Tibetan
་དུ་འདུ་བར་གསུངས་པ་ནི། ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས། སྡེ་པ་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་རྐྱེན་མདུན་དུ་སྐྱེས་པ་དང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྣམས་ཞེས་བསྒྱུར་བ་དང་དོན་གཅིག་ལ་འགྱུར་ཡང་དེ་ལྟར་ལེགས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་འགྲེལ་བཤད་ལས་གནས་བརྟན་པའི་སྡེ་པས་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་མདུན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྐྱེན་ནི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་མདུན་དུ་སྐྱེས་པ་དམིགས་རྐྱེན་ནོ། །ཡོད་པའི་རྐྱེན་ནི་རྒྱུ་དང་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནོ། །མེད་པའི་རྐྱེན་ནི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལ་བཤད་དོ། །དེ་འདྲའི་ཐ་སྙད་ཙམ་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྟགས་ན་བཞི་པོ་འདིར་འདུ་ལ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་བ་ནི་རྐྱེན་མ་ཡིན་པས་རྐྱེན་ལྔ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་འཛིན་ཏེ། མཛོད་ལས། བཞི་ཡིས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །གསུམ་གྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་རྣམ་གཉིས། །གཞན་ནི་གཉིས་པོ་དག་ལས་སྐྱེ། །དབང་ཕྱུག་སོགས་མིན་རིམ་སོགས་ཕྱིར། ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལས་བཞན་དུ་གྱུར་པའི་རྐྱེན་འདི་དག་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ་བཀག་ན་ལུང་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་གཞན་སྐྱེ་ཡོད་ཅེས་འཛེར་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྨྲ་བའི་གཞན་སྐྱེ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་རང་གི་ངོ་བོས་གཞན་ཡིན་པ་དག་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེ་བ་གཉིས་ཚོགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་ཡ་གྱལ་རེ་རེ་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་ཚོགས་པ་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་གཉིས་ལས་རེ་ཞིག་སྐྱེ་བ་བཀག་བའི་སྒོ་ནས་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པ་བཤད་པར་བྱ་བ་ལ། ཡོད་མ་ཡིན་ཞེས་པ་བཤད་གཞིར་དྲང་ངོ༌། ། གང་ན་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་བོ་ནིའོ། །གང་ལ་ན་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལ་དང་ཡ་གྱལ་རེ་རེ་བ་དང་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་དང་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་ལ་ཡང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་ན་འཁར་གཞོང་ལ་རྒྱ་ཤུག་བརྟན་པ་ལྟར་ཏེ། ལ་ཞེས་པ་རྣམ་དབྱེ་བདུན་པའི་སྒྲ་གནས་གཞི་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཚེ་དེ་ལྟར་རོ་ཞེས་འཇུག་འགྲེལ་ལས་བཤད་དོ། །དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་ན་རང་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་དུའོ། །སྤྱིར་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་དང་སྐྱེས་པའི་དུས་གཉིས་སོ་སོར་མེད་ཀྱང༌། གཞན་གྱི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་དགག་དགོས་པ་མང་དུ་འབྱུང་བས། སྐྱེ་རྒྱུའི་མྱུ་གུ་དེ་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་ན་ཞེས་བརྟག་པ་བྱེད་པ་ནི་མྱུ་གུ་རང་ཉིད་རང་གི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་ཞེས་བརྟག་པ་བྱེད་པ་དང་མི་འདྲའོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་
Chinese
所说归纳于此，如《智慧灯论》所说：“其他部派所考察的因，现前生起、存在与不存在等”，翻译相同，意义也相同，如此甚好。其意义在解释中说，有部宗所立的名称，现前生起的因，是诸根的现前生起，是所缘缘。存在的因是俱有因和增上缘。不存在的因解释为无间缘。如此名称上的不一致，若考察其体性，则归纳于此四种，自在天等不是因，因此第五种因是不存在的，应如是确定。如《俱舍论》所说：四者生心及心所，三者生二等至心，其余二者从此生，自在等非次第等。如是宣说。因此，如果遮止了从这些异于果的因中产生事物，则与经论相违，因此坚持他生是存在的。第二，如此宣说的他生，是因果自体是他体，自体产生的二者集合，对此，从遮止各个部分的角度，有两种推理来否定集合的他生，首先，从遮止产生的角度来阐述如何否定他生，首先提出“非有”作为讨论的基础。 何处，指苗芽等果的事物的自性，即体性。于何处，指种子等因的集合，以及各个部分，以及两者，以及等等所包括的那些，也指其他的。例如，就像柱子上支撑着房屋一样。所谓“于”，是第七格的词，意思是处所，在那个时候就是那样，如《入行论释》中所说。何时，在自身产生之前。一般来说，果的事物并没有存在和产生两个不同的时间，但是，考虑到他人的想法，需要分开来否定，因此，如果考察说，即将产生的苗芽在产生之前是否存在，这与考察苗芽自身在自身之前是否存在是不同的。而且，对于果的产生来说，显
English
