Chinese
认为如此。以该理证驳斥他人的辩论也不合理，即“此乃”之意。因此，将承诺作为理由，以量成立他人不欲的遍及之过失，故为破斥之过失。在次第产生果时，必须说先前产生的果不在后时产生，后来产生的果不在前时产生。如果不欲前时的常法和后时的常法二者自性无差别，那么对于那些无分之单一体，如果欲求，则后来的果先前也已产生，或者后来也不产生，有此过失。与自身不相同，是因为不欲前后时存在之二者为一。因此，次第产生果并非仅仅遮止为一。第二，自己的宗派是说一切有部。彼等认为三种无为是常法实有。从修习力产生的智慧是瑜伽现量。其所缘是各别自性断灭和断灭谛，而非其他二者。 无有断灭，即对于生起执著自我的意识也无有能力。按照彼等的观点，对于无为法在前后时存在且自性无别地承认为一，则没有先前的过失。因为不欲将次第之果与之相连。如是思量。显示与先前理证相同，即“如果这样”等等。此乃与先前相同地承认为一的方式，即使承认与果相连，也承认为次第意识的所知境。因此，认为只需转移先前理证即可。此二者先前都很好地了解了承认为一的方式，关键在于必须了解由此承担过失的方式，并非完全是为了遮止为一而进行连接。以“境与”来说明，次第意识的所知境，以及前后时存在的自性为一不相违的理由是，彼二者承认为境和仅仅是境，并非相互之间产生差别。以“如此”显示不能避免过失。此处应当考察，先前意识时存在的无为法，在后来意识时也存在还是不存在？如果如第一种情况，则以“识”等遮止。
English
It is considered so. It is also unreasonable to refute others' arguments with this reasoning, meaning "this is." Therefore, taking the commitment as a reason, the pervasiveness of the fault that others do not want is established by valid cognition, so it is the fault of refutation. When the result is produced sequentially, it must be said that the previously produced result is not produced in the later time, and the later produced result is not produced in the earlier time. If one does not want the constant dharma of the earlier time and the constant dharma of the later time to be indistinguishable in nature, then for those indivisible single entities, if one desires, then the later result has already been produced earlier, or it will not be produced later, there is this fault. It is not the same as oneself because one does not want the two that exist in the earlier and later times to be one. Therefore, the sequential production of results does not merely prevent being one. Secondly, one's own school is the Sarvastivada. They consider the three unconditioned dharmas to be permanent and real. The wisdom arising from the power of meditation is yogic direct perception. Its object is individual characteristic cessation and cessation truth, not the other two. There is no cessation, that is, there is no ability to generate the consciousness that grasps the self. According to their view, there is no previous fault in admitting that the unconditioned dharma exists in the earlier and later times and is indistinguishable in nature as one. Because they do not want to connect the sequential results with it. Thus thinking. Showing that it is the same as the previous reasoning, that is, "if so," and so on. This is the same as the previous way of admitting oneness, even if one admits connection with the result, one also admits that it is the object of sequential consciousness. Therefore, it is considered sufficient to simply transfer the previous reasoning. Both of these previously understood well the way of admitting oneness, the key is that one must understand the way of bearing the fault by this, it is not entirely for the purpose of preventing being one that the connections are made. By saying "object and," the reason why the object of sequential consciousness and the nature of existence in the earlier and later times being one are not contradictory is that they admit that the two are object and merely object, and do not create differences between each other. By saying "like this," it shows that one cannot avoid the fault. Here it should be examined, does the unconditioned dharma that existed at the time of the previous consciousness also exist at the time of the later consciousness, or does it not? If it is like the first case, then it is prevented by "consciousness" and so on.
