Tibetan
་བདེན་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་རིག་པས་བསླད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་གསལ་བར་སྣང་བའི་སྣང་ལྡོག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་ཡོད་ན། ཚངས་པས་ཀྱང་ཤེས་པ་འགའ་ཞག་ཡོད་ཀྱང་འཁྲུལ་པར་ བཞག་མི་ནུས་སོ། །བདེན་མེད་གསལ་བ་ཡོད་ན། ཤེས་པ་ལ་མི་བདེན་པ་གསལ་བའི་ནུས་པ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཀྱང་བསྙོན་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་སྔོ་སེར་སོགས་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་མི་བདེན་པ་གསལ་བའི་ནུས་པ་ལས་མ་འདས་སོ། །དེའང་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་གསལ་བར་བྱེད་ཀྱི། བདེན་པ་ནི་མི་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་མ་རིག་པ་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོ་འཛིན་གྱིས་གཞལ་བའི་སྔོན་པོ་ནི་སྤང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། གནོད་བྱེད་མཐོང་བའི་ཟླ་གཉིས་ལྟ་བུ་སླུ་བས་སྤང་བར་བྱའོ། །དེས་ན། སྔོ་སེར་སོགས་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེེས་བྱ་བར་གནས་ལ། འཁྲུལ་ཤེས་དཔེར་བརྗོད་པའི་དགོས་པའང་དེ་ཉིད་དོ། །གཞན་དུ་ན། སྔོན་པོ་དང་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་དག་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པས། རྫས་ཐ་དད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་རྫས་གཅིག་པ་བཞིན་དུ། སྔོན་པོ་དང་དེའི་བློ་དག་ཀྱང་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །འཁྲུལ་ཤེས་པ་སྣང་བའི་ཟླ་བ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དང་། དེ་དང་དེར་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ནི། སྔོན་པོ་དམིགས་ན་སྔོ་འཛིན་དམིགས་པ་དང་། སྔོ་འཛིན་དམིགས་ན། སྔོན་པོ་དམིགས་པའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོ་འཛིན་གྱིས་སྔོན་པོ་དམིགས་ཀྱང་དེ་དམིགས་པའི་རང་རིག་གིས། སྔོན་པོ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་དམིགས་ན། སྔོ་འཛིན་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཅིག་ཤོས་ལའང་སྦྱར་ཏེ། ཡུལ་གཞན་གཉིས་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་པས། ཡུལ་གཉིས་པོ་དོན་གཞན་འགོག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྔ་མ་ཁ་ཅིག་སེམས་ཙམ་འགོག་པ་ན། དྲུག་གི་གཅིག་སྦྱར་བའི་རིགས་པས་ཕྱི་རོལ་བདེན་པ་འགོག་ནུས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ཙམ་འགོག་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་དུས་ཆ་ལ་བརྟགས་པའི་འགལ་བའི་ཆོས་དུ་མ་འདུས་པས་ཤེས་པ་ཙམ་ཡང་འགོག་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མཚུངས་ཏེ། དབང་ཤེས་ལ། ཡུལ་རགས་པ་ཆ་དང་བཅས་པ་སྣང་བས་ཁྱབ་ལ། ཤེས་པ་མྱོང་བའི་རང་རིག་ལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པས་ཤེས་པ་ཆ་བཅས་སུ་སྣང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གར་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་དུ་མས་ཐུན་མོང་དུ་བལྟ་བ་ལ། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་མིག་ཤེས་ཀྱིས་དམིགས་ཚོད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་གར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ལྷ་སྦྱིན་མིག་ཤེས་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་འགའ་ཡང་མེད་པས། དེས་མ་ངེས་པ་མེད་དོ། །ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་སྔོ་འཛིན་དང་དེ་ཡིས་དམིགས་ཚོད་ཀྱི་སྔོན་པོ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་དང་། སྔོར་སྣང་ཤེས་པ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། གཞན་དུ་ན། རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་རྩོད་པའི་ཚེ། ཆོས་ཅན་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་མེད་ པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱིས་མ་ངེས་པའང་མེད་དེ། དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་དམིགས་བྱེད་ངེས་ཅིག་ཤོས་དམིགས་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གིས་ཀྱང་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དམིགས་བྱེད་གཉིས་སོ་སོར་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་དམིགས་པའི་འཛིན་རྣམ་དེས་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་དམིགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་དམིགས་རྒྱུ་གཉིས་དམིགས་བྱེད་ཀྱིས་སམ་དམིགས་བྱེད་གཉིས་ལྡོག་པ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱེད་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་མི་སྲིད་དོ། །ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི། རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་སྟེ་ཞེས་སོགས་ཏེ་རྫས་ཐ་དད་དུས་མི་མཉམ་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་མེད་ལ། དུས་མཉམ་པ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་མེད་དེ། འབྲེལ་པ་གཉིས་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་བདེན་པར་གྲུབ་པ་རྣམ་བདེན་པའི་ཕྱོགས་བཀག་ཟིན་ལ། རྣམ་རྫུན་པའི་ཕྱོགས་ལའང་ཡུལ་ལ་ཉེ་རིང་གི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཤེས་པ་མྱོང་ཙམ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པར་བསྟན་མི་ནུས་སོ། །གཞན་རྣམས་ནི་གོ་བར་ཟད་ལ་སྣང་གཟུགས་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་བསྒྲུབས་ནས་དུས་མཉམ་པའི་ཡུལ་སྣང་བར་མ་ཆད་པ་ ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་སུ་བཞེད་པ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་འབྲས་དང་གཞི་མཐུན་བསྒྲུབ་པར་ནི་དགོངས་པར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མེད་ན། དམིགས་རྐྱེན་ཇི་ལྟར་འཐད་དེ། མདོ་ལས། སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་རྐྱེན་བཞི་ལས་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའི་ལུང་དང་རིགས་པ་དུ་མ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྤྱིར་སེམས་ཙམ་པས་དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ལུང་གི་དོན་དང་མི་འགལ་བ་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པས་མི་གནོད་པ་དང་། རིགས་པས་ཀྱང་འཐད་པ
Chinese
应当视作，显明真理却被无明所蒙蔽。如果一切时处所显现的显现和遮蔽都是真实存在的，那么即使梵天也有一些知识，也不能被认为是错误的。 如果存在不真实的显现，那么百施也不能否认知识具有显明不真实的能力。因此，眼识等显现青黄等事物，并没有超出显明不真实的能力。这也是由于无明的力量才得以显现，但并非真实，因为这与无明无关。以青色认知所衡量的青色并非可以舍弃的，而像见到危害的双月一样，因为是欺骗，所以应当舍弃。 因此，应当安住于青黄等并非唯一真实存在之处。举例说明错觉的必要性也就在于此。否则，如果确定青色和青色的自性同时被认知，就像不是异体而是同体一样，也会说青色和它的智慧也是如此。错觉显现的两个月亮彼此之间，以及它和显现于其中的两种眼识并非异体的例子，也应当这样看待。 推理的意义是：如果认知青色，就认知了青色认知；如果认知青色认知，并非就是认知了青色，因为即使青色认知认知了青色，但认知它的自证却未认知青色。因此，如果认知青色，就是认知青色的自性，同样地，也应将其应用于另一方，因为两个不同的境是容易成立的异体，应当知道这两个境是遮止其他意义的。 先前一些人遮止唯识时，以六合一分的理性能遮止外境真实存在，但不能仅仅遮止外境，如果那样，由于聚集了观察时间部分的相违诸法，甚至也能遮止知识本身。说这些是完全不同的，因为眼识普遍显现粗大的、具有部分的境，而对于体验知识的自证来说，二取显现消失，因此知识不可能显现为具有部分。在歌舞等事物中，许多人共同观看，天授的眼识所认知的程度的知识
English
It should be regarded as that which clarifies the truth but is obscured by ignorance. If all appearances and obscurations that appear clearly at all times and places are truly existent, then even if Brahma has some knowledge, it cannot be considered erroneous. If there is a clear manifestation of untruth, then even a hundred Indras cannot deny the ability of knowledge to reveal untruth. Therefore, the sensory consciousnesses that perceive blue, yellow, and other phenomena do not exceed the ability to reveal untruth. This is also made clear by the power of ignorance, but it is not true, because it has no connection with ignorance. The blue that is measured by the blue-grasping is not something that can be abandoned, but like seeing two moons that are harmful, it should be abandoned because it is deceptive. Therefore, one should abide in the fact that blue, yellow, and other things are not established as being uniquely true. The necessity of giving examples of illusions also lies in this. Otherwise, if it is certain that blue and the nature of blue are cognized simultaneously, just as they are not different entities but the same entity, it would also be said that blue and its mind are the same. The example of the two moons appearing in illusion, and the two sensory consciousnesses appearing in them not being different entities from each other, should be viewed in the same way. The meaning of the reasoning is: if blue is cognized, then the cognition of blue is cognized; if the cognition of blue is cognized, it does not mean that blue is cognized, because even if the cognition of blue cognizes blue, the self-awareness that cognizes it does not cognize blue. Therefore, if blue is cognized, it is the nature of cognizing blue, and similarly, it should be applied to the other side as well, because two different objects are easily established as different entities, and it should be known