Chinese
从那两种之中，正确见到意义，也就是以衡量之理智所获得的对境，那就是，那是胜义谛。这将在“此乃幻术之力”等场合中讲述。见到虚假所知，以世俗量所获得的，被宣说为世俗谛。胜义和世俗，所获得的所依各自不同，并非在一个上出现两种获得方式。第二，对于二谛的区分所依，虽然有许多不同的观点，但此处以所知为对境，也就是在《父子相见经》和《学集》中所引用的： “如此，如来通达了世俗和胜义二者，所应知的也尽在于世俗和胜义谛之中。而且，薄伽梵善观、善知、善现证了空性，因此被称为一切智者。” 如此宣说，以“所应知的也”表示所知是区分的所依，以“尽在于此”确定了二谛的数量，并且由于如来通达了二谛，因此被显示为一切智者。因此，将胜义谛说成不是所知，并且任何心识都无法证悟，这是对《入行论》的错误解释。将世俗谛和胜义谛区分开来，是区分的体性。对于区分的意义，也有许多不同之处，但在此处，二者都有自性，并且不可能存在对其来说既非一也非异的自性，而且，有法诸事物如果与真性空性相异，就会变成实有成立，因此，就像在一个自性上施加不同的反体，比如有为法和无常一样。如《菩提心释》中所说： “从世俗中不观待，彼性，世俗说为空，空性即是世俗，无则定不生，如作与无常。” 如此宣说。前四句的意义是，从世俗中并不存在与自性相异的真如，因为世俗诸法是空性的，而且真性空性也安立在世俗的基础上。然后，后面两句是说正是如此。
English
From those two, correctly seeing the meaning, that is, the object obtained by the intellect that measures, that is, that is the ultimate truth. This will be explained in the context of "this is the power of illusion" and so on. Seeing the false knowable, what is obtained by conventional validity is said to be the conventional truth. The basis for obtaining the ultimate and conventional are different, and it is not that there are two ways of obtaining on one. Second, although there are many different views on the basis of distinguishing the two truths, here, taking the knowable as the object, that is, in the Sutra of Meeting Father and Son and the Compendium of Training, it is quoted: "Thus, the Tathagata has understood the two, conventional and ultimate, and what should be known is also exhausted in the conventional and ultimate truths. Moreover, the Bhagavan has well seen, well known, and well manifested emptiness, therefore he is called the all-knowing one." Thus it is said, with "what should be known also" indicating that the knowable is the basis of distinction, with "exhausted here" determining the number of two truths, and because the Tathagata has understood the two truths, therefore he is shown to be all-knowing. Therefore, to say that the ultimate truth is not knowable, and that no mind can realize it, is a wrong interpretation of the Bodhicaryavatara. Distinguishing between conventional truth and ultimate truth is the nature of distinction. There are also many differences in the meaning of distinction, but here, both have their own nature, and it is impossible for there to be a nature that is neither one nor different from it, and if phenomena are different from true emptiness, they will become truly established, therefore, it is like applying different opposites to one nature, such as conditioned phenomena and impermanence. As it is said in the Commentary on the Mind of Enlightenment: "From the conventional, it is not regarded as different, that nature, the conventional is said to be empty, emptiness is the conventional, without which it will definitely not arise, like making and impermanence." Thus it is said. The meaning of the first four lines is that from the conventional, there is no suchness that is different in nature, because conventional phenomena are empty, and true emptiness is also established on the basis of the conventional. Then, the last two lines say that this is so.
