Tibetan
ང་དེ་ལ་བསལ་བྱ་སེལ་བྱེད་འཐད་པའི་ཚུལ་དཔེར་བརྗོད་ནས་དོན་ལ་སྦྱར་བ་ནི། དེ་བཞིན་ཟག་མེད་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྟེན། །མི་ཤེས་ཉོན་མོངས་བསགས་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་དང་ནི་ཉོན་མོངས་བརྟག་པར་ཡང༌། །དེ་དག་ལན་འགའ་ཙམ་ཡང་འགྲོགས་པ་མེད། །ཡེ་ཤེས་མི་ཤེས་མི་བྱ་མི་སེམས་ཀྱང༌། །ཡེ་ཤེས་བརྟེན་ནས་མི་ཤེས་མེད་པར་འགྱུར། །གཉིས་ཀ་གཟུང་མེད་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན། །དེ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་མི་ཤེས་གཉིས་ཀ་སྟོང༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་མར་མེས་མུན་པ་སེལ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཁུངས་ལ་དཔེའི་སྐབས་རྣམས་དྲངས་པས་ཆོག་མོད་ཀྱང་དོན་གྱི་སྐབས་རྣམས་དྲངས་པ་ནི། གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་མར་མེས་མུན་པ་སེལ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་མར་མེས་མུན་པ་སེལ་བ་དང་འདྲ་ན་དེའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། ཡུལ་གཅིག་ན་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་སྐྱེ་བཞིན་པ་དང༌། མུན་པ་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པས་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དང་མུན་པ་འགགས་པ་གཉིས་ཀྱང་དུས་མཉམ་མོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་དེ་ན་མར་མེའི་དུས་ན་དེའི་བསལ་བྱའི་མུན་པ་མེད་ཀྱང་མར་མེ་མུན་པའི་སེལ་བྱེད་དུ་མི་འགལ་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མའི་དུས་ན་ཕྱི་མ་མེད་ཀྱང་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་གཅིག་ལ་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་དེའི་སྤང་བྱ་གཉིས་དུས་གཅིག་ ཏུ་མེད་པ་ནི། དེ་དག་ལན་འགའ་ཙམ་ཡང་འགྲོགས་པ་མེད། ཅེས་གསུངས་པས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ནའང་གཉེན་པོ་དེས་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་མི་འགལ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་བརྟེན་ནས་མི་ཤེས་མེད་པར་འགྱུར། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་ལམ་གྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་དེའི་སྤང་བྱ་མཐོང་སྤང་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་མེད་ཀྱང་ལམ་དེ་སྤང་བྱ་དེ་སྤོང་བཞིན་པ་ཡིན་ལ། སྒོམ་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་རང་གི་སྤང་བྱའི་སྒོམ་སྤང་སྤོང་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །གལ་ཏེ་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་ཀྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་སྐྱེས་པ་ན་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་མེད་ན་ཡེ་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་མི་ཤེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་མི་འཐད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དུས་ན་སྤང་བྱ་དེ་མེད་པར་སོང་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྤང་གཉེན་སྣང་མུན་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པས་ཐད་ཀ་ཐད་ཀའི་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་དེ་དང་དེའི་སྤང་བྱ་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་
Chinese
我将说明如何通过举例说明消除者和消除对象是合理的，并将其应用于意义： 同样，依靠无漏圣者的智慧，无明烦恼的积累将会消失。 智慧和烦恼，即使进行考察，它们也从未有过任何交往。 智慧和无明，不做也不想，依靠智慧，无明将会消失。 两者都不可执持，如同虚空中的花朵。 同样，智慧和无明两者都是空性的。 如是说。 在这里，用灯驱散黑暗，从自性空性的角度引用例子是可以的，但引用意义的角度是为了理解对治法消除所应消除之物的方式，就像灯驱散黑暗一样。 第三，如果对治法智慧消除所应消除之物就像灯驱散黑暗一样，那么这种情况是怎样的呢？ 在同一个地方，显现生起显现和黑暗灭亡显现是同时的，因此显现生起和黑暗灭亡也是同时的。 这样，在那个地方，灯存在的时候，虽然没有灯所要消除的黑暗，但灯作为黑暗的消除者并不矛盾。就像前一刹那没有后一刹那，但前一刹那作为后一刹那的生起者并不矛盾一样。 同样，在一个相续中，对治法无漏的智慧和它所要消除之物不可能同时存在。 如《彼等从未有过任何交往》中所说的那样。 即使如此，对治法消除所应消除之物并不矛盾，这就是《依靠智慧，无明将会消失》的含义。 因此，见道的无间道和它所要消除的见道所断，虽然在一个相续中不可能同时存在，但那条道路正在消除所要消除之物。 同样，修道的无间道也在消除它所要消除的修道所断。 如果对治法无漏的无间道生起时，没有它所对应的所要消除之物，那么《依靠智慧，无明将会消失》的说法就不合理了，因为在智慧存在的时候，所要消除之物已经消失了。 如果这样说，那么这里所说的对治和所要消除之物就像光明和黑暗一样，直接对应的对治法显现生起，以及它所对应的所要消除之物显现灭亡。
English
I will explain how the eliminator and the object to be eliminated are reasonable by giving examples, and apply it to the meaning: Likewise, relying on the wisdom of the stainless noble ones, the accumulation of ignorance and afflictions will disappear. Wisdom and afflictions, even if examined, they have never had any association. Wisdom and ignorance, neither doing nor thinking, relying on wisdom, ignorance will disappear. Both are ungraspable, like flowers in the sky. Likewise, both wisdom and ignorance are empty. It is said. Here, using a lamp to dispel darkness, it is permissible to cite examples from the perspective