that these two objects are preventing other meanings. When some earlier people refuted Mind-Only, they could refute the external reality with the reasoning of six combined into one, but they could not merely refute the external, because if that were the case, even knowledge itself could be refuted because of the accumulation of contradictory dharmas that observe the parts of time. Saying these are completely different, because sensory consciousnesses universally manifest coarse objects with parts, while for the self-awareness that experiences knowledge, the appearance of duality disappears, so it is impossible for knowledge to appear as having parts. In dances and other things, many people watch together, the knowledge of the extent to which the eye consciousness of Deva-given cognizes
Chinese
在印度，拉辛（Lha sbyin）的眼识所缘并非恒常不变，因此，它并非绝对的。拉辛的蓝色认知及其所缘的蓝色，两者同时被确定，这丝毫不会妨碍蓝色和显现蓝色的意识同时被确定。否则，在辩论中，作为论题的事物将不会被共同认知。众生相续中的心以及世尊的心，也并非不确定，因为它们是同时被确定的。然而，其他相续中的心，其所缘并非总是确定的。心和心所也不会导致普遍性的错误，因为两个所缘的自性各不相同。如来所缘的执著相并非缘取一切所知，但还有其他存在。因为没有接受同时缘取两个事物，或者两个缘取是同一事物的观点，所以对你来说，不存在被指责的可能。证明普遍性是：自性不同等等，即物质不同、时间不同，则不会同时缘取；时间相同，也不会同时确定，因为两者之间没有任何关联。境和有境的特征真实成立，这已经否定了显现真实的观点。对于显现虚假的观点，由于境没有远近的区别，因此仅仅是体验的知识无法显示与境的差别。其他内容很容易理解，将显现的色法视为先后因果关系，并认为同时显现的境不会中断，因此被认为是同时确定的。然而，将因果和基础相同作为论证，在任何情况下都是不合理的。如果蓝色等不是认知它们的根识之外的其他物质，那么所缘缘如何成立呢？如果说这与经部所说的心和心所由四缘所生的教证和众多理证相违背，那么，一般来说，唯识宗承认根识的所缘缘的原因在于，它不违背先前所说的教证的意义，不违背世间的名声，并且在理证上也成立。
English
In India, since the object of Lha sbyin's eye consciousness is not constant, it is not absolute. Lha sbyin's blue cognition and the blue that is its object are both determined simultaneously, which does not hinder the blue and the consciousness that manifests blue from being determined simultaneously. Otherwise, in debate, the subject of the argument would not be commonly cognized. The minds of beings in the continuum and the mind of the Blessed One are also not uncertain, because they are determined simultaneously. However, the object of the mind in other continuums is not always certain. Mind and mental factors also do not lead to errors in generality, because the natures of the two objects are different. The grasping aspect of the Tathagata's mind does not apprehend all knowable objects, but there are others as well. Because the view of simultaneously apprehending two things, or that two apprehensions are the same thing, has not been accepted, there is no possibility of being blamed for you. Proving generality is: different nature, etc., that is, different substances and different times will not be apprehended simultaneously; if the times are the same, they will not be determined simultaneously, because there is no connection between the two. The characteristics of object and subject are truly established, which has already negated the view of true appearance. For the view of false appearance, since there is no difference in the distance of the object, the knowledge of mere experience cannot show the difference from the object. The other contents are easy to understand, considering the appearing form as a prior and subsequent cause and effect relationship, and considering that the simultaneously appearing object does not interrupt, therefore it is considered to be determined simultaneously. However, it is unreasonable in every way to argue that cause and effect and the same basis are the same. If blue and so on are not other substances than the root consciousness that cognizes them, how can the object condition be established? If it is said that this contradicts the scriptures that say that mind and mental factors are born from the four conditions, and many logical proofs, then, in general, the reason why the Mind-Only school admits the object condition of root consciousness is that it does not contradict the meaning of the previously mentioned scriptures, does not contradict worldly fame, and is also established by logical proofs.