Tibetan
་པས་བྱང་ཆུབ་སྔ་མ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་དང་། ཕྱི་མ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་བོ་ཞེས་ཟེར་མོད་ཀྱང་། དང་པོ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་བྱང་ཆུབ་དང་། གཉིས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་དེར་བགྲོད་པའི་ལམ་ལ་བྱེད་པ་འགྲེལ་པའི་དགོངས་པའོ། །བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་སངས་རྒྱས་ལས་ཐོས་ནས། གདུལ་བྱ་ལ་སྒྲོག་པས་ཉན་ཐོས་སུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཉེས་པ་མེད་དོ་ལམ་དེ་སྒྲོག་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཙམ་ཡང་རང་གིས་མི་སྒྲུབ་པ་ལ་བསམས་པ་ཡིན་པས་སོ། །སངས་རྒྱས་འབྲིང་ཞེས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི། འགྲེལ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ཉིད་གང་ཟག་གསུམ་ཆར་ལ་འཇུག་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཁ་ཅིག་ཏ་ཏྭ་བུདྡྷ་ཞེས་པའི་སྒྲ་གང་ཟག་གསུམ་ག་ལ་འཇུག་པར་འཆད་པ་ལྟར་ལེགས་ཏེ། ཏ་ཏྭ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །བུདྡྷ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་བུདྡྷའི་སྒྲའི་དོན་དུ་བྱས་པའི་ཚེ། དོན་དེ་གང་ཟག་གསུམ་ག་ལ་ཡོད་པས། དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒྲས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱང་བསྙད་ཅེས་ཟེར་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ། སངས་རྒྱས་སུ་བསྒྱུར་རོ། །སྤྱིར་བུདྡྷ་སྒྲ་སངས་རྒྱས་ལ་བསྒྱུར་དུ་ ཡོད་ཀྱང་། སྐབས་འདིར་མི་འཚམ་མོ། །བུདྡྷའི་སྒྲ་ནི་པད་འདབ་རྒྱས་པ་དང་། གཉིད་སད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་བཤད་པས་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་བསྒྱུར་མི་དགོས་སོ། །འབྲིང་གི་དོན་ནི། རང་རྒྱལ་རྣམས་ནི་བསྐལ་པ་བརྒྱར་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་སྟན་པ་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཤིང་། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སོགས་མེད་པས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལས་དམན་པས་འབྲིང་པོའོ། །ཁ་ཅིག་ཉན་ཐོས་ལས་ཡེ་ཤེས་ལྷག་པའི་དོན། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང་། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ལུགས་འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཉན་རང་གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་སྐད་སྨྲ་བ་དེས་ཀྱང་གྲུབ་མཐའ་དེ་འདོད་པར་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགྲེལ་པར་ཡེ་ཤེས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་ལྷག་པར་གསུངས་ལ། གོང་དུ་འཕེལ་བ་ནི། ལམ་གྱི་བགྲོད་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་ཇེ་བཟང་དུ་འགྲོ་བའོ། །དེ་ཡང་བསྐལ་པ་བརྒྱར་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་པ་ལྷུར་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། ཉན་ཐོས་ལྟར་ལམ་ལ་གོམས་པ་སྲིད་མི་ནུས་པ་མིན་པའོ། །བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་སྤྱི་
Chinese
有人说，先前的菩提是大乘的，后来的菩提是声闻的。但第一个是大乘的菩提，第二个是解释为通往菩提的道路。菩萨们从佛陀那里听到成佛之道后，如果认为向所化众生宣说就会变成声闻，那没有过失，因为这正是宣说此道。仅仅是随顺，也因为考虑到自己不修持。所谓“中等佛”的佛，注释中说佛的真如适用于所有三类人，意思是说，有些人说“ཏ་ཏྭ་བུདྡྷ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）”这个词适用于所有三类人，这样解释很好，ཏ་ཏྭ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）就是真如，བུདྡྷ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）就是领悟。如所说，如果将证悟真如作为བུདྡྷ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）一词的含义，那么因为所有三类人都具有这个含义，所以应该说证悟真如的词也适用于独觉佛，并将其翻译为佛。一般来说，བུདྡྷ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）一词可以翻译为佛，但不适合此处。བུདྡྷ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）一词也被解释为莲花盛开和醒来，因此不必只翻译成佛。中等的意思是，独觉佛们以百劫积累福德和智慧，并以不断增长的殊胜，胜过声闻。但因为没有福德和智慧二资粮，以及对一切众生恒时入于大悲心，和一切种智等，所以比圆满佛低，因此是中等。有些人说，比声闻的智慧更殊胜，如所说“为了舍弃所取义的分别”，这是不合理的，因为此论中说声闻和独觉都证悟一切法无自性，而且说这话的人也似乎赞同这个宗派。因此，注释中特别提到智慧增长，而增长是指道路的行进越来越好。这也是因为百劫中习惯于精进积累福德和智慧，而不是像声闻那样无法习惯于道路。福德和智慧总的来说
English