of emptiness of inherent existence, but citing examples from the perspective of meaning is for the purpose of understanding how the antidote eliminates what is to be eliminated, just as a lamp dispels darkness. Third, if the antidote, wisdom, eliminates what is to be eliminated like a lamp dispelling darkness, then what is the nature of this situation? In the same place, the arising of appearance and the vanishing of darkness are simultaneous, so the arising of appearance and the vanishing of darkness are also simultaneous. Thus, in that place, when the lamp exists, although there is no darkness to be eliminated by the lamp, it is not contradictory for the lamp to be the eliminator of darkness. Just as the previous moment does not have the later moment, but it is not contradictory for the previous moment to be the producer of the later moment. Similarly, in one continuum, the antidote, stainless wisdom, and what is to be eliminated by it cannot exist simultaneously. As it is said in "They have never had any association." Even so, it is not contradictory for the antidote to eliminate what is to be eliminated, which is the meaning of "Relying on wisdom, ignorance will disappear." Therefore, the path of uninterruptedness of the path of seeing and what is to be eliminated by it, the objects to be abandoned by seeing, although they cannot exist simultaneously in one continuum, that path is eliminating what is to be eliminated. Similarly, the path of uninterruptedness of the path of meditation is also eliminating the objects to be abandoned by meditation. If, when the antidote, the stainless path of uninterruptedness, arises, there is no object to be eliminated corresponding to it, then the statement "Relying on wisdom, ignorance will disappear" would be unreasonable, because when wisdom exists, the object to be eliminated has already disappeared. If this is said, then here the antidote and what is to be eliminated are said to be like light and darkness, the directly corresponding antidote manifests arising, and the corresponding object to be eliminated manifests vanishing.
Tibetan
ཕྱོགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པས་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་དང་སྤང་བྱ་འགགས་པ་ཡང་དུས་མཉམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་དུས་སུ་ནི་སྤང་བྱ་དེ་སྤངས་པ་མིན་གྱི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་ཚེ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྤང་བྱ་མེད་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ཡང་འཐད་དེ་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་སྤང་བྱ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མིན་པར་ལམ་གྱི་དུས་དེར་སྤང་བྱ་དེ་མེད་པ་ཙམ་ལ་སྤངས་པར་འཇོག་ན་སྦྱོར་ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་བའི་ཚེ་མཐོང་སྤང་དང་མཐོང་ ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་སྒོམ་སྤང་མངོན་གྱུར་དུ་ཡོད་པ་འགལ་བས་དེ་རྣམས་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ཐ་མའི་ཚེ་སྒོམ་སྤང་གི་བག་ཆགས་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་མེད་མོད་ཀྱང༌། སྤངས་པ་ནི་སྤང་བྱ་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཀུན་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་དུས་སུ་ཡིན་ནོ། །གནས་ངན་ལེན་གྱི་བག་ཆགས་ཕྲ་མོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ན་ལ་ལྡོག་གི་སྔ་རོལ་དུ་མི་ལྡོག་པར་གསུངས་པ་ཡང་སྤངས་པ་ལ་དགོངས་སོ། །ཤེས་རྒྱུད་གང་ལ་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་གཏན་ནས་སྐྱེར་མི་རུང་དུ་སོང་བ་ནི་དེ་དག་སྤངས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ནི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་གྱི་གཉེན་པོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་ཏེ། སྔར་ལྟར་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ནི་གཉེན་པོ་དེས་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤང་གཉེན་ཡང་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་འགལ་ཡིན་ལ། ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་ཚུལ་ཡང་ཚ་གྲང་ལྟར་རྒྱུན་འགྲོགས་སུ་མི་རུང་བའི་སྒོ་ནས་མིན་གྱི། སྣང་མུན་ལྟར་དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་ཀྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་དེའི་སྤང་བྱ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་འཇུག་གོ །འོ་ན་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་དུས་སུ་དེའི་སྤང་བྱ་མཐོང་སྤང་མེད་མོད་ཀྱང་སྒོམ་སྤང་གི་བག་ལ་ཉལ་ཡོད་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མ་བསླད་པའི་ཟག་མེད་ཡིན་པས་དེའི་ངོ་བོར་བག་ལ་ཉལ་དེ་གནས་པ་མི་རིགས་ལ། དབང་ཤེས་ཀྱང་དེའི་རྟེན་དུ་མེད་ཅིང་གཟུགས་ཀྱང་དེའི་རྟེན་དུ་མི་རིགས་ ལ་ཀུན་གཞི་ཡང་མི་འདོད་པས་དེའི་རྟེན་མེད་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་དཔེར་ན་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལ་ངར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཉོན་ཡིད་ཀྱིས་གང་ལ་དམིགས་བའི་གཞི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་ཡིན་
