Chinese
如果认为，既然必须在心中反复思量具有的三蕴，但在此处，即使没有成立为二者，却执着于自性存在，这怎么理解呢？这是因为，将各自的实名所指的不同含义，理解为与同一含义无关的其他含义，并认为即使没有成立为二者，却自性存在。而自性相同和自性不同已经被量否定，所以才产生了这种疑惑。涅末子部派认为，补特伽罗既非恒常也非无常，对此也应参照上述进行理解。第二，在此，“行者天授行”在世间广为人知。对此，说话者说词语，行动者做事情。就像说话者说词语一样，因为是行者，所以使之成为行者的行本身就是行，因此不会犯如是说的过失。如果这样问，那么，以行之行为使行者显现的行，既然是已经成为行者的行，那就不是行，或者说不会成为行，或者说不是行。为什么呢？因为如果行之行之前存在行者，那么行者就会在那条路上行走。就像看到天授去往其他村庄或城市一样，因为在行之行之前，不存在不依赖于它的行者。如果将行者安立为行者的行为本身就是行者行走的行动，那么二者就需要有先后关系，这在于行之行以自己的自性成立，而不是在于名言中如此认为。怎么理解呢？例如，就像说“苗芽生长”一样，如果生长的苗芽在生长之前不存在，那么生长就不合理；如果存在，那么就不需要再次生长，就像这样遮破了以自相成立的生。同样，如果作为安立为行者的天授，在行之行产生之前不存在，那么他行走就不合理；如果存在，那么就已经成立为行者，所以不需要再次行走。如果即使已经成立为行者也必须行走，那么使之成为行者的行为本身，就不是使他行走的行动，所以必须先后成立。两位论师的...
English
If one thinks, since the three aggregates that exist must be repeatedly contemplated in the mind, but here, even if they are not established as two, one clings to the existence of self-nature, how should this be understood? This is because, one understands the different meanings indicated by each real name as other meanings unrelated to the same meaning, and thinks that even if they are not established as two, they exist by self-nature. However, the sameness of self-nature and the difference of self-nature have been negated by valid cognition, so this doubt arises. The Nema-putrika school believes that the person is neither permanent nor impermanent, and this should also be understood by referring to the above. Second, here, "the goer Devadatta goes" is widely known in the world. To this, the speaker speaks words, and the actor does things. Just as the speaker speaks words, since he is a goer, the going that makes him a goer is the going itself, so there is no fault of saying so. If one asks this, then, the going that makes the goer manifest by the act of going, since it is the going that has become the goer, then it is not going, or it will not become going, or it is not going. Why? Because if the goer exists before the act of going, then the goer will walk on that path. Just as seeing Devadatta going to another village or city, because before the act of going, there is no goer who does not depend on it. If the act of establishing the goer as the goer is the action of the goer going, then the two need to have a sequential relationship, which lies in the fact that the act of going is established by its own self-nature, and not in the fact that it is so regarded in name. How to understand this? For example, just as saying "the sprout grows", if the sprout to be grown does not exist before growing, then growing is unreasonable; if it exists, then there is no need to grow again, just like this, the arising established by its own characteristics is refuted. Similarly, if Devadatta, who is to be established as the goer, does not exist before the act of going arises, then his going is unreasonable; if he exists, then he has already been established as the goer, so there is no need to go again. If even after being established as the goer, he must go, then the act of establishing him as the goer is not the action of making him go, so they must be established sequentially. The two teachers...
