Tibetan
ཐད་དེ། བྲམ་ཟེ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་བྲམ་ཟེས་ཆང་མི་འཐུང་བ་ དགག་བྱ་བཅད་ཙམ་ཡིན་པ་མི་འགོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མངོན་གྱུར་ཡིན་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་མི་འགོག་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དག་གཞི་དང་ཚོགས་ན་ཆོས་གཞན་འཕངས་སོ་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བྲམ་ཟེ་ལྟ་བུ་ནི་ཆོས་གཞན་འཕེན་མི་འཕེན་རྩི་བའི་གཞི་ཡིན་གྱི། འཕངས་པའི་ཆོས་གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འཕགས་པའི་དམ་བཅའ་གཞི་འདིར་བཀོད་པ་ནི། འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་མིན་པ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཞན་དག་ལས་ལྟ་འབྱུང་བ་ག་ལ་ཞིག་སྟེ་དེ་མེད་པ་དང་། རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྒྱུ་མེད་པར་ནི་འབྱུང་བ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་ན་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་གང་རུང་གིས་ཁྱབ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཅིང་། རྒྱུ་ཡོད་པ་ལ་རང་གཞན་རེ་རེ་བ་དང་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་གསུམ་དུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པས་དམ་བཅའ་བཞིས་ཆོག་གོ །གཉིས་པ་ལ་བཞི། བདག་སྐྱེ་དགག་པ། གཞན་སྐྱེ་དགག་པ། གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ། རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འགྲེལ་པ་མཛད་པའི་རིགས་པས་དགག་པ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་མཁན་གྱི་ལུགས་དགག་པ། གྲུབ་མཐས་ བློ་མ་བསྒྱུར་བའི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པར་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་བཀག་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ན་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་། ངོ་བོ་གཅིག་པ་ལས་སྐྱེ་ན་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་དང་། དེ་དག་གི་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བ་འདི་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ངེས་ཤེ་ན། སྐྱེ་བཞིན་པ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བའི་བྱེད་པ་པོ་མྱུ་གུ་དེ་ནི། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་འབྱུང་ན་དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་ལ་འབྱུང་དགོས་པའི་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མྱུ་གུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་སྔར་རྒྱུའི་དུས་ནས་ཐོབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་རྒྱུ་རྐྱེན་ཕན་ཚུན་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་ཐུན་མོང་བ་གཅིག་ནི་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་རྣམས་ལ་རང་བ
Chinese
总而言之，因为是婆罗门修行者，所以婆罗门不饮酒，这仅仅是禁止一部分应禁止的事物，并不能阻止其他，例如，声音是显现的，并不能阻止声音是无常的，这是隐蔽的。其他认为在基和合集上会抛弃其他法，这也是不合理的，因为婆罗门是衡量是否抛弃其他法的基础，而不是被抛弃的其他法。因此，圣者的誓言被安置于此基础之上：果不是从其自身体性中产生的，也不是从以自性成立的其他因中产生的，怎么会产生呢？这是不存在的。也不是从自和他者两者中产生的，没有因怎么会有产生呢？这是不存在的。如果事物以自性成立，那么必然被四种生中的任何一种所遍及。因为自性生可以确定为有因和无因两种，而有因可以确定为从自身、他者各自或两者集合中产生的三种，所以四种誓言就足够了。第二部分有四点：破斥自生，破斥他生，破斥从两者中生，破斥无因而生。第一部分有两点：以解释论著的理证破斥，以根本智慧的理证破斥。第一部分有三点：破斥想要证悟真实之宗派师的观点，揭示即使在未被宗派改变的世俗中也是不存在的，归纳总结以上破斥的意义。第一部分有两点：破斥从与自身本体相同的因中产生，破斥因和果两者本体相同。第一部分有三点：如果从本体相同的因中产生，则会陷入无意义的过失，如果从本体相同的因中产生，则与理证相违背，以及破斥对这些过失的辩解。第一点是：如果事物不是从自身产生的，那么这是由什么理由决定的呢？正在产生的，作为产生的行为者，即苗芽，如果它是从自身的本体中产生的，那么这样产生没有任何需要产生的额外功德，因为苗芽的自身本体在之前因位时就已经获得了。
English
In short, because it is a Brahmin practitioner, the Brahmin does not drink alcohol. This is merely prohibiting a portion of what should be prohibited, and it does not prevent others. For example, sound is manifest, but it does not prevent sound from being impermanent, which is hidden. Others who think that other dharmas are abandoned on the basis and collection are also unreasonable, because the Brahmin is the basis for measuring whether or not other dharmas are abandoned, and not the other dharmas that are abandoned. Therefore, the vow of the noble ones is placed on this basis: the result is not produced from its own nature, nor is it produced from other causes established by its own nature, how could it be produced? It does not exist. Nor is it produced from both self and other, how can there be production without a cause? It does not exist. If things are