Tibetan
ལ་བྱ་དགོས་ཏེ། མདོ་དེར་སྲང་མདའི་མཐོ་དམའི་དཔེས་དུས་མཉམ་པ་གཅིག་སྟོན་དགོས་པ་ལ། ས་མྱུག་གཉིས་དུས་མཉམ་པ་ལ་བཤད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བྱ་བ་གཉིས་གཅིག་པ་བཀག་བ་ནི། རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བྱ་བ་གཉིས་ཡིན་གྱི། བྱ་ བ་གཉིས་སྤྱིར་དུས་མཉམ་པ་ཡོད་པ་བཀག་པ་མིན་ནོ། །དེ་ལ་སྐྱེ་བ་འདོད་ཕྱིན་ཆད་རྒྱུ་འགག་བ་དང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ནི་སྐྱེ་བ་ཙམ་དང་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་པ་ལ་མི་རིགས་པ་མེད་ཀྱང་། དོན་དམ་པ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་པ་ལ་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ལ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྐྱེ་འགག་གི་བྱ་བ་གཉིས་དུས་མཉམ་ཡང་། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དུས་མཉམ་མི་དགོས་ལ། ཕྱི་མ་ལ་ནི་བྱ་བ་དུས་མཉམ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་དུས་མཉམ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐྱེ་ཞེས་པའི་བྱེད་པ་པོ་མྱུ་གུ་སོགས་ལ་བརྟེན་དགོས་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའོ། །རྟེན་བརྟེན་པ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་ན་ནི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་འཐད་པས། དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་ཡང་བྱ་བ་རྟེན་དགོས་བས་མྱུ་གུ་སོགས་སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱོགས་པའི་དུས་སུ་ཡང་། སྐྱེ་བའི་བྱ་བའི་རྟེན་དུ་མྱུ་གུ་ཡོད་དགོས་པས་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དུས་མཉམ་དུ་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པས་མི་འཐད་དོ། །ཐ་སྙད་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་ལན་ཅིག་རྟེན་བརྟེན་པར་སོང་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་པས་མི་མཚུངས་སོ། །ས་བོན་དང་དུས་མཉམ་པའི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་ནི། མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱོགས་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་དང་མྱུ་གུ་གཉིས་སྤྱིར་རྟེན་བརྟེན་པ་ཡིན་པ་དང་། བྱ་བ་དེའི་དུས་སུ་མྱུ་གུ་མེད་ཀྱང་བྱ་བ་ཡོད་པ་མི་ འགལ་བ་ནི། དཔེར་ན་སྤྱིར་འབྲེལ་ཡུལ་ཁེགས་ན་འབྲེལ་པོ་ལྡོག་པ་དང་། ས་བོན་འབྲེལ་ཡུལ་དང་མྱུ་གུ་འབྲེལ་པོ་ཡིན་པ་དང་། མྱུ་གུའི་དུས་ན་ས་བོན་ལོག་ཀྱང་མྱུ་གུ་མི་ལྡོག་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རིགས་པས་ཕར་ལ་བཀག་པ་དང་། བཀག་པའི་རིགས་པ་རང་ལ་མི་ལྡོག་པ་ལེགས་པར་ཤེས་ནས་དབུ་མའི་ལུགས་སྐྱོན་མེད་འཇོག་ཤེས་ན་དབུ་མ་པ་ཡིན་གྱི། འགོག་པའི་ཚེ་ལྟར་སྣང་འབའ་ཞིག་སྨྲས་ནས། དེ་ཉིད་ཚུར་ལ་བཟློག་པའི་ཚེ་བསྙོན་འདིངས་པ་ལ་རེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་སྨྱོན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་རྩོད་དོ། །ཞེས་ཚིག་གསལ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ་ས་མྱུག་དུས་མཉམ་པ་མེད་པས། ངོ་བོ་ཉིད་
Chinese
必须这样做。因为该经中必须用秤杆高低的例子来显示一个同时性，所以不能说种子和苗芽是同时的。因此，对两种行为同一性的否定，是指以自相成立的两种行为，而不是否定两种行为普遍的同时存在。因此，一旦承认生，就必须有因灭和果生两种显现同时存在。这对于仅仅承认名言生是不矛盾的，但对于承认胜义和自性的生是相违的。因为前者因果的生灭两种行为虽然同时，但因果二者不必同时；而后者行为同时，则因果也必须同时。如此，果生的行为必须依赖于苗芽等生者，所以是所依和能依。如果所依能依在胜义中成立，那么自性转变是不合理的。因为任何时候行为都需要所依，所以在苗芽等趋向生的时候，也必须有苗芽作为生的行为的所依，因此因果二者同时出现等过失是不合理的。对于名言生来说，一旦成为所依能依，就不必总是如此，所以不相同。与种子同时的苗芽生的行为，是苗芽趋向生的行为。它和苗芽二者总体上是所依能依，并且在该行为发生时，即使没有苗芽，行为存在也不矛盾。例如，一般来说，如果关联处不存在，则关联者消失；种子是关联处，苗芽是关联者；在苗芽存在时，即使种子消失，苗芽不消失也不矛盾。像这样，如果能很好地理解用理证向外遮破，并且遮破的理证不会反过来遮破自己，就能无误地建立中观宗，否则，如果像阻止时一样只说表面现象，并在反驳时依赖狡辩，那我们就不和疯子争论了。如《明句论》中所说的那样去做。第二点是，这里所说没有种子和苗芽同时存在，因此，本体
English
This must be done. Because that sutra must show a simultaneity with the example of the high and low of the scales, therefore it is not permissible to say that the seed and the sprout are simultaneous. Therefore, the negation of the identity of two actions refers to two actions that are established by their own characteristics, but it is not a negation of the general simultaneous existence of two actions. Therefore, once birth is accepted, there must be a simultaneity of the two aspects of the cessation of the cause and the manifestation of the fruit. This is not contradictory to merely accepting birth nominally, but it is contradictory to accepting birth in the ultimate sense and by its own nature. Because in the former, although