Chinese
由于二者同时存在，对治生起和所断灭尽也是同时的。虽然如此，但在无间道的时候，所断并非已断，而是在解脱道的时候才断除。因此，说依靠对治而使所断不存在也是合理的，因为依靠对治无间道，其所断断除的解脱道才会生起。如果不是这样，仅仅在道的那个时候所断不存在就认为是断除的话，那么在加行道现前的时候，见所断和见道现前的时候，修所断现前存在是相违的，因此那些都会变成已断。如果这样做，那么大乘的最后修道的时候，即使没有修所断的极微小的习气，断除也是相对于所断的解脱道，即一切智智第一刹那的时候。说细微的恶趣习气只在佛地才退转，在此之前不退转，也是指断除而言。任何心识相续中，见所断和修所断的同类后续永远无法生起，这就是断除的含义。对此，必须先有断除所断种子的对治，因为如前所述，断除的解脱道必须由那个对治来完成。所断和对治也是不能同时存在的相违关系。不能同时存在的方式也不是像冷热一样不能长期共存，而是像光明和黑暗一样，从时间上来说不能同时存在，因此无漏的无间道和它的所断二者不会在同一个心识相续中同时存在。那么，在见道无间道的时候，虽然没有它的所断见所断，但必须有修所断的随眠。那时，意意识是没有被二取错乱习气所染污的无漏，因此随眠不可能存在于它的自性中。而且，根识也不是它的所依，色法也不是它的所依，也不承认阿赖耶识，因此会变成没有所依。这样想没有过失，例如在承认阿赖耶识的宗派中，具有我执形象的烦恼意所缘的对境，就是烦恼习气的处所。
English
Since the two exist simultaneously, the arising of the antidote and the cessation of what is to be abandoned also occur simultaneously. However, during the path of immediate consequence, what is to be abandoned is not yet abandoned; it is abandoned at the time of the path of liberation. Therefore, it is reasonable to say that what is to be abandoned ceases to exist by relying on the antidote, because by relying on the antidote path of immediate consequence, the path of liberation that abandons what is to be abandoned arises. If it were not so, and merely the absence of what is to be abandoned at that time of the path were considered abandonment, then when the path of application manifests, the abandonment of what is to be seen and when the path of seeing manifests, the abandonment of what is to be cultivated would contradict their existence, and therefore all of those would become abandoned. If this were the case, then at the time of the final path of cultivation in the Great Vehicle, even though there is no trace of the slightest habit of what is to be cultivated, the abandonment is relative to the path of liberation from what is to be abandoned, which is the first moment of the omniscient wisdom. The statement that the subtle habit of bad rebirths only reverses at the level of Buddhahood and does not reverse before that also refers to abandonment. In any stream of consciousness where the subsequent similar types of what is to be seen and what is to be cultivated can never arise again, that is the meaning of abandonment. For this, the antidote to the seed of what is to be abandoned must precede, because as mentioned before, the path of liberation of abandonment must be accomplished by that antidote. What is to be abandoned and the antidote are also contradictory in that they cannot coexist. The way they cannot coexist is not like heat and cold, which cannot coexist for a long time, but like light and darkness, they cannot coexist in terms of time. Therefore, the undefiled path of immediate consequence and what is to be abandoned by it do not exist simultaneously in the same stream of consciousness. Then, at the time of the path of seeing of immediate consequence, although there is no abandonment of what is to be seen, which is what is to be abandoned by it, there must be a latent tendency of what is to be cultivated. At that time, the mental consciousness is undefiled, not tainted by the habit of dualistic delusion, so it is not reasonable for that latent tendency to exist in its essence. Moreover, sense consciousness is not its basis, and form is not its basis, and the alaya consciousness is not accepted, so it would become without a basis. Thinking this way is not a fault, for example, in the system that accepts the alaya consciousness, the object of focus of the afflicted mind with the appearance of self-grasping is the place of the habit of affliction.