It is said that they are included in this. As it is said in the "Lamp of Wisdom", "The causes examined by other schools, such as arising in front, existing, and not existing," the translation is the same, and the meaning is also the same. It is good to be like this. Its meaning is explained in the commentary. The names established by the Sthavira school, the cause of arising in front, is the arising in front of the senses, which is the object condition. The existing cause is the co-existing cause and the dominant condition. The non-existent cause is explained as the immediate condition. If such differences in names are examined in terms of their nature, they are included in these four. Isvara and others are not causes, so the fifth cause is not existent, and it should be determined as such. As it is said in the "Abhidharmakosha", "The four produce mind and mental factors, the three produce the two samapattis, the others are born from these two, Isvara etc. are not due to sequence etc." As it is said. Therefore, if it is prevented that things arise from these causes that are different from the result, it is contrary to the scriptures, so it is insisted that other-arising exists. Secondly, the other-arising that is spoken of in this way is the collection of the two, the cause and effect themselves being other, and the self arising. In this regard, from the perspective of negating each part, there are two reasonings to negate the other-arising of the collection. First, from the perspective of negating arising, how to negate other-arising will be explained. First, "non-existent" is put forward as the basis for discussion. Where, refers to the nature of the fruit's objects such as sprouts, that is, the essence. Where, refers to the collection of causes such as seeds, and each part, and both, and those included by etc., also refers to others. For example, just as a house is supported by a pillar. The word "where" is the word of the seventh case, meaning place, at that time it is like that, as it is said in the "Commentary on Entering the Bodhisattva's Way". When, before one's own arising. Generally speaking, fruit objects do not have two separate times of existence and arising, but considering the thoughts of others, it is necessary to separate and negate them. Therefore, if one examines whether the sprout that is about to arise exists before it arises, it is different from examining whether the sprout itself exists before itself. Moreover, for the arising of the fruit, it is obvious.
Tibetan
དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་ནི་སྐྱེ་བའི་དུས་ཡིན་ལ་སྐྱེས་ཟིན་པའི་དུས་ནི་སྐྱེས་པའི་དུས་ཡིན་པས་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་ན་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་སུ་ཡོད་དགོས་སོ། །ཡུལ་དུས་དེ་དག་ན་ཡོད་ན་ནི་དམིགས་དགོས་པ་ལས་མ་དམིགས་པ་དང་སླར་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེ་རྒྱུའི་འབྲས་བུ་དེ་ཡི་བདག་གི་དངོས་པོ་སྐྱེས་བའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་བ་མིན་ན་དངོས་བོ་ནི་འདིར་འབྱུང་བ་སྟེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གཞན་སྐྱེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་དེ་རང་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ཡོད་དགོས་པར་ཅིས་འགྲུབ་ཅེ་ན། རིགས་པ་འདི་དག་ལ་འདི་མ་གྲུབ་ན་གཞན་ སྨྲས་པ་རྣམས་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་པས་བསྒྲུབ་དགོས་ལ་དེ་ཡང་སྐབས་འདིར་ཚིག་གསལ་ལས་མ་བྱུང་ཡང་འཇུག་པར་གཞན་སྐེ་འགོག་པའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པས་ཁ་བསྐང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྐྱེ་བ་འདོད་ཕྱིན་ཆད་རྒྱུ་འགག་པ་དང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པ་གཅིག་དགོས་སོ། །དེ་ནི་སྐྱེ་བ་ཙམ་དང་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་པ་ལ་མི་རིགས་པ་མེད་ཀྱང་དོན་དམ་པ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ་སྔ་མ་ལ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྐྱེ་འགག་གི་བྱ་བ་གཉིས་དུས་མཉམ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དུས་མཉམ་མི་དགོས་ལ་ཕྱི་མ་ལ་ནི་བྱ་བ་དུས་མཉམ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་དུས་མཉམ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐྱེ་ཞེས་བའི་བྱེད་པ་པོ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་དགོས་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའོ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་ན་ནི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་འཐད་པས་དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