Some say that the earlier Bodhi is of the Mahayana, and the later Bodhi is of the Shravakas. But the first is the Bodhi of the Mahayana, and the second is explained as the path to that Bodhi. If Bodhisattvas, after hearing the path to Buddhahood from the Buddha, think that proclaiming it to those to be tamed will turn them into Shravakas, there is no fault, because it is precisely the act of proclaiming that path. Even just conforming to it, it is because they are considering that they themselves are not practicing it. The Buddha called "intermediate Buddha," the commentary says that the suchness of the Buddha applies to all three types of individuals, meaning that some say that the term "tathā buddha" applies to all three types of individuals, which is a good explanation, as tathā is suchness, and buddha is understanding. As it says, if realizing suchness is taken as the meaning of the term buddha, then because all three types of individuals possess this meaning, it should be said that the term for realizing suchness also applies to Pratyekabuddhas, and it is translated as Buddha. Generally, the term buddha can be translated as Buddha, but it is not appropriate here. The term buddha is also explained as the blooming of a lotus and awakening, so it does not need to be translated only as Buddha. The meaning of intermediate is that Pratyekabuddhas, through the distinction of accumulating merit and wisdom for a hundred kalpas and constantly increasing them, are superior to Shravakas. But because they do not have the two accumulations of merit and wisdom, and the great compassion that constantly engages with all sentient beings, and omniscient knowledge, etc., they are lower than the complete Buddha, therefore they are intermediate. Some say that it is more superior in wisdom than Shravakas, as it says, "In order to abandon the conceptualization of the object to be grasped," which is unreasonable, because in this system it is said that both Shravakas and Pratyekabuddhas realize that all dharmas are without inherent existence, and the one who says that also seems to agree with that tenet. Therefore, the commentary specifically mentions the increase of wisdom, and the increase is that the progress of the path becomes better and better. This is also because they diligently cultivate the habit of accumulating merit and wisdom for a hundred kalpas, and it is not that they cannot cultivate the habit of the path like Shravakas. Merit and wisdom in general
Tibetan
ལ་ཚེགས་ཀྱི་སྒྲ་ཙམ་འཇུག་པ་ཡོད་ཀྱང་། ཚོགས་ཀྱི་སྒྲ་འཇུག་པའི་གཙོ་བོ་ནི། འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་ལས། ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་ངོ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚོགས་ཡིན་པས། ཞེས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱིས། འབྲས་བུར་འཛིན་པ་ལ་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་དོན་ཚང་བའི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་སོ། །དོན་དེ་མ་ཚང་བ་གཉིས་ནི་ཚོགས་ཕལ་པའོ། །འདི་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་སྐད་དོད་སཾ་བྷ་ར་ལ་ངེས་ཚིག་གིས་བཤད་པའི་དོན་ནོ། །བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བགྲོད་པ་ཉན་ཐོས་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་ཁམས་སུ་ཡང་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་ཚེ། སློབ་དཔོན་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་ནུས་ཤིང་། དེ་ཡང་རང་གཅིག་པུའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པ་དང་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན། རང་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་ལ་རང་བྱུང་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །ཐུབ་པའི་སྒྲ་ནི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་ལ་ཡང་འཇུག་མོད་ཀྱང་། ཐུབ་པའི་དབང་པོ་མིན་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་རྣམས་ལས་ཀྱང་གོང་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་བརྙེས་པ་དང་། གང་ཟག་གསུམ་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀས་ཆོས་ཀྱི་སྲིད་ལ་མངའ་སྒྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུབ་དབང་དེ་རྣམས་ལས་ཉན་རང་རྣམས་སྐྱེས་པ་ནི་དེ་དག་གིས་བསྐྲུན་པའོ། །ཐུབ་དབང་གིས་ཉན་རང་བསྐྲུན་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་པ་ན་རྟེན་འབྲེལ་ཟབ་མོ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་ལ་འཇུག་ལ། ཚུལ་དེ་ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་པ་དང་། ཐོས་པའི་དོན་སེམས་པ་དང་། བསམས་པའི་དོན་སྒོམ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འདྲ་བའི་རིམ་པ་ལས་ཀྱང་རང་འབྲས་བུ་གང་ལ་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉན་རང་གཉིས་ཀྱི་འདོད་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཐུབ་དབང་གིས་བསྐྲུན་པའོ། །གལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་མང་པོས་སངས་རྒྱས་ལས་ཆོས་ཐོས་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་ཀྱང་། རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་རང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པས། དེ་དག་གིས་ཐུབ་པས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་བྱས་པས་རང་གི་འདོད་པ་རྫོགས་པ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གལ་ཏེ་རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་ཅན་ཁ་ཅིག །སྟོན་པས་རྟེན་འབྲེལ་གསུངས་པ་ཉན་པ་ཁོ་ན་ལས། དོན་དམ་པ་རྟོགས་པ་ལ་མཁས་པ་བྱུང་
Chinese
虽然只是加入了一个“ཚེགས་”的语音。 但加入“ཚོགས་”语音的主要原因是，《释论·义明》中说：“为了以圆满成就之自性，执持大菩提，所以大悲等是ཚོགས་。”因此，以无上菩提毫不颠倒地成就之方便，如所说般执持果位的，就是圆满意义的福德和智慧。不圆满此二者，就是普通的ཚོགས་。这也是以词源解释ཚོགས་的梵语（梵文天城体：सम्भारा，梵文罗马拟音：saṃbhāra，汉语字面意思：资粮）的含义。因为福德和智慧的行进远胜于声闻，所以在欲界也是最后有者之时，不依赖其他老师的教导，也能生起阿罗汉的智慧。而且，因为仅仅是自己而成就佛陀，即获得或使获得阿罗汉果，所以称为独觉佛，也称为自生。虽然能仁之语也适用于声闻、独觉、阿罗汉，但因为不是能仁王，所以只有佛陀才称为能仁王，因为从声闻、独觉和菩萨们之中，也获得了无上的殊胜法自在，并且第三者以佛陀的敕令统治着法的政治。从这些能仁王中生出的声闻和独觉，就是由他们所创造的。如果问能仁王如何创造声闻和独觉？ 佛陀降临世间时，致力于毫不颠倒地宣说甚深缘起。这种方式被声闻和独觉种姓者听闻，听闻之义被思维，思维之义被修习。而且，从这样的次第中，也如自己所喜好的果位那样，声闻和独觉二者的愿望得以圆满，因此，这二者是由能仁王所创造的。如果认为，当许多声闻种姓者从佛陀那里听闻佛法时，立即现证菩提，但独觉种姓者却不能在同一世现证自己的菩提，因此，他们对能仁所说之义进行闻思修三事，自己的愿望不能圆满，这不合理。没有过失，因为如果某些独觉种姓者，仅仅听闻导师所说的缘起，就能精通证悟胜义
English
Although it only adds the sound of "tshegs." But the main reason for adding the sound of "tshogs" is, as stated in the commentary "Meaningful Explanation": "Because of holding the great Bodhi with the nature of perfect accomplishment, great compassion and so on are tshogs." Therefore, the means of accomplishing the unsurpassed Bodhi without any inversion, as it is said, holding the fruit is the merit and wisdom that fulfill the meaning. The two that do not fulfill this meaning are ordinary tshogs. This is also the meaning explained by the etymology of the Sanskrit word for tshogs (Sanskrit Devanagari: सम्भार, Sanskrit Romanization: saṃbhāra, Chinese literal meaning: accumulation). Because the progress of merit and wisdom far surpasses that of the Shravakas, even in the desire realm, at the time of the last existence, one can generate the wisdom of an Arhat without relying on the teachings of other teachers. Moreover, because one becomes a Buddha solely by oneself, that is, attains or causes to attain the Arhat fruit, one is called a Pratyekabuddha, and also called self-born. Although the term "Thubpa" also applies to Shravakas, Pratyekabuddhas, and Arhats, because it is not the "Thubpa Wangpo," only the Buddha is called "Thubpa Wangpo," because from among the Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas, one has also attained the unsurpassed and supreme Dharma sovereignty, and the third person rules the politics of Dharma by the command of the Buddha. The Shravakas and Pratyekabuddhas born from these Thubpa Wangpos are created by them. If one asks how the Thubpa Wangpo creates Shravakas and Pratyekabuddhas? When the Buddha comes into the world, he engages in teaching the profound dependent origination without any inversion. This method is heard by those of the Shravaka and Pratyekabuddha lineages, the meaning of what is heard is contemplated, and the meaning of what is contemplated is meditated upon. Moreover, from such a sequence, the desires of both Shravakas and Pratyekabuddhas are fulfilled, just as the fruit they desire, therefore, these two are created by the Thubpa Wangpo. If one thinks that when many Shravaka lineage individuals hear the Dharma from the Buddha, they immediately manifest Bodhi, but Pratyekabuddha lineage individuals cannot manifest their own Bodhi in the same lifetime, therefore, they engage in hearing, thinking, and meditating on the meaning spoken by the Thubpa, and their own desires cannot be fulfilled, this is unreasonable. There is no fault, because if some Pratyekabuddha lineage individuals, only by hearing the dependent origination spoken by the teacher, become skilled in realizing the ultimate meaning.