established by their own nature, then they must be pervaded by any of the four kinds of arising. Because self-nature arising can be determined as having two kinds, with cause and without cause, and having a cause can be determined as arising from oneself, others individually, or the collection of both, so four vows are sufficient. The second part has four points: refuting self-arising, refuting other-arising, refuting arising from both, refuting arising without cause. The first part has two points: refuting with the reasoning of explanatory treatises, refuting with the reasoning of the root wisdom. The first part has three points: refuting the views of the sectarian masters who want to realize the truth, revealing that it does not exist even in the mundane world that has not been changed by sectarianism, and summarizing the meaning of the above refutations. The first part has two points: refuting arising from a cause that is identical to oneself, and refuting that the cause and effect are identical. The first part has three points: if it arises from a cause that is identical, it will fall into the fault of being meaningless, if it arises from a cause that is identical, it contradicts reason, and refuting the defenses against these faults. The first point is: if things do not arise from themselves, then what reason determines this? The one that is arising, as the agent of the act of arising, that is, the sprout, if it arises from its own nature, then there is no additional merit that needs to arise in order to arise in this way, because the sprout's own nature has already been obtained from the previous causal state.
Tibetan
ཞིན་གཅིག་པའི་གཙོ་བོ་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ན་མི་རུང་བས། རྒྱུ་ནས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་ཡང་། རྐྱེན་ཆུ་ལུད་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མྱུ་གུའི་རང་བཞིན་དང་དེའི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམས་ཕར་ཡིན་ཚུར་ཡིན་དུ་འདོད་དེ། རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་དེ་ལྟར་དུ་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ས་མྱུག་ཕན་ཚུན་ ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་འདོད་པས་མྱུ་གུ་མྱུ་གུ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་ཀྱང་། མྱུ་གུ་ནི་ས་བོན་དང་དེའི་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་ན། རང་བཞིན་གཉིས་གཅིག་ཡིན་པས་རང་གི་རང་བཞིན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དང་མྱུ་གུ་མི་གསལ་བ་རྒྱུ་དུས་ན་ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་ནི་བདག་སྐྱེའི་འདོད་ཚུལ་ལོ། །གྲངས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ནི་སྐྱེ་བར་མི་སྨྲ་བར་རྒྱུ་ལས་སྔར་མི་གསལ་བ་ཕྱིས་གསལ་བར་འདོད་མོད་ཀྱང་དོན་འདྲའོ། །འདིས་སྤྱི་གསལ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་པས་དངོས་པོ་དང་བུམ་པ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དང་གཏན་མི་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་མྱུ་གུའི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ས་བོན་གྱི་དུས་སུ་ཡོད་ན། མྱུ་གུའི་ངོ་བོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་མྱུ་གུ་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་སྲིད་པས་རྒྱུ་དུས་ནས་མྱུ་གུའི་རང་བཞིན་ནམ་ངོ་བོར་མ་ཟད། མྱུ་གུ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་དགོས་པས། དེའི་ཚེ་དེ་གྲུབ་པའི་འོག་ཏུ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་དོན་གཏན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐྱེས་ཟིན་པར་གྱུར་པ་སླར་ཡང་སྟེ་སྐྱེས་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་ལྡབས་ནས། སྐྱེ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འང་གི་སྒྲས་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེ་ན་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་མ་ཟད་པའོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་ནའང་འབྲས་བུ་གསལ་བ་རྒྱུ་དུས་ནས་ཡོད་ན་ནི་ཁས་བླངས་དང་འགལ་ལ། མེད་ན་ནི་འབྲས་བུའི་གསལ་བ་དང་དེའི་རང་བཞིན་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་དཔྱད་ལ་དགག་གོ ། བདག་སྐྱེ་རིགས་པ་དང་འགལ་ཞེས་པ་དམ་བཅའ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་དེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་སྟོན་པ་ནི། སྐྱེས་ཟིན་པའི་ས་བོན་སླར་ཡང་ལྡབས་ནས་སྐྱེ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་འདོད་ན་ནི། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ས་བོན་ལྡབས་ནས་སྐྱེ་བ་བཀག་ནས། མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་སླར་ཡང་ས་བོན་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པས། མྱུ་གུ་དང་ལ་སོགས་པས་སྡོང་བུ་དང་སྦུབས་འཆའ་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་འདིར་གཏན་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྐྱོན་གཞན་ཡང་ས་བོན་དེ་ཉིད་བར་མ་ཆད་པར་སྲིད་པའི་མཐར་ཐུག་པར་རབ་ཏུ་སྐྱེ
