Tibetan
ར་ནའང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མྱུར་དུ་གཏིང་དཔོགས་མི་དཔོགས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབང་པོའི་རིམ་པ་གསུམ་མི་འགལ་ལོ། །འཛིན་པ་ཤེས་པ་ལ་བདེན་ཞེན་སྤོང་མི་ནུས་པ་དམན་ཁྱད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ནས་བཤད་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་མངོན་རྒྱན་དང་། འབྱེད་རྣམ་པ་གཉིས་ལྟར་སེམས་ཙམ་ལ་བཤད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལའང་དབུ་སེམས་སུ་འགྲེལ་ཚུལ་རྒྱ་གར་བ་རྣམས་ལའང་ཡོད་པས། དེ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་མང་དུ་བཤད་དགོས་ཀྱང་། ཚིག་མངས་སུ་དོགས་ནས་རེ་ཞིག་མ་བྲིས་སོ། །ཡང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །རིགས་ནི་ཐ་དད་རུང་མ་ཡིན། །བརྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ཡི་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པ་འདིས་ནི་ཉན་རང་རྣམས་ལའང་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་ནོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་ཉི་ཁྲི་སྣང་བ་ལས། དེ་ལ་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་དེའི་མཚན་མ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཡོད་པར་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དངོས་པོ་དང་དེའི་མཚན་མ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་ཆགས་པས་བཟུང་བ་ལྟར་ཡོད་པ་མིན་པའི་བདེན་སྟོང་ལ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ཆོས་དབྱིངས་རིགས་ཡིན་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རིགས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱིར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་རྩོད་པ་བཀོད་དེ། རིགས་ལ་གནས་པ་ནི་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་རིགས་ལ་བསམས་པའོ། །དེའི་ལན་དུ། ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་ན་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་རིགས་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེས་ན། འདིར་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཡོད་པ་ ཙམ་གྱིས་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་རིགས་ལ་གནས་པ་མིན་གྱི། ཆོས་ཉིད་ལ་ལམ་གྱིས་དམིགས་ནས་བསྒོམས་པ་ན། འཕགས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། རིགས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འཇོག་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཆོས་དབྱིངས་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རིགས་ནི་ཐ་དད་མི་རུང་ངོ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། བརྟན་པའི་ཆོས་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་ལམ་གྱི་དབྱེ་བས་རིགས་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་སྟོན་ནོ། །རྟེན་ནི་འདིར་དམིགས་པ་དང་། བརྟེན་པ་ནི་དམིགས་བྱེད་ཡིན་ལ།
Chinese
然而，是否能迅速彻底了解其真实性等，与根器的三种层次并不矛盾。因为这表明了执着于所知之事物而无法舍弃真实执着是一种低劣的差别。从《现观庄严论》中所说的无我见解，不能像《现观》和《辨中边论》那样在唯识宗中解释。即使在《现观庄严论》中，也有印度人将之解释为中观和唯识的方式。虽然需要详细解释这些理由，但因为担心文字繁多，所以暂时没有写。此外， "法界无差别，种姓不应异，所依之法别，说彼差别性。" 这句话表明，声闻缘觉也证悟了法性。其中，所谓的法界，在《二万颂般若经》中说： "其中，分别和种种分别是对事物及其特征的执着。因为没有这些，所以应知其为无执着。未曾存在者，即是诸法之如是性。" 因此，这表明法界本身是圣法的因，是证明自性安住种姓的所依。这是对事物及其特征执着为真实的执着所束缚，如同存在一般，实际上是不存在的真性空。如果法界是种姓，那么一切众生都将安住于种姓之中，因为法界普遍存在于一切事物之中。" 提出了这样的辩论，认为安住于种姓是指道路阶段的种姓。作为对此的回应， "如果以某种方式缘取，它将成为圣法的因，因此被称为种姓。" 这表明，这里并没有过分的推论，仅仅是存在法性，并不意味着安住于道路阶段的种姓。而是当以道路缘取并修习法性时，当它成为圣法的特殊因时，就安立为特殊的种姓。即使如此，由于法界没有差别，因此三乘的种姓不应该是不同的。作为对此的回应，通过所依之法，即所缘取的道路的差别，来说明种姓的差别。这表明，所依在此是指缘取，而所缘是缘取者。
English
However, whether or not one can quickly and thoroughly understand its true nature does not contradict the three levels of faculties. This is because it shows that clinging to what is known and being unable to abandon the clinging to truth is a lower distinction. The view of selflessness as explained in the Ornament for Clear Realization cannot be explained in the Mind-Only school like the Ornament and the Distinguishing Middle from Extremes. Even in the Ornament for Clear Realization, there are ways in which Indians interpret it as Madhyamaka and Mind-Only. Although it is necessary to explain these reasons in detail, I have not written them for the time being because I am afraid of too many words. Furthermore, "Because the Dharmadhatu is without difference, the lineages should not be different. By the distinctions of the dependent dharmas, the distinctions of that are completely stated." This statement shows that the Hearers and Solitary Realizers also realize the Dharmata. Among them, the so-called Dharmadhatu, in the Twenty Thousand Verse Prajnaparamita Sutra, says: "Among them, conceptualization and various conceptualizations are clinging to objects and their characteristics. Because these are not present, it should be known as non-attachment. That which has never existed is the Suchness of all dharmas." Therefore, this shows that the Dharmadhatu itself is the cause of the noble dharmas and is the basis for proving the naturally abiding lineage. This is explained as the emptiness of true existence, which is not like being grasped by attachment to clinging to objects and their characteristics as true. If the Dharmadhatu is the lineage, then all sentient beings will abide in the lineage, because the Dharmadhatu is universally present in all things." It raises such a debate, considering abiding in the lineage to refer to the lineage of the path stage. As a response to this, "If it is apprehended in a certain way, it will become the cause of the noble dharmas, therefore it is called the lineage." This shows that there is no excessive inference here, merely the existence of Dharmata does not mean abiding in the lineage of the path stage. Rather, when the Dharmata is apprehended and meditated upon by the path, when it becomes a special cause of the noble dharmas, it is established as a special lineage. Even so, since the Dharmadhatu has no difference, the lineages of the three vehicles should not be different. As a response to this, the distinctions of the lineages are explained through the distinctions of the dependent dharmas, that is, the path that is apprehended. This shows that the dependent here refers to apprehension, and the depended upon is the apprehender.