空性就不会被认为是真实的。因此，证悟空性的境、有境和真实执着虽然在无自性上是相同的，但作为所断和对治是合理的，就像梦中的儿子死了，认为那个儿子不存在的分别念是虚假的，但只要有那个记忆，梦中的儿子就死了
English
Now, why don't you want it, but want it? The reason is like this. Are the coarse object and the experience of pleasure different or not different? If according to the first case, then even if the coarse object disappears, one will still experience pleasure, just as even if the cloth disappears, the vase still exists. If they are not different, then the coarse object becomes pleasure itself. In that case, pleasure will clearly become impermanent, because when the coarse object disappears, pleasure will also disappear. If it arises, then the causal time must exist, so anything that does not exist in the causal time will not be produced by the cause, because it does not exist in the causal time. If you think that just as the previously non-existent new arising that depends on its own nature does not exist, the clear thing, that is, the previously non-existent new arising that depends on transformation, even if you don't want it not to exist, that fault still remains, because these two are the same. If the result exists in the causal time, then eating food will become eating impure things, and buying alcohol with the price of cloth, the people of the world should wear it. If the people of the world are ignorant and do not see that the result exists in the causal time, then the Samkhya knows the very reason that the result exists in the causal time, because they see that reason, you will become eating food becoming impure things, etc. For the people of the world, why don't they see that the result exists in the causal time? They do see it, because the Samkhya has established that the result exists in the causal time, that is, they know it. Even if the people of the world see it, but that is not a valid cognition, then the clear thing, that is, seeing the transformation, is also not true. This is also because the people of the world see it. If valid cognition is not valid cognition in the ultimate sense, then it cannot measure the object to be measured, so the object to be measured that it measures will also become false. For the same reason, it is also unreasonable to meditate on emptiness as it is, because the realization of emptiness is false. Because the dharma is false, the thing is established as being without self-nature. The thing that depends on it, that is, the thing that is without truth, is also clearly established as false, that is, without self-nature. This is pervasive, because if one does not touch the imputed thing to be negated, that is, does not grasp it, then its non-existence, that is, emptiness, will not be considered true. Therefore, although the object, the subject, and the clinging to truth of the realization of emptiness are the same in being without self-nature, it is reasonable to be the abandoned and the antidote, just as the discrimination that the son in the dream is dead is false, but as long as there is that memory, the son in the dream is dead.