Tibetan
ང་། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་དེ་བཞིན་དོན་དམ་སྟེ། །བདེན་པ་གསུམ་པ་གང་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་ཤིང་། རང་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་གཞན་གང་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཁོ་ནར་ངེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་ས་བཅུ་པ་ལས་བདེན་པའི་མིང་ཅན་མང་དུ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་གཉིས་སུ་འདུས་པར་གསུངས་ཤིང་། དེར་བཤད་པའི་ཕྱེ་སྟེ་རྟོགས་པའི་བདེན་པ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ན། སློབ་དཔོན་འདིས་ཀྱང་བདེན་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བཞེད་དོ། །རིགས་པ་ནི་གཞི་གང་ཞིག་བརྫུན་པ་སླུ་བའི་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་བཅད་ན། མི་སླུ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཅད་དགོས་པས། སླུ་མི་སླུ་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་དངོས་འགལ་ལོ། །དེ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་གཉིས་དང་གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ་དབུ་མ་སྣང་བ་ལས། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དག་ནི། ཅིག་ཤེས་དགག་པ་གཞན་སྒྲུབ་པ་མེད་ན་ མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་སུ་རྟོག་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་གང་རྣམ་པར་བཅད་པ་མེད་ན་མེད་པ་དེ་གཉིས་ནི། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དག་ཡིན་ནོ། །གང་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། ཕུང་པོ་གཞན་སེལ་བར་བྱེད་པ་དག་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལུས་ཅན་དང་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། འདི་ནི་དངོས་འགལ་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཕུང་གསུམ་སེལ་བའི་དངོས་འགལ་ཅིག་སྟོན་རྒྱུ་མེད་ན་ནི། ཡོད་མེད་དམ་གཅིག་དང་དུ་མ་སོགས་གང་འདོད་ཅེས་མཐའ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་བཅད་པའི་བརྟག་པ་བྱས་ནས་འགོག་ས་མེད་ལ། ཡོད་ན་དངོས་འགལ་གཅིག་འགོག་པ་ནི་ཅིག་ཤོས་སྒྲུབ་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་པས། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་དངོས་འགལ་མེད་ཟེར་བ་ནི། དགག་གཞག་གི་རྣམ་གཞག་མ་ཆགས་པའོ། །དངོས་འགལ་གཅིག་རྣམ་པར་བཅད་ན་ཅིག་ཤོས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དང་། གཅིག་འགོག་ན་ཅིག་ཤོས་སྒྲུབ་དགོས་པ་ལ་དབུ་མ་ཐལ་རང་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡུལ་ཡུལ
Chinese
我。（出自）《圣者真实性决定胜定经》中也明确说到：何者世俗即是胜义谛，不存在第三种真谛。并且在自释中也说到：同样，任何稍微存在的其他真谛，也应确定无疑地归属于两种真谛之中。如《十地经》中所说的众多名为“真谛”的一切，都归集于二谛之中。在那里所说的分析而证悟的真谛，是因为对蕴、界、处的安立进行解说。因此，这位论师也认为真谛的数量是确定的两种。理由是，如果将某个基础完全断定为虚假的、欺骗的意义，就必须区分不欺骗的真实性。因此，欺骗与不欺骗是互相排斥而存在的相违。如果是这样，那么它遍及一切所知，因此是排除二和非二的三聚。如《中观庄严论》中说：互相排斥而存在的自性之法，如果认识一个而没有否定另一个，就没有不存在的缘故，对既非两者之一的方面进行思考也是不合理的。并且，如果完全断定一个，而没有区分另一个，那么不存在的这两个，就是互相排斥而存在的自性。凡是互相排斥而存在的自性，就是遍及一切形态的。凡是遍及一切形态的，就是排除其他聚的。例如有身和无身等的差别。如是所说。这也要理解为对于其他一切相违。如果没有能显示排除三聚的相违，那么无论想怎样断定有无或者一和多等，在两种极端中都无法阻止。如果存在，那么否定一个相违，如果不能成立另一个，就没有不存在的缘故。因此，说中观应成派没有相违，是没有形成否定和安立的体系。如果区分一个相违，就完全断定另一个，否定一个就必须成立另一个，中观应成派和自续派之间没有差别。第三，对于世俗，境和有境
English
Me. Also, in the Samadhi that Decisively Shows the Suchness of the Noble One, it is clearly stated: Whatever is conventional is also ultimate; there is no third truth. And in the auto-commentary, it is also said: Similarly, whatever other truth exists even slightly should definitely be included in the category of the two truths as appropriate. As stated in the Ten Bhumi Sutra, all the many things called "truth" are gathered into the two truths. The truth that is explained there as being understood by dividing is explained in relation to the establishment of the aggregates, elements, and sources. Therefore, this teacher also considers the number of truths to be definitely two. The reason is that if a basis is completely determined to be false, deceiving, then it is necessary to distinguish the non-deceiving suchness. Therefore, deceiving and not deceiving are contradictory things that exist separately. If that is the case, then it pervades all knowable things, so it eliminates the three groups of two and non-two. As it says in the Madhyamaka Alankara: Characteristics of phenomena that exist separately from each other, if one is known and the other is not negated, then there is no reason for non-existence. It is also unreasonable to think of a side that is neither of the two. And: Whatever completely cuts off, whatever is not distinguished, those two that do not exist are natures that exist separately from each other. Those that are natures that exist separately from each other are those that pervade all aspects. Those that pervade all aspects are those that eliminate other aggregates, like the distinctions of those with bodies and those without bodies, and so on. As it is said. This should also be understood for all other contradictions. If there is no way to show a contradiction that eliminates the three groups, then there is no way to stop the examination that cuts off the two extremes, saying whatever you want, whether it is existence or non-existence, one or many, etc. If it exists, then negating one contradiction, if the other is not established, there is no reason for non-existence. Therefore, saying that the Madhyamaka Prasangika has no contradiction is because the system of negation and establishment has not been formed. If one contradiction is distinguished, then the other is completely cut off, and if one is negated, then the other must be established. There is no difference between the Madhyamaka Prasangika and Svatantrika. Third, for the conventional, object and subject