Tibetan
པ་བཞིན་དུ་ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལན་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་ཡང་བདག་གི་ཐ་སྙད་གང་ལ་འཇུག་པའི་གཞི་ཙམ་ཞིག་དེའི་ཚེ་སྒོམ་སྤང་གི་བག་ལ་ཉལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ལ་བཏགས་པའི་ང་ཙམ་མམ་གང་ཟག་ཙམ་མོ། །འོ་ན་འཇུག་འགྲེལ་ལས། གང་གིས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་འབག་པར་བྱེད་ཅིང་བསྒོ་བར་བྱེད་ལ་རྗེས་སུ་བགྲོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བག་ཆགས་ཏེ། ཞེས་བག་ཆགས་གང་ལ་བསྒོས་པའི་གཞི་སེམས་རྒྱུད་ལ་བཤད་ལ། གང་ཟག་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་མིན་པས་བག་ཆགས་བསྒོས་པའི་གཞིར་མི་འཐད་དེ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་གང་ཟག་དེའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་མཐོང་པས་གང་ཟག་དེ་མཐོང་བ་པོར་འཇོག་པ་མི་འགལ་བ་ལྟར། དེའི་ཤེས་རྒྱུན་བག་ཆགས་བསྒོ་བའི་གཞི་ཡིན་པ་དང་དེ་ལ་བཏགས་པའི་གང་ཟག་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞིར་འཇག་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེས་མཐོང་སྤང་གི་བག་ལ་ཉལ་གནས་བའི་རྟེན་ལ་སོགས་པའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྔར་གྱི་ཕྱོགས་སྔ་དེ་ཀུན་གཞི་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་གཅིག་ཏུ་བཤད་དེ་དེའི་ལན་འདེབས་ལུགས་ཀྱིས་གཞན་ཡང་དཔག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་ཡང་སྐྱེ་བ་འདིས་རང་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་དེ་མ་སྐྱེས་པའམ་སྐྱེས་པ་ ཞིག་གིས་སྐྱེད་གྲང༌། དེ་ལ་དང་པོ་ལྟར་ན་སྐྱེ་བ་འདི་ནི་མི་སྐྱེས་པས་ཇི་ལྟར་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་མི་བྱེད་དེ་གཞན་དུ་ན་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་གིས་ཀྱང་རང་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་སྐྱེས་པས་རང་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་སྐྱེས་ཟིན་ན་སླར་ཅི་ཞིག་བསྐྱེད་དུ་ཡོད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བས་བདག་ཉིད་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གིས་རང་མི་སྐྱེད་ན་མཚན་ཉིད་གཞན་དགོས་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཐུག་མོད་སྤོང་མ་ནུས་ཤིང༌། རང་གིས་ཀྱང་མི་སྐྱེད་ཅིང་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་སྐྱེད་བར་སྨྲ་ན་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས། མེད་ན་དེ་དག་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་པ་སོ་ན་གནས་པར་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་འགྲེལ་བཤད་དང་བཅས་པ་ལས་བཤད་པ་བཞིན་འཐད་པས་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཐུན་མོང་དུ་དགག་པ་འདི་ནས་རྫོགས་པར་བྱའོ། །སྐྱེས་དང་མ་སྐྱེས་ཞེས་པ་ནས་སོ་སོར་འགོག་པའི་མགོ་ཟུག་པ་ཡིན་ཏེ་གཞན་གཉིས་ཀྱི་སོ་སོར་འགོག་པའི་མགོ་འཛུགས་མཚམས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །དེས་ན་འདི་ཡན་ཆད་དུ་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡོད་མེད་གཉིས་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་འགོག་པའི་སྐབས་སུ་སྐྱེ་བ་གཅིག་པུ་ལས་མ་སྨོས་ཀྱང་དེས་གཞན་གཉིས་ཀྱི་སྐྱོན་སྤོང་འགོག་པ་ཡང་གོ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། སྐྱེ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག །གནས་པ་
Chinese
同樣，不承認阿賴耶識的應成派的觀點中，我這個詞所指的對象，在那時只是作為一個基礎，是修斷所斷的隨眠的所依。那也是安立在意識流上的我，或者僅僅是補特伽羅。如果有人問：在《入行論釋》中說：「以何染污心相續，能令造作及隨行，是名為習氣。」這樣，習氣所熏染的基礎，經中說是心相續。而補特伽羅不是心相續，因此不應當是習氣熏染的基礎。答：沒有過失。因為那個補特伽羅的心識見到事物，所以安立那個補特伽羅為見者，這並不相違。同樣，他的識流是熏染習氣的基礎，以及安立於其上的補特伽羅是習氣的基礎，這二者也不相違。通過這種方式，也應當了解見斷的隨眠所安住的所依等。之前的那個前置，被說成是成立阿賴耶識的一種理路，通過對其回答的方式，也可以推測其他的理路。第二，此外，如果生自己產生自己，那麼是由未生或者已生的事物產生呢？其中，如果按照第一種情況，這個生是不生的，那麼如何能產生自己的自性呢？不能產生。否則，就像虛空中的花朵也能產生自己一樣了。如果是由已生的事物產生自己，那麼已經產生了，還能再次產生什麼呢？因為沒有可產生的，所以生不是產生自己。如果自己不能產生自己，就需要其他的自性，如果那樣，就無法避免窮盡。如果說自己也不能產生，他者也不能產生，那麼就是非作為了。如果沒有，那麼那些非作為，就像《般若燈論釋》及其注釋中所說的那樣，是安住於各自位置上的，因此從這裡可以完整地破斥三種自性共同的觀點。從「已生和未生」開始，就是分別遮破的開端，通過其他兩者的分別遮破的開端可以了解。因此，到此為止，在對有和無兩種自性提出過失，以及遮破過失的場合，雖然只說了生，但也可以理解為也遮破了其他兩者的過失。第二，分為三：破斥生自性成立；住
English
