Chinese
说“世间非量”的宗派表明，此宗派根本不承认量。说此宗派不正确，以及有些人说此宗派很好，这两种说法都没有理解这位论师的观点而说的。仅仅是显示自己的观点而已。因为在显示世间的显现本身在一切情况下都不是量时，普遍地理解为不承认量。对于量和所量，也应该像《明句论》中所说的那样，遮止自性成立，然后像说安立观待的量和所量那样去做，这将在下面阐述。第五，那么如何被世间损害呢？从世间本身中出名和成立的意义是，如果仅仅通过世间的名声来消除，那么这个人就会被世间损害。例如，有些人说我的东西被抢走了，另一个人问他那是什么东西？他说是个瓶子。另一个人说瓶子不是东西，因为是所量，就像梦中的瓶子一样。像这样反驳等等的境，会被世间损害。当依靠圣者的胜义谛见，将通达胜义谛的人作为量，从而稳固地确立真如时，就不会有世间的损害。论师说，智者应该用这种方式来分析其他情况。例如，我说我是瓶子的主人，天授不是抢夺者等等。或者，在我的田地上生长了什么，当被问到生长了什么时，回答说是苗芽。然后说，苗芽不是生，因为是所量，就像梦中的人和苗芽一样。现在对于那些自认为是伟大的中观理证的人，显示了世间的损害。第二，像这样在世间的名声面前，即使承认他生，也避免了世间的损害。现在，因为在世间的显现中也没有他生，所以即使安住在世间的观点上，也想要遮止他生，对于这种情况，没有世间的损害。为了显示这一点而说，因为什么原因世间人
English
The sect that says "the world is not a valid means of knowledge" shows that this sect does not acknowledge valid means of knowledge at all. Saying that this sect is not correct, and some people saying that this sect is good, both of these statements are made without understanding the view of this teacher. It is merely showing one's own view. Because when showing that the appearance of the world itself is not a valid means of knowledge in all cases, it is generally understood as not acknowledging valid means of knowledge. Regarding valid means of knowledge and the knowable, one should also, as stated in the Clear Words, negate establishment by its own nature, and then do as it says to establish dependent valid means of knowledge and the knowable, which will be explained below. Fifth, how can one be harmed by the world? The meaning that is famous and established from the world itself is that if it is eliminated merely by the fame of the world, then that person will be harmed by the world. For example, some people say that my things have been robbed, and another person asks him what that thing is? He says it is a vase. The other person says that the vase is not a thing, because it is the knowable, just like a vase in a dream. Such refutations and so on, the realm of such things, will be harmed by the world. When relying on the noble's view of ultimate truth, taking those who are skilled in ultimate truth as valid means of knowledge, and thereby firmly establishing suchness, there will be no harm from the world. The teacher said that the wise should analyze other situations in this way. For example, I say that I am the owner of the vase, and Devadatta is not the robber, and so on. Or, what has grown on my field, when asked what has grown, the answer is a sprout. Then say that the sprout is not born, because it is the knowable, just like a person and a sprout in a dream. Now, for those who consider themselves to be great Madhyamika reasoners, the harm of the world is shown. Second, in this way, in the face of the world's fame, even if one admits other-birth, one avoids the harm of the world. Now, because there is no other-birth in the world's appearance, even if one abides in the world's view, one wants to refute other-birth, and for this situation, there is no harm from the world. In order to show this, it is said, for what reason do worldly people
Tibetan
ཅན་འགའ་ཞིག་སྟོན་པ་ན། བུ་འདི་བདག་གིས་བསྐྱེད་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་ཕ་འདིས་ཕོའི་དབང་པོ་ཅན་ཞིག་རང་གི་ལུས་ལས་བཏོན་ ནས། བུ་དེའི་མའི་ཁོང་དུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བུ་དེའི་ལུས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པའི་མི་གཙང་བ་ཙམ་ཞིག་མ་དེའི་མངལ་དུ་བཏབ་པ་སྟེ་ལྡུགས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཕ་འདི་བུ་དེའི་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་བླུགས་ནས་རང་གི་བུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ས་བོན་དང་བུ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བར་འཇིག་རྟེན་དུ་གསལ་བར་ངེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ས་བོན་གྱི་མི་གཙང་བ་དང་བུ་གཉིས་དང་། ནས་ཀྱི་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ལ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འཛིན་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འཛིན་ན་ནི། གང་ཟག་གཞན་ལྟར་བུ་དེ་བསྟན་ནས་འདི་ངས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤིང་སྡོང་པོའི་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས་དེ་ལས་ཤིང་སྡོང་སྐྱེས་པ་ན། ཤིང་སྡོང་འདི་ངས་བཙུགས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་དེས་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་གཞན་སྐྱེ་མེད་པ་སོགས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །བཏབ་པའི་ས་བོན་གཉིས་ཤིང་སྡོང་དང་བུ་མ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་གཉིས་བཏབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་སྡོང་དང་བུ་སྐྱེས་པ་ན། དེ་གཉིས་བསྟན་ནས་འདི་བདག་གིས་བསྐྱེད་ཅེས་འཇོག་ནུས་ཏེ། ན་བ་དང་སོས་པའི་ལག་པ་གང་ཟག་དེ་མ་ཡིན་ཀྱང་། ལག་པ་ན་བ་དང་སོས་པས་གང་ཟག་དེ་ན་བ་དང་སོས་པར་འཇོག་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་གཞན་སྐྱེ་ མེད་ཀྱང་། གཞན་སྐྱེ་ཡོད་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐོང་བས་འགོག་ནུས་པ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་འགོག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པ་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱིས་གཞན་སྐྱེ་ཁས་བླངས་པའི་དོན་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་སྐྱེ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མིན་ནོ། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། ཅེས་པའི་དོན་ནི། འཇིག་རྟེན་རང་དགའ་བས་ས་མྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འཛིན་པ་མེད་ཅེས་པ་ཙམ་མིན་གྱི། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་གཞན་སྐྱེ་མེད་པར་སྟོན་པར་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གཉི་ག་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་འགྲེལ
Chinese
当父亲显示某些东西时，会说“这个孩子是我生的”。即使这样做，这个父亲也不会从自己的身体里取出一个具有男性生殖器的东西，然后放入那个孩子的母亲的子宫里。那么是什么呢？只是将作为那个孩子身体种子的不净之物放入那个母亲的子宫里，也就是倾注进去。因为这个父亲倾注了那个孩子身体的因，然后显示是自己的孩子，所以，种子和孩子两者，并不是以各自的自性成立的他体。这在世间是明确无疑的。因此，对于种子的不净之物和孩子两者，以及大麦的种子和幼苗两者等等，认为是从他而生的，世间上也没有。如果认为是自性成立的他体，那么就像对待其他人一样，显示那个孩子，就不会说“这是我生的”了。同样，只是种下树木的种子，然后从中长出树木时，认为“这棵树是我栽的”，那么，世间上没有他生等等，就像前面一样类推。即使种下的种子不是树木和孩子，但是依靠种下那两者，树木和孩子出生后，显示那两者，就能说“这是我生的”，就像生病和痊愈的手不是那个人，但是依靠手生病和痊愈，就能说那个人生病和痊愈一样。这样，即使世间的名言上没有他生，但是世间的所见并不能阻碍他生的存在，因为要阻碍因果自性上的体性各异，必须依赖于观察实相的道理。因此，其他宗派论者承认他生的意义是，自性成立的他生，而不仅仅是体性成为他体，而且仅仅如此，世间上也是不成立的。“从他而生，世间上也没有”，这句话的意思是，世间自以为是，对于土地、幼苗等等的近取因果，并没有认为是自性成立的他体，不仅仅是这样，还要知道，在名言上也要显示没有他生，这是为了遮止从二者而生的解释。
English
When a father shows something, he says, "This child was born from me." Even when doing so, this father does not take out something with male genitalia from his own body and put it into the mother's womb of that child. What is it then? It is just that he puts the impure substance that is the seed of that child's body into the mother's womb, that is, pours it in. Because this father pours in the cause of that child's body and then shows it as his own child, therefore, the seed and the child, both are not considered as other entities established by their own nature. This is clearly certain in the world. Therefore, regarding the impure substance of the seed and the child, and the seed of barley and the sprout, etc., there is no perception of arising from other in the world. If it is considered as other entities established by their own nature, then like treating other people, showing that child, one would not say, "This was born from me." Similarly, just planting the seed of a tree, and then a tree grows from it, thinking, "This tree was planted by me," then, there is no arising from other in the world, etc., apply as before. Even though the planted seeds are not the tree and the child, but relying on planting those two, when the tree and the child are born, showing those two, one can say, "This was born from me," just as the hand that is sick and healed is not that person, but relying on the hand being sick and healed, one can say that the person is sick and healed. Thus, even though there is no arising from other in worldly conventions, the worldly perception cannot prevent the existence of arising from other, because to prevent the difference in nature of cause and effect, one must rely on the reasoning that examines reality. Therefore, the meaning of other proponents of tenets admitting arising from other is that it is arising from other established by its own nature, and not just that the entity becomes other, and just that is not established in the world either. The meaning of "Arising from other, there is none in the world" is that the world is self-satisfied, and for the proximate cause and effect of earth, sprouts, etc., there is no perception of other established by its own nature, not only that, but also one should know that in conventions, it is also shown that there is no arising from other, this is to prevent the explanation of arising from both.