Tibetan
་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ངེས་ལ། དེ་ཡང་བདག་གཅིག་པའི་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་བྱས་མི་རྟག་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་པར་བསྟན་ནོ། །ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་ངོས་འཛིན་ནི་སྔར་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་རྙེད་པ་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་དང་སྤྱོད་འཇུག་གཉིས་མཐུན་པར་འཆད་ན་དེ་ཉིད་ལས། ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དོན་དམ་སྟེ། །འདི་ནི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད། ཅེས་གསུངས་པ་འདི་ཇི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལ་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་ལ། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་ངོ་བོ་ངོས་འཛིན་པ་ན་དོན་དམ་བདེན་པའི་ངོས་འཛིན་ནི། དོན་དམ་ཞེས་པ་གཅིག་གིས་དང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ངོས་འཛིན་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་པ་གཅིག་གིས་སྟོན་ནོ། །རྐང་པ་སྔ་མས་དོན་དམ་བདེན་པ་བློའི་ཡུལ་མིན་པར་དམ་བཅས་པ་རྐང་པ་ཕྱི་མས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི། གཞུང་དེ་དག་གི་དོན་དུ་གཏན་མི་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་འདི་ནི་ཡབ་སྲས་མཇལ་བ་བསླབ་བཏུས་སུ་དྲངས་པ་ལས། དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྤྱོད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གཟིགས་སོ། །དོན་དམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ། མ་བསྟན་པ། ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དོན་སྤྱོད་འཇུག་ཏུ་བཀོད་པའོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པའི་དོན་ནི། འོག་ནས་བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པའི་མདོ་དྲངས་པའི་དོན་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་དུ་བློའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་འཇོག་པར་བློ་གང་གི་ཡང་ཡུལ་མིན་ན། རྒྱལ་བས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འཇོག་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཏེ། འོག་ཏུ་ཡང་མང་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ངོས་འཛིན་ནི་བློ་རྐྱང་པ་དེར་འཇོག་པའི་དོན་མིན་གྱི་བློའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྤྱོད་པར་ཞེས་གསུངས་པས། འཇིག་རྟེན་ཏེ་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་བརྫུན་པ་འཇལ་བའི་སྤྱོད་པར་ཏེ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་རྙེད་པའི་དོན་ཡིན་པས། བློའི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་པར་འདོད་པའི་དོན་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ཤེས་བྱ་ལ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ ནི། ཤེས་བྱ་ལ་དེ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་ལུང་ནི་སྔར་དྲངས་པའི་ཡབ་སྲས་མཇལ་བ་ད
Chinese
如果不存在，就不会有不发生的联系。而且，因为是唯一的联系，所以就像所作是无常一样，显示了本体是唯一的。对各个区分的认知，就像之前用两种量所获得的各自的特征一样。如果把这和《入行论》解释为一致，那么其中说：世俗和胜义，这被认为是两种真谛。胜义不是心的行境，心被说是世俗。那么，这段话应该如何解释呢？对此，前两句显示了二谛的差别。在认知各个区分的本体时，胜义谛的认知是用“胜义”这个词来表示的，而世俗谛的认知是用“世俗”这个词来表示的。前一句断定胜义谛不是心的对境，而后一句想要证明这一点，这在那些论典的意义中是完全不出现的。因此，对二谛的认知，就像《父子相见经》中引用的《学集论》所说：世俗是如来所见的世间行事。什么是胜义呢？那是不可言说的，不是可以认识的，不是可以辨别的，不是可以完全认识的，没有被指示的。等等，所说的意义被安置在《入行论》中。其中，解释胜义谛不是可以认识的意义是，就像下面引用《入二谛经》的意义将要解释的那样，它不会成为心的对境。如果不这样安立，如果它不是任何心的对境，那么，诸佛现证了具有世俗和胜义空性之相的一切，因此安立为一切智者，这与所说的相违，而且下面也将多次解释。对世俗谛的认知，不是把单纯的心安立在那里，而是心的对境。而且，因为说“是世间行事”，所以，世间，也就是衡量虚假名言之识的行事，也就是在行境中获得的意义，因此，应该像那样做心之境是世俗的意义。将所知分为二谛，是为了显示所知在那二者上是数量确定的。对此的教证是之前引用的《父子相见经》。
English
If it doesn't exist, there will be no connection that doesn't occur. Moreover, since it is a unique connection, it shows that the essence is unique, just as what is made is impermanent. The recognition of each distinction is like the characteristic of each that was previously obtained by the two valid cognitions. If this and the "Entering the Bodhisattva's Way of Life" are explained as being in agreement, then it says therein: Conventional and ultimate, these are considered to be the two truths. The ultimate is not the object of the mind, the mind is said to be conventional. So, how should this passage be explained? In response, the first two lines show the distinction between the two truths. When recognizing the essence of each distinction, the recognition of the ultimate truth is indicated by the word "ultimate," and the recognition of the conventional truth is indicated by the word "conventional." The first line asserts that the ultimate truth is not the object of the mind, and the subsequent line intends to prove this, which does not appear at all in the meaning of those treatises. Therefore, the recognition of the two truths is like what is quoted in the "Compendium of Trainings" from the "Meeting of Father and Son Sutra": The conventional is what the Tathagata sees as the activities of the world. What is the ultimate? That is inexpressible, not to be known, not to be distinguished, not to be fully known, not indicated. And so on, the meaning of what is said is placed in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life." Among them, the meaning of explaining that the ultimate truth is not to be known is that, as the meaning of quoting the "Entering the Two Truths Sutra" will be explained below, it will not become the object of the mind. If it is not established in this way, if it is not the object of any mind, then the Buddhas directly realize all that has the aspect of conventional and ultimate emptiness, therefore they are established as omniscient, which contradicts what is said, and it will also be explained many times below. The recognition of the conventional truth is not to establish the mere mind there, but it is the object of the mind. Moreover, because it says "is the activity of the world," therefore, the world, that is, the activity of measuring the false knowledge of terminology, that is, the meaning obtained in the object, therefore, the meaning of the mind's object being conventional should be done in that way. Dividing the knowable into two truths is to show that the number of knowables is definite in those two. The scriptural authority for this is the "Meeting of Father and Son Sutra" quoted earlier.