Tibetan
ས་དང་སྔར་གྱི་ཡུལ་མྱོང་གི་ཤེས་པ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་ཉིད་དུ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བྱམས་པའི་ཤེས་པའི་རང་རིག་པ་དང་ཡུལ་མྱོང་བ་ནི། སྔར་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བས་ཉེར་སྦས་ཀྱི་ཤེས་པས་དྲན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔར་མ་ཤེས་པ་སྟེ་མ་མྱོང་བའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བས་ཀྱང་ཤེས་པ་དང་དོན་དག་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྒྱུད་ གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གནས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་རང་མཚན་གྱིས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་འདིས་ནི། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་དང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཀྱང་ཉེ་བར་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་སྔར་བྱམས་པ་ཉེར་སྦས་ལ་བརྟེན་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཞུང་འདི་ཉིད་ནས་བཤད་པའི་ལུགས་དང་། གཞུང་གཞན་ནས་བཤད་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རང་རིག་མི་འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་དྲན་པ་སྐྱེ་ལུགས་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་ཤེས་པ་གང་གིས་ཡུལ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལས་དྲན་པའི་ཤེས་པ་འདི་རང་མཚན་གྱིས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ངའི་ལུགས་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་མིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་བཤད་ཟིན་ལ། ས་མྱུག་ལྟ་བུའི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འཛིན་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་རང་དགའ་བ་ལ་མེད་པ་ཡང་སྔར་བཤད་ཟིན་པས་སྔར་གྱི་ཡུལ་མྱོང་དང་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡང་། འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འཛིན་པ་མེད་དོ། །དེ་མེད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྔར་སྔོ་འཛིན་གྱིས་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཕྱིས་དྲན་པ་ན་འདི་ངས་སྔར་ཡང་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མྱོང་དྲན་གཉིས་དང་དེའི་དུས་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་ རང་མཚན་གྱིས་ཐ་སྙད་དུ་འཛིན་པ་འཇིག་རྟེན་པ་རང་དགའ་བ་ལ་མེད་པར་གསལ་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུད་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ལ་ཡང་རང་གི་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་ཡུལ་ཉམས་མྱོང་གི་ཤེས་པས་མྱོང་བ་དང་བཅད་པ་དེ། ཕྱིས་དེ་དྲན་པའི་ཤེས་པས་མ་མྱོང་བ་དང་མ་བཅད་པ་མིན་པས། འདི་སྔར་ཡང་ང་ཡིས་མཐོང་སྙམ་དུ་དྲན་པ་སྐྱེ་བ
Chinese
因为你承认了地和先前体验境的识二者是自性成立的他体。如此，慈爱的识的自证和境的体验，如同先前未曾体验，故非阿赖耶识所忆念一样。因为如同先前未知的，即未体验的相续中所生一样，是自性成立的他体。即使后来产生的属于自相续的识，也不会忆念识和事物，因为未曾体验之故。如果认为，因为属于一个相续的诸法中存在因和果的实物，所以会产生忆念。这也是不合理的，因为“以自相是他体之故”这个理由，也会摧毁属于一个相续和因果等差别。这在先前“慈爱依赖阿赖耶”的时候已经广说了。第二方面分为两种：从本论自身所说的宗派，以及从其他论典所说的宗派。第一种是：如果按照你不承认自证的观点，忆念是如何产生的呢？因为先前以识体验境的那个识，与这个忆念的识，以自相是他体，这在我的宗派中是如何不存在的，已经说过了。如同地芽一样的近取因果，执着为自性成立的他体，这也是世间自以为是的人所没有的，先前也说过了。所以，对于先前的境体验和后来的忆念的因果，世间人的俱生智也不会执着为自性成立的他体。不仅如此，先前以取青识所见的境，后来忆念时会说“这个我先前也见过了”。因此，体验和忆念二者，以及其时的境二者，以自相在名言中执着，这在世间自以为是的人那里是明显没有的。如果不是这样，那么对于其他相续的体验，也会产生自己的忆念。因此，先前以境体验的识所体验和决定的，后来不会因为忆念的识未体验和未决定，所以会产生“这个我先前也见过了”的忆念。
English
Because you admit that the earth and the consciousness of previously experienced objects are other entities established by their own nature. Thus, the self-awareness of loving-kindness and the experience of objects are like not being remembered by the alaya consciousness because they have not been previously experienced. Because it is another entity established by its own nature, just as it is born in a continuum that was previously unknown, that is, unexperienced. Even if a consciousness belonging to one's own continuum arises later, it will not remember the consciousness and things, because it has not been experienced. If you think that because the cause and effect entities exist in all that belong to one continuum, there will be remembrance, that is also