the two actions of the cause and effect of arising and ceasing are simultaneous, the cause and effect do not have to be simultaneous; while in the latter, if the actions are simultaneous, then the cause and effect must also be simultaneous. Thus, the action of the fruit arising must depend on the sprout and other producers, so it is the basis and the dependent. If the basis and the dependent are established in the ultimate sense, then the transformation of nature is not reasonable. Because at any time the action needs a basis, so even at the time when the sprout and others are tending towards birth, there must be a sprout as the basis of the action of birth, therefore the fault of the cause and effect appearing simultaneously is not reasonable. For nominal birth, once it becomes a basis and a dependent, it does not always have to be so, so it is not the same. The action of the sprout arising simultaneously with the seed is the action of the sprout tending towards birth. It and the sprout are generally the basis and the dependent, and it is not contradictory that even if there is no sprout at the time of that action, the action exists. For example, in general, if the object of relation does not exist, then the relation disappears; the seed is the object of relation, and the sprout is the relation; at the time of the sprout, even if the seed disappears, it is not contradictory that the sprout does not disappear. Like this, if one can understand well how to refute outwards with reasoning, and the reasoning of refutation does not turn back to refute itself, then one can establish the Madhyamaka school without error, otherwise, if one only speaks of appearances as when preventing, and relies on sophistry when refuting, then we will not argue with madmen. Do as it is said in the Clear Words. The second point is that what is said here is that there is no simultaneous existence of seed and sprout, therefore, the essence
Tibetan
ཀྱིས་གཞན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་ན། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པ་ཡོད་པ་དེར་གཞན་ཉིད་ཡོད་པས་གཞན་སྐྱེ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་དང་དེ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལྟ་བུའོ། །མིག་དང་གཟུགས་སོགས་དང་ཚོར་བ་སོགས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་རྣམས་དུས་མཉམ་པ་ཁོ་ནར་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། མིག་སོགས་དང་སེམས་ཀྱང་དུས་མཉམ་ཁོ་ནར་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་སྨྲའོ། །གལ་ཏེ་མིག་གི་བློ་སྟེ་རྣམ་ཤེས་ལ་རང་གི་སྐྱེད་བྱེད་རང་དང་དུས་གཅིག་པ་མིག་ལ་ སོགས་པ་དང་། དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྐྱེན་ཉིད་དུ་རྟོག་ན། དེའི་ཚེ་འདུ་ཤེས་སོགས་ལ་བལྟོས་ནས་གཞན་ཉིད་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་། རྒྱུ་དུས་ནས་ཡོད་པ་ལ་སླར་ཡང་འབྱུང་བས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་སྤང་བར་འདོད་ནས་རྒྱུ་དུས་སུ་འབྲས་བུ་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་སྔ་ཕྱི་བ་འདི་ལ་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་གཞན་མེད་པའི་ཉེས་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་རིགས་པ་འདིས་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འདོད་པ་ལ་གཞན་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་ལ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པར་སྟོན་ཞིང་། རིགས་པ་སྔ་མས་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐྱེ་བ་སྲིད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་ཡིན་པ་མི་སྲིད་ལ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་སྐྱེ་མི་སྲིད་པར་སྟོན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་ཅེས་པ་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པས་སོང་སོང་ནས། དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་སྒྲ་འབའ་ཞིག་ལྷག་མར་ལུས་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བསྐྱེད་བྱ་རང་ལས་གཞན་སྐྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ན། རྒྱུ་དེས་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའམ། འོན་ཏེ་མེད་པ་དང་། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་དང་། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་སྐྱེད་གྲང་སྟེ་བརྟག་གོ །དེ་ལ་རེ་ཞིག་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དེ་ལ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་ཅི་ ཞིག་དགོས་ཏེ་མི་དགོས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་སྐྱེ་ན་སྐྱེས་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་མི་རིགས་པར་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་མེད་པ་ལའང་རྐྱེན་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། བོང་བུའི་རྭ་ལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་ཉིད་ལ་རྐྱེན་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་བ
Chinese
因为没有他性，所以从他产生是不合理的。如果因果同时存在，那么就存在他性，因此存在他生。例如，眼识和与之同时存在的感受等等。就像眼和色等与感受等一同产生，仅仅在同时产生眼识一样，有些人说，眼等和心也仅仅在同时是感受等的原因。如果认为眼之智，即眼识，其自身的生起者与自身同时的眼等，以及与它们一同产生的意识等是原因，那么，即使考虑到意识等而容许存在他性，但对于因位时已经存在的事物再次产生，又有什么必要呢？因为丝毫没有必要，所以没有产生。如果想要避免没有产生的过失，而说果在因位时不存在，那么，对于这个先后存在的事物，先前已经说过了没有自性成立的他性的过失。这样一来，这个理证表明，即使在所承认的因果中存在他性，自性产生也是不可能的。因此，表明了他生是不可能的。而先前的理证表明，即使因果可以产生，自性上是他者也是不可能的。因此，表明了他生是不可能的。因此，说从他产生是存在的，由于所表达的意义空虚，最终，仅仅剩下如此表达的声音而已。第三，如果产生者产生所生者，从自身之外产生，那么，这个因所产生的果是自性存在的，还是不存在的，还是既存在又不存在，还是既非存在又非不存在呢？对此进行观察。首先，如果果自性存在，那么对于它来说，还需要什么产生者的条件呢？不需要。如果自性存在的事物产生，那么就变成已经产生的事物再次产生了。并且，这也已经说明是不合理的了。对于不存在的果来说，这个条件又能做什么呢？因为它就像驴子的角一样不存在。对于存在和不存在两者集合的事物来说，这个条件又能做什么呢？因为这两者集合是不可能的。与存在和不存在两者都相违背的
English
Since there is no otherness, it is unreasonable for something to arise from another. If cause and effect exist simultaneously, then there is otherness, therefore there is other-arising. For example, eye-consciousness and the feelings that arise simultaneously with it, and so on. Just as eye and form, etc., and feelings, etc., arise together, and only at the same time does eye-consciousness arise, some say that eye, etc., and mind are also only simultaneously the cause of feelings, etc. If one considers that the intelligence of the eye, that is, eye-consciousness, its own producer, the eye, etc., which is simultaneous with itself, and the consciousness, etc., that arise together with them, are the cause, then, even if one allows for otherness in relation to consciousness, etc., what need is there for something that already exists at the time of the cause to arise again? Because there is no need at all, there is no arising. If one wants to avoid the fault of no arising and says that the effect does not exist at the time of the cause, then, for this thing that exists before and after, the fault of otherness without inherent existence has already been explained. In this way, this reasoning shows that even if there is otherness in what is accepted as cause and effect, self-arising is impossible. Therefore, it shows that other-arising is impossible. And the previous reasoning shows that even if cause and effect can arise, it is impossible for it to be other in its own nature. Therefore, it shows that other-arising is impossible. Therefore, saying that arising from another exists, because the meaning expressed is empty, in the end, only the sound of such an expression remains. Third, if the producer produces the produced, producing from something other than itself, then is the effect produced by that cause inherently existent, or non-existent, or both existent and non-existent, or neither existent nor non-existent? This should be examined. First, if the effect is inherently existent, then what need is there for a producing condition? There is no need. If something that is inherently existent arises, then it becomes that something that has already arisen arises again. And this has already been shown to be unreasonable. What can that condition do for a non-existent effect? Because it is non-existent like a donkey's horn. What can that condition do for something that is both existent and non-existent? Because it is impossible for these two to be together. That which is contrary to both existence and non-existence