Chinese
如果不是唯一的主体紧随其后，那是不行的。种子的自性是什么呢？也是水、肥料等助缘的自性。同样，幼芽的自性和其因缘的自性，都认为是此是彼，彼是此。一切变化的自性都这样认为。因此，土和幼芽互相 仅仅认为是不同的，虽然不认为幼芽是从幼芽中产生的。但是，如果说幼芽是从种子和它的自性中产生的，因为两种自性是一体的，所以也是从自己的自性中产生的，并且幼芽在因位时是不明显的，产生就是自生的观点。数论派的一些区别是不说产生，而是认为从因位开始不明显，后来才明显，但意义是相同的。他们认为普遍显现的体性是一体的，也是这样。但与佛教徒认为事物和瓶子的体性是一体的，是完全不同的。如果幼芽的体性或自性在种子的时候就存在，那么，从幼芽的体性之外，幼芽显现也是不可能的，所以，从因位开始，不仅有幼芽的自性或体性，而且幼芽本身也必须存在。那时，在它成立之后，再次产生就完全没有意义了。第二点是：已经产生的东西再次，即在已经产生之后重复，产生是不合理的。འང་（藏文）的语气词不仅表示从自己的自性中产生会变得没有意义。如果执着于显现的方面，那么，如果果的显现从因位开始就存在，那么就与承诺相违背。如果不存在，那么果的显现和它的自性是一体还是他体，应该进行分析和驳斥。 “自生与理相违”仅仅是立宗而已，为了说明驳斥它的道理，就是已经产生的种子再次重复产生，会被完全认为，也就是如果这样认为。以什么理由阻止种子重复产生呢？既然认为幼芽产生，那么再次种子产生有什么障碍呢？既然没有障碍，那么幼芽等等的树干和空心等等的产生，在这个世界上将永远无法获得。其他的过失是，那个种子本身会不断地产生到存在的尽头。
English
If it is not the only subject that follows, it is not possible. What is the nature of the seed? It is also the nature of conditions such as water and fertilizer. Similarly, the nature of the sprout and the nature of its causes and conditions are considered to be this and that, and that and this. The nature of all changes is considered to be like that. Therefore, soil and sprouts are mutually Only considered to be different, although it is not considered that the sprout is produced from the sprout. However, if it is said that the sprout is produced from the seed and its nature, because the two natures are one, it is also produced from its own nature, and the sprout is not obvious in the causal stage, and the production is the view of self-generation. Some of the differences of the Samkhya school do not say production, but consider that it is not obvious from the causal stage, but later becomes obvious, but the meaning is the same. They consider that the universally manifested essence is one, and it is also like that. But it is completely different from the Buddhists who consider that the essence of things and bottles is one. If the essence or nature of the sprout exists at the time of the seed, then it is impossible for the sprout to appear from the essence of the sprout, so from the causal stage, not only the nature or essence of the sprout, but also the sprout itself must exist. At that time, after it is established, there is absolutely no meaning in producing it again. The second point is: what has already been produced again, that is, repeated after it has already been produced, it is not reasonable to produce it. The particle འང་ (Tibetan) not only means that it will become meaningless to produce from its own nature. If you cling to the aspect of manifestation, then if the manifestation of the fruit exists from the causal stage, then it contradicts the promise. If it does not exist, then whether the manifestation of the fruit and its nature are one or other, should be analyzed and refuted. "Self-generation is contrary to reason" is only a proposition, and in order to explain the reason for refuting it, it is that the seed that has already been produced is completely considered to be produced again, that is, if it is considered like this. For what reason is the seed prevented from being produced repeatedly? Since it is considered that the sprout is produced, then what obstacle is there for the seed to be produced again? Since there is no obstacle, then the production of the trunk and hollow, etc. of the sprout, etc., will never be obtained in this world. Another fault is that the seed itself will continue to be produced to the end of existence.