Tibetan
།སྔ་དུས་ན་ཡོད་དུས་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་མི་ཤེས་ན་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཤེས་བྱར་སོང་ལ། ཤེས་པ་ཕྱིའི་མའི་ཤེས་བྱར་མ་སོང་བའི་སྐབས་གཅིག་སྲིད་པ་དགོས་ ལ། དེ་སྲིད་ན་སྔ་དུས་ན་ཡོད་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཏེ། དུས་དེར་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་མི་ཤེས་པས་དེ་ཕྱིས་ཀྱང་ཤེས་པ་མི་འཐད་དེ། སྔར་མ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དེ་སྔ་དུས་སུ་ཟད་དུས་ནམ་ཡང་མི་འདོར་བར་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ན་དུས་གཉིས་པ་ན་མེད་པའི་འདུས་མ་བྱས་དེ་ཆ་མེད་པའི་གཅིག་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །ཡང་སྔ་དུས་ན་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཤེས་བྱར་སོང་བའི་རང་བཞིན་དེ་དུས་ནམ་ཡང་མི་འདོར་ན། ཕྱི་དུས་སུའང་། ཤེས་པ་སྔ་མས་ཤེས་པར་ཁས་བླངས་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཤེས་པ་ཡོད་དུས་དར་མེད་པ་དང་། དུས་དེར་ཤེས་པ་དེས་དེ་ཤེས་པ་གཉིས་འགལ་ཏེ། རིགས་པ་དེ་གཉིས་ནི་ཤེས་པ་ཕྱི་མའི་ཤེས་བྱ་སྔ་མར་འབྲང་བ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་རིགས་པ་འདིས་རང་སྡེའི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཡིན་པ་མི་ཁེགས་ན་གཞན་སྡེས་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་རིམ་ཅན་ལ་སྦྱོར་བར་ཁས་བླངས་པས། རྟག་དངོས་ཀྱི་གཅིག་ཡིན་པ་འགོག་མི་ནུས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་ཏེ། རིགས་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་ན་དབུ་ཚད་ཀྱི་རིགས་པ་རགས་པའང་མི་ཤེས་པར་ལུང་གི་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་སྔ་ཕྱིའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཁྱད་མེད་ཀྱི་ཆ་མེད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟག་པ་ཁས་བླངས་ནས། དྲི་མ་རིན་ཅན་དུ་སྦྱོང་བ་དང་ཤེས་པ་ རིམ་ཅན་གྱི་ཤེས་བྱར་ཁས་ལེན་པ་སོགས་ཀྱི་ལོག་རྟོག་ཐམས་ཅད་ལྷག་མ་མེད་པར་ཁེགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་སྔར་གྱི་བཤད་པ་བྱེད་པ་རྣམས་སྔར་ལྟར་རིགས་པའི་གནད་མ་རྟོགས་པར་གཟུང་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་ན་དེ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་པའི་གནོད་པ་བསྟན་པར་གོ་ནས་དགག་བཞག་དུ་མ་ཞིག་བྱེད་པར་སྣང་མོད་ཀྱང་རྩ་བ་མ་ཟིན་པའི་མཐའ་གཅོད་དུ་སྣང་ངོ་། །རྟག་པ་གཉིས་པ་འདོད་ན་འདུས་མ་བྱས་མིན་པ་དང་། དེའི་ལན་འགོག་པ་ནི་ཅི་སྟེ་ཞེས་པ་ནས་གསལ་བར་ཤེས་སོ། །ཞེས་པའི་བར་དུ་སླའོ། །འདུས་མ་བྱས་གཞན་གཉིས་ཀྱང་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་རིམ་ཅན་དུ་ཤེས་པར་འདོད་པས་དེ་འགོག་པའི་ཡང་སྔར་བཞིན་དུ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དུས་སྔ་ཕྱི་དུ་མ་ན་ཡོད་པའི་འདུས་མ་བྱས་སྔ་མ་ན་གང་ཡོད་ཕྱི་མ་དང་། ཕྱི་མ་ན་གང་ཡོད་སྔ་མ་ན་ཡོད་པའི་རྟག་པ་འདོད་པ་ལེགས་པར་སུན་ཕྱུང་བ་འདིས་ནི། སྔ
Chinese
如果早期存在时，后来的意识不知道，那么就成了早期意识的所知。如果存在后来意识没有成为所知的情况，那么就必须存在一种情况。如果那样存在，那么早期存在的非复合事物，因为那时后来的意识不知道，所以后来知道也是不合理的。因为先前不知道的自性，在早期结束时，永远不会舍弃，而是会跟随。如果不这样承认，那么第二个时期不存在的非复合事物，是无分的一，这个观点就会崩溃。而且，如果早期成为早期意识所知的自性，永远不会舍弃，那么在后来的时期，也必须承认早期意识知道。如果那样，意识存在时不存在，以及那时意识知道它，这两者是矛盾的。这两种理路也应该理解为后来的意识的所知跟随早期。因此，如果这个理路不能驳斥自宗的非复合事物的先后是一，那么其他宗派承认主物等与次第的果结合，就无法阻止常实的唯一，在所有方面都是相同的，因为这两种理路看起来意义相同。如果 ভালোভাবে 了解这些，那么仅仅依靠经文的词句，而不了解中观和量学的粗略理路，一些藏人就承认了在先后时期存在的自性无差别，成为无分一体的法性常法。净化珍贵的污垢，以及承认次第的意识为所知等的所有邪分别念都会完全被驳斥。对于这个，以前的解释者们，像以前一样，没有理解理路的要点，认为如果所取境是一，那么执取的两个意识会变成一，从而显示了过失，似乎做了许多辩论，但这似乎是没有抓住根本的结论。如果想要第二个常法，那么就不是非复合事物。以及阻止那个回答，从“为什么”开始就清楚地知道了。到“说道”之间很容易理解。另外两个非复合事物，也因为想要知道其他意识的次第，所以阻止那个也像以前一样做。这样，对于存在于许多先后时期的非复合事物，先前存在什么，后来也存在，后来存在什么，先前也存在的常法，这个很好地驳斥了，