་ཡང་བྱ་བ་རྟེན་དགོས་བས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་སུ་ཡང་སྐྱེ་པའི་བྱ་བའི་རྟེན་དུ་མྱུ་གུ་ཡོད་དགོས་བས་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་དུ་འགྱུར་བ་དང་སྔར་གྱི་རིགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་གནོད་པས་དེ་ཡི་ཚེ་ཡོད་པ་མི་འཐད་དོ། །ཐ་སྙད་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་ལན་ཅིག་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་སོང་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་པས་མི་མཚུངས་སོ། །འཇུག་པ་ལས། སྐྱེ་བ་འདི་ནི་བྱེད་པོ་མེད་པར་རིགས་པའི་ངོ་བོ་འང་མིན། ཞེས་དང༌། འདི་ཉིད་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མ་སྐྱེས་པ། །འགའ་ཞིག་གང་ན་ཡོད་གྱུར་ན། །དེ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་དངོས་པོ་དེ། །མེད་ན་ཅི་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རིགས་བ
Chinese
趋向于生的时间是生的时间，已经生了的时间是生的时间，所以在生之前存在，就必须在趋向于生的时间存在。如果在那些处所时间存在，就必须被缘取，因为不被缘取以及再次生是没有意义的，所以不存在。这样，如果将要生的果实的自体在生之前不存在，那么事物就是在这里产生，也就是生，所以从他而生不是以自己的体性存在。那么，如果从他而生以自己的体性存在，那果实就必须在自身生之前存在，这怎么成立呢？如果这些道理不成立，那么其他的论述就只是空话，所以需要成立，而且这在此时虽然没有从《明句论》中出现，但在进入论中，在遮止他生的场合中已经说过，所以需要补充。对此，一旦承认生，那么因灭和果实趋向于生这二者必须是同时的。这对于仅仅是生和名言中承认生来说没有不合理，但对于胜义和以自己的自性而生来说是相违的，因为前者因果的生灭的活动虽然是同时，但因果二者不必同时，而后者活动同时，因果也必须同时。像这样，果实生的活动必须依赖于“此生”的作者，如苗芽等，所以是所依和能依。如果所依和能依在胜义中成立，那么自性转变成其他是不合理的，所以在任何时候活动都需要所依，因此苗芽等在趋向于生的时候，也必须有苗芽作为生的活动的所依，因此因果变成同时，而且也被之前的两种道理所损害，所以在那个时候存在是不合理的。对于名言的生来说，一旦成为所依和能依，就不必在所有时间都如此，所以不相同。《入行论》中说：“此生无作者，亦非理智性。”并且，在此论中也说：“若有未生事物，彼于何处而有耶？彼即是生之事物，若无彼者何能生？”这样说道。
English
The time of tending towards birth is the time of birth, and the time of having already been born is the time of being born, so if it exists before birth, it must exist at the time of tending towards birth. If it exists in those places and times, it must be apprehended, because not being apprehended and being born again are meaningless, so it does not exist. Thus, if the self-nature of the fruit to be born does not exist before birth, then the thing arises here, that is, birth, so birth from another does not exist with its own nature. Then, if birth from another exists with its own nature, then the fruit must exist before its own birth, how is this established? If these reasons are not established, then other statements are just empty words, so it needs to be established, and although this has not appeared from the Clear Words here, it has been said in the Entering Treatise, in the context of preventing other births, so it needs to be supplemented. In this regard, once birth is admitted, then the cessation of the cause and the fruit tending towards birth must be simultaneous. This is not unreasonable for merely birth and the nominal acceptance of birth, but it is contradictory for the ultimate and birth by its own nature, because in the former, although the activities of arising and ceasing of cause and effect are simultaneous, the two do not have to be simultaneous, while in the latter, if the activities are simultaneous, the cause and effect must also be simultaneous. Like this, the activity of the fruit being born must depend on the agent of "this is born", such as sprouts, etc., so it is the dependent and the depended upon. If the dependent and the depended upon are established in the ultimate sense, then it is unreasonable for self-nature to change into something else, so at any time the activity needs the dependent, so sprouts, etc., must also have sprouts as the dependent of the activity of birth when tending towards birth, so cause and effect become simultaneous, and it is also harmed by the previous two reasons, so it is unreasonable to exist at that time. For the nominal birth, once it becomes the dependent and the depended upon, it does not have to be so at all times, so it is not the same. The Entering Treatise says: "This birth has no agent, nor is it of an intellectual nature." And, in this treatise it also says: "If there are unborn things, where are they? That is the thing to be born, if there is none, how can it be born?" Thus it is said.