Chinese
在圣者的这个宗派中，安住于二乘，并不以是否具有通达甚深胜义谛的智慧来区分。虽然《中论》中除了甚深方面，没有阐述广大的大乘特点。但此论在大小二乘中，是按大乘的观点来著述的。因为以无量理证广泛阐述法无我，这完全是针对大乘所化众生的，并且《中论》中也是如此阐述的。此论的自释中也说：为了阐明法无我，宣说大乘也是合理的，因为想要阐述广大的内容。声闻乘中，法无我只是简略地提及而已。这段话非常清楚，将在下文阐述。这样，如果用圣者的窍诀来补充该论中所阐述的道路，即大乘的广大道，那就非常好了。为了补充这一点，需要通过凡夫地的三种法，圣者学地的十地，果地，以及第五地和第六地的次第，依靠寂止的禅定本质，用分别抉择二无我胜义谛的智慧来修习胜观。因此，在忆念《中论》的意义时，如果能忆起《入行论》中所说的这些内容，从而生起兼具甚深和广大的道次第的念头，那么这个人就失去了著述《入中论》的两个必要目的。因此，依靠此论，从广大的角度进入《中论》的道路，这是进入中观的第二种方式。第二是，容易理解词句的意义。礼敬文殊菩萨，因为此论是对胜义谛法的显现，以智慧的修习为主，所以按照先前的规定来做。第三部分有四点：进入论著的方便，即赞颂；所著论著的正文；论著的著述方式；以及回向论著的善根。第一部分有二点：不分别地赞颂大悲，以及分别地赞颂大悲。
English
In this tradition of the noble ones, those who abide in the two vehicles are not distinguished by whether or not they possess the wisdom that realizes the profound suchness. Although the root text of wisdom (Mūlamadhyamakakārikā) does not explain the characteristics of the vast Mahāyāna, except for the profound aspect, this treatise is written from the perspective of the Mahāyāna among the two vehicles, the great and the small. Because the selflessness of phenomena is extensively explained through limitless reasoning, this is entirely for the sake of the disciples of the Mahāyāna, and the root text of wisdom also explains it in the same way. In its own commentary, it also says: It is reasonable to explain the Mahāyāna in order to clarify the selflessness of phenomena, because one wants to express the extensive explanation. In the vehicle of the Śrāvakas, the selflessness of phenomena is only briefly mentioned. This is very clear and will be explained below. In this way, if the vast path of the Mahāyāna, which is explained in that treatise, is supplemented by the instructions of the noble ones, it would be very good. To supplement this, one needs to rely on the three dharmas of the ordinary ground, the ten grounds of the noble learners, the ground of fruition, and the order of the fifth and sixth grounds, based on the nature of meditative quiescence (śamatha), and cultivate insight (vipaśyanā) by examining the suchness of the two selflessnesses with the wisdom that discriminates them individually. Therefore, when contemplating the meaning of the root text of wisdom, if one remembers these things mentioned in the "Entering the Middle Way" (Madhyamakāvatāra) and does not generate the thought of the stages of the path that combines both the profound and the vast, then that person has lost the two necessary purposes of composing the "Entering the Middle Way." Therefore, relying on this treatise to enter the path of the root text of wisdom from the vast perspective is the second way of entering the Middle Way. The second is that it is easy to understand the meaning of the words. Paying homage to Mañjuśrī, because this treatise is a manifestation of the ultimate truth of the Dharma, and the training in wisdom is the main focus, it is done in accordance with the previous decree. The third part has four points: the method of entering the composition of the treatise, which is praise; the actual body of the composed treatise; the way in which the treatise was composed; and the dedication of the merit of composing the treatise. The first part has two points: praising great compassion without distinguishing it, and praising great compassion by distinguishing it.
Tibetan
ཕྱག་འཚལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དགོས་པ་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ། གང་ཟག་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་རྩོམ་པར་བཞེད་པ་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས། གཞུང་གཞན་ལས་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མཛད་པའི་ཉན་རང་གཉིས། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མ་བཀོད་པར་མ་ཟད། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་རྣམས་ལས་ཀྱང་ཐོག་མར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་པོ། སེམས་ཅན་འཁོར་བའི་བརྩོན་རར་བསྡམས་པ་སྐྱབས་མེད་པ་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ལ་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་བཏགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་བསྟོད་བར་འོས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་ཞེས་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་སྨོས་སོ། །འདི་ལ་གཉིས། སྙིང་རྗེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་རྒྱུར་ བསྟན་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་གཞན་གཉིས་ཀྱི་ཡང་རྩ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཉན་རང་གཉིས་ཐུབ་དབང་ལས་སྐྱེས་ཚུལ་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་བྱང་སེམས་ལས་འཁྲུངས་ཚུལ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་གསུམ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡང་དག་པའི་གདམས་ངག་གཞན་ལས་ཉན་ནས། བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ན། དོན་དེ་གཞན་ལ་ཐོས་པར་བྱེད་པས་ན་ཉན་ཐོས་ཏེ། ཐོས་པར་བྱེད་ཚུལ་ནི་འདི་ལྟར་བྱ་བ་བྱས་སོ། །འདི་ལས་སྲིད་པ་གཞན་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུང་རབ་ལས་མང་དུ་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། །སྒྲ་བཤད་འདི་གཟུགས་མེད་ཁམས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་སོགས་འགའ་ཞིག་ལ་མེད་ཀྱང་། སྐྱོན་མེད་དེ་སྒྲ་དངོས་མིང་དུ་འཇུག་པ་ལ་སྒྲ་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པ་ནི། དཔེར་ན། སྐམ་ལས་སྐྱེས་པའི་པད་མ་ལ་མཚོ་སྐྱེས་ཀྱི་སྒྲ་དངོས་མིང་དུ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྐད་དོད་སྲ་བ་ཀ་ནི་ཐོས་སྒྲོགས་ལ་ཡང་འཇུག་པ་ལྟར་ན། འབྲས་བུའི་མཆོག་གམ་སངས་རྒྱས་སུ་བགྲོད་པའི་ལམ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལས་ཐོས་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་ལམ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ལ་སྒྲོག་པར་བྱེད་པས་ན་ཉན་ཐོས་ཏེ། དམ་ཆོས་པད་དཀར་ལས། མགོན་པོ་དེ་རིང་བདག་ཅག་ཉན་ཐོས་གྱུར། །བྱང་ཆུབ་དམ་པ་ཡང་དག་བསྒྲག་པར་ བགྱི། །བྱང་ཆུབ་པ་ཡི་སྒྲ་ཡང་རབ་ཏུ་བརྗོད། །དེ་བས་བདག་ཅག་ཉན་ཐོས་མི་བཟད་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་འདི་གཉིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་འདྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ནི་ཐོས་སྒྲོགས་ཀྱི་དོན་དངོས་སོ། །ཁ་ཅིག་རྐང་པ་གསུམ་པ་ལ་དམ་པའི་སྒྲ་མེད
Chinese
顶礼。 首先，为了进入中观论典，月称论师想要著述《入中论》，他没有像其他论典那样将声闻和独觉作为礼赞的对象，而且在诸佛和菩萨中，首先赞颂了圆满佛陀之因，具有救护一切被束缚在轮回牢狱中无依无靠众生的特性的世尊母，因为她是因之主，以果之名称之，为了表示她值得被赞颂为大悲者，所以说了“声闻”等两颂。这里有两个方面：一是说明了慈悲是菩萨的主要原因；二是说明了菩萨的其他两个原因的根本。第一方面有三点：一是声闻和独觉从能仁处产生的方式；二是诸佛从菩萨处产生的方式；三是说明菩提萨埵的主要原因。第一点是：从其他地方听闻正确的教诲，通过修习获得声闻菩提的果位，因为将此意义传达给他人，所以称为声闻。传达的方式是，这样做应该做的事情，从此不再了解其他存在等等，正如经典中经常出现的那样。虽然这种词源解释对于无色界的声闻等一些情况并不适用，但没有问题，因为声音作为名称使用时，存在词源解释的理由，所以并不普遍。例如，陆地上生长的莲花也被称为海生的莲花一样。或者，如果按照声闻的梵文（śrāvaka， श्रಾವक， Sravaka， 听者）也表示听闻和宣告，那么从诸佛那里听闻，并向那些具有大乘种姓、认真对待此道的人们宣告，所以称为声闻。正如《妙法莲华经》中所说：“世尊，今日我等成声闻，将如实宣说殊胜菩提，亦将赞叹菩提之音声，是故我等犹如无畏声闻。”这两种理由对于菩萨来说是与声闻相似的理由，而对于声闻来说，则是听闻和宣告的实际意义。有些人认为第三句没有“殊胜”一词。
English
Homage. Firstly, in order to enter the Madhyamaka treatises, the venerable Chandra wishes to compose 'Entering the Middle Way'. Unlike other treatises, he does not make the Shravakas and Pratyekabuddhas the objects of praise. Moreover, among the Buddhas and Bodhisattvas, he first praises the Bhagavati, who is the complete cause of Buddhahood, who has the characteristic of completely protecting all helpless beings bound in the prison of samsara, and who is named after the fruit because she is the chief of causes. In order to show that she is worthy of being praised as the Great Compassionate One, he speaks of the two verses beginning with 'Shravakas'. There are two aspects here: first, it shows compassion as the main cause of Bodhisattvas; second, it shows the root of the other two causes of Bodhisattvas. The first aspect has three points: first, how Shravakas and Pratyekabuddhas arise from the Powerful One; second, how Buddhas arise from Bodhisattvas; and third, it shows the three main causes of Bodhisattvas. The first point is: having heard the correct instructions from others, and having attained the fruit of Shravaka Bodhi through meditation, because one conveys that meaning to others, one is called a Shravaka. The way of conveying is, 'Thus, the deed has been done. From this, one does not know other existences,' and so on, as often appears in the scriptures. Although this etymological explanation does not apply to some Shravakas in the formless realm, there is no fault, because when sound is used as a name, there is a reason for etymological explanation, so it is not pervasive. For example, just as a lotus that grows on land is called a lotus born from the sea. Or, if according to the Sanskrit word for Shravaka (śrāvaka， श्रಾವक， Sravaka， listener) also means hearing and proclaiming, then having heard from the Buddhas, and proclaiming to those who have the lineage of the Great Vehicle and take that path seriously, one is called a Shravaka. As it is said in the 'White Lotus Sutra': 'Lord, today we have become Shravakas, we will truly proclaim the supreme Bodhi, and we will also praise the sound of Bodhi, therefore we are like fearless Shravakas.' These two reasons are reasons similar to Shravakas for Bodhisattvas, while for Shravakas, they are the actual meanings of hearing and proclaiming. Some say that the third line does not have the word 'supreme'.