English
If, when existing in the early time, the later consciousness does not know, then it becomes the object of knowledge of the earlier consciousness. If there is a time when the later consciousness does not become an object of knowledge, then there must be a situation where it exists. If it exists like that, then the unconditioned that exists in the early time, because the later consciousness does not know it at that time, it is not reasonable to know it later either. Because the nature of not knowing it before, at the time when it ends in the early time, it will never abandon it, but will follow it. If you do not accept it like that, then the unconditioned that does not exist in the second time, the one that is without parts, will be ruined. Also, if the nature of becoming the object of knowledge of the earlier consciousness in the early time never abandons it, then in the later time too, it must be accepted that the earlier consciousness knows it. If that is the case, then the consciousness exists when it does not exist, and at that time the consciousness knows it, these two are contradictory. These two reasons should also be understood as the object of knowledge of the later consciousness following the earlier one. Therefore, if this reason does not refute that the unconditioned things of one's own school are the same in the past and the future, then other schools accept that the chief and so on are combined with the gradual fruits, so it is the same in all aspects that the one that is permanent and real cannot be prevented, because the two reasons seem to have the same meaning. If you understand these well, then some Tibetans, relying only on the words of the scriptures without understanding even the rough reasons of Madhyamaka and Pramana, accept the nature that exists in the past and future times as the unchanging, partless, one Dharma nature that is permanent. All the wrong thoughts such as purifying precious stains and accepting gradual consciousness as objects of knowledge will be completely refuted. For this, the previous commentators, as before, did not understand the key point of the reason, and thought that if the object of apprehension is one, then the two consciousnesses of apprehension would become one, thus showing the fault, and it seems that they made many debates, but this seems to be a conclusion that has not grasped the root. If you want a second permanent thing, then it is not an unconditioned thing. And preventing that answer is clearly known from "why". It is easy to understand up to "said". The other two unconditioned things are also because they want to know the order of other consciousnesses, so preventing that should also be done as before. In this way, for the unconditioned things that exist in many past and future times, what exists in the past also exists in the future, and what exists in the future also exists in the past, this permanent thing that is desired is well refuted by this.