unreasonable, because this reason, "because it is other by its own characteristic," will also destroy the distinctions such as belonging to one continuum and cause and effect. This has already been extensively explained earlier in the context of "loving-kindness relies on alaya." The second aspect has two parts: the system explained from this treatise itself, and the system explained from other treatises. The first is: If, according to your view that does not accept self-awareness, how does remembrance arise? Because the previous consciousness by which the object was experienced, and this consciousness of remembrance, are other by their own characteristics, it has already been said how this does not exist in my system. Like the cause and effect of the proximate cause of earth and sprouts, holding it as another entity established by its own nature, this is also not present in the self-satisfied minds of the world, as has been said before. Therefore, for the cause and effect of the previous object experience and the later remembrance, the innate intelligence of worldly people does not hold it as another entity established by its own nature. Not only that, but when the object seen by the previous blue-perceiving consciousness is later remembered, one says, "I have seen this before." Therefore, it is clear that the worldly self-satisfied do not hold the experience and remembrance, and the objects of that time, as separate entities in name. If it were not so, then one's own remembrance would arise for the experience of another continuum. Therefore, what was previously experienced and determined by the consciousness of object experience is not unexperienced and undetermined by the consciousness of remembrance later, so the remembrance arises, "I have seen this before."
Tibetan
ར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་ལུགས་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཚིམ་པར་བཏགས་དོན་འཚོལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དཔྱད་ནས་འཇོག་པར་ནི་མི་བྱ་སྟེ། བཏགས་དོན་བཙལ་ན་མི་རྙེད་བའི་བརྫུན་བའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་འགྲེལ་ལས་རྫས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་རིག་དང་དྲན་པ་བཀག་པའི་འོག་ཏུ། འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་དོན་དམ་དུ་མ་ཟད་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་རིག་བཀག་ལ། རང་རིག་པ་མེད་པར་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་དེ་ལྟར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རང་རིག་མེད་ཀྱང་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་ཚུལ་སྐབས་འདིར་སྟོན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ངས་མཐོང་སྙམ་དུ་དྲན་པ་ནི་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་དང་། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་མཐོང་སྙམ་དུ་དྲན་པ་ནི་ཡུལ་དྲན་པའོ། །དེ་ཡང་སྔར་ང་རང་གིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ང་རང་གིས་དྲན་སྙམ་པ་ནི་དྲན་ཚུལ་ཁྱད་པར་བ་ཡིན་ལ། དྲན་པ་ལ་དེ་བྱུང་ན་སྔར་བྱམས་པ་ལྟ་བུ་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དེ་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་མྱོང་བར་གསལ་ཏེ། དྲན་པ་ནི་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །རང་ལུགས་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བའི་དྲན་ཚུལ་དེ་ཁས་ལེན་ཀྱང་། དྲན་ཚུལ་དེ་ལྟར་འོང་བ་དེ་སྔར་གྱི་ཡུལ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་རིག་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་མིན་གྱི། སྔར་གྱི་མྱོང་བས་བཅད་པ་དེ་ཉིད་དྲན་པས་ཀྱང་གཅོད་པའི་ཡུལ་གཅིག་པའི་དབང་གིས་བྱམས་པ་འདི་སྔར་ཡང་ངས་མཐོང་ཞེས་དྲན་པ་སྐྱེའོ། །དེས་ན་ང་རང་གིས་མཐོང་བ་ང་རང་གིས་དྲན་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་ནི་རང་གིས་ཀྱང་ཁས་ལེན་ལ། དེ་ཁས་བླངས་ཀྱང་བཀག་པའི་རང་རིག་དང་མི་འདྲ་བ་ཡང་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱིས་མྱོང་དྲན་དང་དེའི་དུས་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འཇོག་པས། མྱོང་དྲན་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་པ་དང་དེ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་འདོད་མོས་ཀྱང་དེར་འཇོག་མི་ནུས་པ་ནི་སྔར་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བྱམས་པ་འདི་ཞེས་ཟེར་ཡང་དེ་སྐད་སྨྲ་དུས་ཀྱི་དུས་དང་། དེའི་དུས་སུ་གང་ན་གནས་པའི་ཡུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བྱམས་པ་སྔར་མཐོང་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པར། བྱམས་པ་ཙམ་ལ་འཛིན་པ་ནི་རང་གི་བློ་ལ་བལྟས་པས་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་རིག་མེད་པར་ དྲན་པ་སྐྱེ