Tibetan
་པར་ཡང་། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གོང་དུ་བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚིག་གལ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རིགས་པས་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་གཞན་སྐྱེ་མེད་པ་གསལ་བར་གསུངས་པ་དང་། ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་བདག་དང་གཞན་དང་གཉི་ག་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཞེས་གསུངས། ཞེས་པའི་ལན་དུ། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་མ་རིག་པས་འདུ་བྱེད་སྐྱེད་པ་སོགས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །ཅི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་གྱི། ཕྱོགས་བཞི་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྐྱེན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་འབྱུང་གི་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཡང་། ཕྱོགས་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ཁས་མི་ལེན་པ་གསལ་བར་གསུངས་པས། ལུགས་འདི་ལ་གཞན་སྐྱེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་འགོག་ཅེས་པ་ནི། ལུགས་འདི་ལེགས་པར་མ་རྟོགས་པའི་བཤད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་ལ། རྟེན་འབྱུང་རྟག་ཆད་མེད་པར་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་མི་ལྟུང་བའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་ཡིན་ན་ནི། ས་མྱུག་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་མྱུ་གུ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཡང་ས་བོན་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ས་མྱུག་འབྲེལ་མེད་དུ་སོང་ནས། མྱུ་གུ་ཡོད་ཀྱང་ས་བོན་གྱི་རིགས་བརྒྱུད་མ་ཆད་པ་ལ་མི་ཕན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་བ་མིན་ཡོད་པས་བ་ལང་ཤི་ནས་རིགས་བརྒྱུད་ཆད་པ་མིན་པ་ལ་མི་ཕན་པ་དང་། སོ་སྐྱེ་ཡོད་པས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་ཉིད་ཀྱི་སྲིད་པར་འཁོར་བ་རྒྱུན་ བཅད་པ་མིན་པ་ལ་མི་ཕན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་མིན་པའི་ཕྱོགས་ལ། དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་འགལ་བ་དེའི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ཡོད་པའི་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་སྟེ་དེའི་རིགས་བརྒྱུད་ཆད་པས་ཆད་པ་སྤངས་སོ། །མྱུ་གུའི་དུས་སུ་ས་བོན་འགགས་པ་ལན་མང་དུ་བཤ
Chinese
也是如此。就像之前所说的那样，从自和他产生，在世俗和胜义中都不合理，同样对于说两种重要词语的人来说，也用如前所说的道理是不可能的。如是，在名言中也明确说明没有他生。在《明句论》中也说：如果事物不是从自、他、二者和无因而生，那么世尊怎么说“以无明为缘而有行”呢？作为对这个问题的回答，将要说：这是世俗谛，而不是胜义谛。 如是，无明产生行等是世俗谛，而不是胜义谛。如果应该陈述世俗的安立方式吗？作为回答：仅仅承认以这个因缘就能成立世俗，但不是通过承认四边的方式。如是，在世俗中也承认依靠这个因缘而产生这个的生起，但明确说明不承认四边的生起。因此，说这个宗派不遮止世俗中的他生，是没有很好理解这个宗派的说法。第三，因此，就像之前所说的那样，事物没有自性成立的方式，为了通过缘起成立没有常断，从而显示不堕入常断二边的功德而宣说。如果苗芽是从种子中自性成立的他体，那么种子和苗芽二者就不能成为因果，因此毫无疑问，即使有苗芽，种子也会断绝。因为那样的话，种子和苗芽就变得没有关联，即使有苗芽，也对种子血统没有断绝没有帮助。例如，即使有母牛，对公牛死后血统没有断绝没有帮助一样。以及即使有独觉，对圣者们在自己的有生之年断绝轮回没有帮助一样。如果是那样，那么因为什么理由，苗芽不是从种子中自性成立的他体的方面，那二者不违背因果，因此在有苗芽的时候，种子坏灭，即因为它的血统断绝而舍弃了断边。在苗芽的时候，种子坏灭已经多次宣说。
English
It is also like that. Just as it was previously stated that arising from self and other is not reasonable in both conventional and ultimate truth, similarly, for those who speak of two important words, it is impossible with the reasoning as previously stated. Thus, it is clearly stated that there is no other-arising even in name. In the Lucid Words, it is also said: If things do not arise from self, other, both, and without cause, then how did the Blessed One say, "Conditioned by ignorance, there are formations"? As an answer to this question, it will be said: This is conventional truth, not ultimate truth. Thus, ignorance giving rise to formations, etc., is conventional truth, not ultimate truth. Should the way of establishing conventional truth be stated? As an answer: It is admitted that conventional truth is established by this condition alone, but not through admitting the four extremes. Thus, even in conventionally admitting that this arises dependent on this condition, it is clearly stated that the arising of the four extremes is not admitted. Therefore, saying that this system does not negate other-arising in conventional truth is a statement that has not well understood this system. Third, therefore, just as it was previously stated that things do not inherently exist, it is explained in order to show the qualities of not falling into the extremes of permanence and annihilation by establishing dependent arising as not permanent or annihilated. If a sprout is other than the seed, established by its own nature, then the seed and sprout cannot be cause and effect, therefore, without doubt, even if there is a sprout, the seed will be cut off. Because then the seed and sprout become unrelated, and even if there is a sprout, it does not help the seed lineage from not being cut off. For example, even if there is a cow, it does not help the lineage from not being cut off after the bull dies. And just as even if there is a pratyekabuddha, it does not help the noble ones from cutting off samsara in their own lifetime. If that is the case, then for what reason is it that in the aspect where the sprout is not other than the seed, established by its own nature, those two do not contradict cause and effect, therefore, when there is a sprout, the seed is destroyed, that is, because its lineage is cut off, it abandons the extreme of annihilation. It has been repeatedly stated that the seed ceases at the time of the sprout.