Similarly, in the view of the Prasangikas who do not accept the alaya-vijnana, the object to which the term 'I' applies is, at that time, merely a basis, a support for the latent tendencies of what is to be abandoned by meditation. That is also the 'I' imputed to the stream of consciousness, or merely the person. If someone asks: In the Commentary on the Engaging, it says, 'That which pollutes the mind-continuum, causes activity, and follows after, is called a latent tendency.' Thus, the basis on which latent tendencies are imprinted is said to be the mind-continuum. But the person is not the mind-continuum, so it should not be a basis for imprinting latent tendencies. Answer: There is no fault, because just as that person's mind sees forms, so establishing that person as the seer is not contradictory. Similarly, that person's stream of consciousness is the basis for imprinting latent tendencies, and the person imputed to it being the basis for latent tendencies is not contradictory. In this way, one should also understand the support where the latent tendencies of what is to be abandoned by seeing reside, and so forth. That previous argument was explained as one reasoning for establishing the alaya-vijnana, and by the way of answering it, one can also infer other reasonings. Second: Furthermore, if arising produces itself, then is it produced by what is unborn or what is born? Among these, if it is according to the first case, this arising is unborn, so how can it produce its own nature? It cannot produce it. Otherwise, even a flower in the sky would produce itself. If it is produced by what is born, then if it is already produced, what else is there to produce again? Because there is nothing to produce, arising does not produce itself. If it does not produce itself, then another characteristic is needed, and if that is the case, one cannot avoid infinite regress. If one says that it is neither produced by itself nor produced by another, then it is unconditioned. If it does not exist, then those unconditioned things, as explained in the Commentary on the Lamp of Wisdom and its annotations, abide in their respective places, so from here one should completely refute the common view of the three characteristics. From 'born and unborn' onwards, it is the beginning of separate refutations, and one can understand the beginning of the separate refutations of the other two by the demarcation. Therefore, up to this point, in the context of pointing out faults in the two characteristics of existence and non-existence, and refuting the faults, although only arising is mentioned, one can also understand that it also refutes the faults of the other two. Second, divided into three: Refuting that arising is established by its own nature; abiding
Tibetan
རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག །འཇིག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བསྐྱེད་བྱ་ལ་དུས་གསུམ་དུ་དཔྱད་ནས་དགག །ཡོད་མེད་གསུམ་དུ་དཔྱད་ནས་དགག །འགག་བཞིན་པ་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་དཔྱད་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཐུན་མོང་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྐྱེ་བ་དགག །བཀག་པ་ལ་ རྩོད་པ་སྤང༌། སྐྱེ་བཞིན་པ་ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དུས་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བ་ཐུན་མོང་དུ་དགག །སྐྱེ་བཞིན་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་བས་རང་ལས་གཞན་པ་ཡང་མི་སྐྱེད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྐྱེས་པ་སྟེ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་འགགས་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་སྟེ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་མ་བརྩམས་པ་དང༌། སྐྱེ་བཞིན་པ་གསུམ་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་སྐྱེད་བ་དེ་ནི་རབ་བྱེད་གཉིས་པར་སོང་བ་དང་མ་སོང་བ་དང་བགོམ་བཞིན་པ་ལ་འགྲོ་བ་བཀག་པས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སོང་བ་འདས་པ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་དེ་འདས་ད་ལྟར་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་ནས་འགགས་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་མེད་དེ་འདས་ད་ལྟར་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སོང་བ་མ་འོངས་པ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་དེ་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་བཞིན་དུ། སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་མ་བརྩམས་པའི་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་མེད་དེ་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བགོམ་པ་ལ་ཡང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་དེ་སོང་མ་སོང་མ་གཏོགས་པར་བགོམ་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་བཞིན་དུ། སྐྱེ་བཞིན་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སྐྱེ་བཞིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་སྔར་བགོམ་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་སྤྱིར་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་དངོས་འགལ་ཡིན་ཡང་དེ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་འགོག་པ་མིན་ཏེ་བརྟག་པ་གཉིས་བྱས་པའི་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་དང༌། འདིའི་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་གཉིས་དོན་གཅིག་དགོས་ལ་དེ་གཉིས་ནི་འགྲོལ་པར་སྐྱེས་ནས་ འགགས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེས་ནས་འགགས་པ་དང་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་མ་བརྩམས་པ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་སྐྱེ་བ་ད་ལྟར་བ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་དུས་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སྐྱེ་བཞིན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་དོན་ནོ། །དེ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་སྐྱེ་བཞིན་པའི་དངོས་པོ་ལ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་འདོད་ན་ཡང་བགོམ་བཞིན་པ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས་འདོན་པ་བསྒྱུར་ལ་དགག
Chinese
破自性成立。破坏灭亡自性成立。初者有三。于所生，就三时观察而破。于有无三者观察而破。于正灭坏是否二者观察而破。初者有三。共同与分别而破生。于遮破上，息诤论。容许正生亦遮破之。初者有二。于三时之生共同而破。于正生者分别而破。初者是。生不生自以外的他者。其理由是，已生，即生的作用已灭，与未生，即生的作用未开始，与正生三者，无论如何亦不生，那是于第二品中，就已去与未去及正去而遮止去，而作分别解说。如是已去之过去无有去的作用，以过去现在二者相违故，如是已生而灭者亦无有生的作用，以过去现在二者相违故。未去之未来无有去的作用，以未来与现在二者相违故，如是，生的作用未开始之未生者亦无有生的作用，以未来与现在二者相违故。正去者亦无有去的作用，以除了已去未去外，不能了知正去故，如是，正生之事物亦无有生，以除了已生与未生外，无有正生故。此如前于正去所说般，总的来说，虽已生未生是相违，然非以彼为理由而遮止，以作二种观察之已生未生，与，此之已生未生二者，须为同一意义，而彼二者是于已解脱之已生而 灭与未来而说故。是故，既非已生而灭，亦非生的作用未开始二者之任何一者之生，于现在是名言有，故除了前后二时外，正生以自性而无之义。若于非彼二者之任何一者之正生事物，欲许有生的作用，亦当取出转变遮止正去有去的作用之理而遮止之。
English
Refutation of establishment by self-nature. Refutation of destruction and cessation being established by self-nature. The first has three parts. Refuting by examining the object of production in the three times. Refuting by examining the three aspects of existence and non-existence. Refuting by examining whether it is in the process of ceasing or not. The first has three parts. Refuting production in general and in particular. On the refutation, abandoning disputes. Also refuting by accepting that it is in the process of being produced. The first has two parts. Refuting production in the three times in general. Refuting the process of production in particular. The first is: Production does not produce anything other than itself. The reason for this is that the past, that is, the action of production has ceased, and the future, that is, the action of production has not begun, and the present, the three do not produce in any way. That is explained in the second chapter by preventing going in the past, not going in the future, and going in the present. Just as the past has no action of going because the past and present are contradictory, so the past that has ceased has no action of production because the past and present are contradictory. The future that has not gone has no action of going because the future and present are contradictory. Likewise, the future that has not begun the action of production has no action of production because the future and present are contradictory. The present going also has no action of going because, except for the past and future, the present going cannot be perceived. Likewise, the object of production in the present has no production because, except for the past and future, there is no present production. This is like what was said earlier about the present going. In general, although the past and future are contradictory, it is not prevented by taking that as a reason, because the past and future that have been examined in two ways, and the past and future here, must have the same meaning, and those two are said to be liberated from the past that has ceased and the future. Therefore, the production that is neither the past that has ceased nor the future that has not begun the action of production exists nominally in the present, so it means that there is no production in the present by its own nature except for the two times of past and future. If one wants to assert the action of production in the object of production in the present, which is neither of the two, then one should also take out and transform the reasoning that prevents the action of going in the present going and refute it.