Chinese
又转变，这又是世间的名言的规矩，不是仅仅安立名言就满足，而是以寻求所安立之义的方式来观察而安立，不应这样做。因为寻求所安立之义也找不到，是具有虚假之义的世间名言的缘故。自释中，在遮止以物质自相成立的自证和忆念之下说：然而如果是世间的名言的自在，即使那样，以自证为因的忆念是不可能的。这样不仅在胜义中遮止了自证，而且在名言中也遮止了自证。没有自证，忆念如何产生，将要那样显示。这样说了没有自证，也从体验中产生忆念的方式，在此处显示。对此，我想我看见了而忆念，这是有境忆念。看见蓝色等这个而忆念，这是境忆念。这又是以前我自己看见的那个，我自己想忆念，这是忆念的方式的差别。 忆念如果这样产生，那么以前看见慈氏（弥勒佛）等有境的意识，那个自己清楚地体验自己。因为忆念是随顺体验如何而产生的缘故，我这样想。自宗是，虽然承认世间显现的忆念的方式，但是忆念那样产生，不是以前体验境的意识，那个自己以自己证知的方式产生的，而是以前的体验所决定的那个，忆念也决定的境相同，以这个原因，慈氏（弥勒佛）这个以前我也看见了，这样产生忆念。因此，我自己看见，我自己忆念这样的名言，自己也承认。即使承认了那个，与所遮止的自证不相同，也依靠这个来了解。以其他的宗派，体验忆念和那个时候的境二者，安立为以自相成立的他体。体验忆念二者境相同，和那二者意欲是同一相续，也不能安立在那里，以前已经说了许多了。虽然说慈氏（弥勒佛）这个，但是说那个话的时候的时间，和那个时候在何处存在的境所区别的慈氏（弥勒佛），不认为是以前看见的，而是仅仅执著慈氏（弥勒佛），从看自己的心中就知道了。第二，没有自证 产生忆念
English
And it changes. This is also the custom of worldly terms. It is not enough to simply establish terms, but one should not establish them by examining them in the manner of seeking the meaning of what is established. Because seeking the meaning of what is established cannot be found, it is a worldly term with a false meaning. In the self-commentary, under the prohibition of self-awareness and memory established by the self-characteristic of matter, it says: However, if it is under the control of worldly terms, even so, memory with self-awareness as its cause is impossible. Thus, not only in the ultimate sense but also in terms, self-awareness is prohibited. Without self-awareness, how memory arises will be shown in that way. It is said that even without self-awareness, the way memory arises from experience is shown here. In this regard, the memory of thinking "I saw it" is the memory of the subject, and the memory of thinking "I saw this blue thing, etc." is the memory of the object. Moreover, the fact that I remember what I saw before is a special way of remembering. If memory arises in this way, then the consciousness of the subject who saw Maitreya (Maitreya Buddha) etc. before clearly experiences himself. Because memory follows the way experience arises, I think so. The self-school is that although it admits the way memory appears in the world, the way memory arises is not caused by the consciousness of experiencing the object before, that he himself knows himself, but the object determined by the previous experience, and the object determined by memory is the same. For this reason, the memory arises that "I have seen this Maitreya (Maitreya Buddha) before." Therefore, the term "I saw it myself, I remember it myself" is also admitted by oneself. Even if that is admitted, it is different from the prohibited self-awareness, and it should be understood by relying on this. In other schools, the experience of memory and the object at that time are established as other entities established by their own characteristics. Although the two experiences of memory are the same object, and the two intend to be the same continuum, they cannot be established there, and much has been said before. Although it is said that "this Maitreya (Maitreya Buddha)", the Maitreya (Maitreya Buddha) distinguished by the time when that word is spoken and the place where it exists at that time is not considered to have been seen before, but only the Maitreya (Maitreya Buddha) is grasped, which can be known by looking at one's own mind. Second, without self-awareness, memory arises