Tibetan
ས་སྔར་ལྟར་བཤད་པ་ལ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་གང་ཚེ་འགྲོ་བ་མེད་པར་ནི། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བ་བཀག་པ་དང་ཟློས་སོ་ཞེས་འཆད་མོད་ཀྱང༌། དེ་ནི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་ལ་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་མེད་པ་འགོག་པས་འདི་དང་ཁྱད་པར་ ཆེའོ། །ཅི་སྟེ་འགྲོ་བ་པོར་འཇོག་པའི་བྱ་བ་དེ་ཉིད་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཞིག་འགྲོའོ་སྙམ་ན། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གང་གིས་འགྲོ་བ་པོར་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་བྱ་བ་གཉིས་པ་ཡང་འགྲོ་བ་པོ་དེ་འགྲོ་བར་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་པོ་གཅིག་པུ་ཞིག་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་མི་འཐད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔར་བཞིན་ཟློས་པའི་སྐྱོན་དང་བྱ་བ་གཞན་མ་བཀག་པ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པས་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བར་འགྲུབ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅེས་འཆད་མོད་ཀྱང༌། སྐྱོན་དང་པོ་མེད་པ་ནི་སྔར་དང་འདྲ་ལ་བྱ་བ་དོན་གཞན་ལ་ཐལ་བའི་གནོད་པ་བསྟན་ཞིང༌། འགྲོ་བ་པོ་གཅིག་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཕ་རོལ་པོ་མི་འདོད་པ་འཕེན། པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དེ་དག་མེད་དོ། །སྔ་མ་རྣམས་གཞུང་གོང་འོག་གཉིས་ཀས་འགྲོ་བ་བྱ་བར་ཁས་མི་ལེན་པར་འགྲོ་བ་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལས་སུ་ཁས་བླངས་པ་འགོག་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འགྲོ་བ་པོར་རྣམ་འདོག་གི་བྱ་བ་ཉིད་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་མིན་བརྟགས་ནས་འགོག་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་པོ་ཚིག་སྨྲ་བ་དང་གཅོད་པ་པོ་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་སོགས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དུ་དགག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འགྲོ་པོ་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ནི་སྔར་བཤད་ལ་ཡིན་དང་མ་ཡིན་གྱུར་པ་ནི་ཆ་འགའ་ཞིག་ལ་ ལྟོས་ནས་འགྲོ་བ་པོ་དང་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་མིན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་གོང་དུ་གཉིས་མ་ཡིན་དུ་ཡང་བཤད་དེ་དོན་འདྲའོ། །འགྲོ་བ་ནི་འདིར་འགྲོ་བ་སྟེ་བགྲོད་པར་བྱ་བའོ། །རྣམ་པ་གསུམ་ནི་སོང་མ་སོང་བགོམ་པ་ལ་བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་འགྲོ་བ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ནི་བགྲོད་པར་བྱ་བ་སོང་བ་དང་མ་སོང་བ་དང་བགོམ་པའི་ལམ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་པ་སྟེ་གཞན་གཉིས་ལའང་དེ་ལྟར་སྦྱར་རོ། །ཚིག་གསལ་ལས་འགྲོ་བ་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པ་དང་ཡིན་མིན་དུ་གྱུར་པ་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་དེར་འགྲོ
Chinese
如前所述，在《智慧之灯》中，当提到“如果任何时候没有行者”时，有人解释说，行者阻碍了行，这是重复。然而，这是因为阻碍了行者在行的行为的词义中存在，而在施动者的词义中不存在，所以这与之前的情况有很大的不同。如果认为，作为行者的行为本身不是行，但除此之外还有第二个行为在行，那么，通过哪个行者的行为显现出行的行为，除此之外的第二个行为也不是行者使之行的行为。因为对于一个单独的行者来说，不可能有两个行的行为。对于这一点，也有人解释说，像以前一样，存在重复的过失，并且没有阻碍其他的行为，并且因为承认只有一个行的行为，所以因为具备这个，存在行者成就行的过失。然而，第一个过失与之前相同，不存在，并且指出了行为延伸到其他意义的损害，并且抛出了对方不希望的，即一个行者会有两个行的行为。因为这仅仅是抛出，所以不存在那些过失。之前的那些观点，上下两部经都不承认行是行为，而是阻碍了行者所要成就的事业，这也是不合理的。因为非常清楚的是，正在考察行者所施加的行为本身是否是行，然后进行阻碍。说话者说词语，砍伐者做砍伐树木的行为等等，也应该那样进行驳斥。第二，成为行者和非行者的情况之前已经说过，成为是与非是依赖于某些部分，认为是行者，依赖于某些部分，认为不是行者，这与之前所说的非二元性意义相同。行在这里是行，即所要行走的事物。三种形态在已行、未行、正行中，在佛护（梵文天城体：बुद्धपालित，梵文罗马拟音：Buddhapālita）的论著中有所阐述。这样，成为行者，即所要行走的事物，不行于已行、未行、正行的三种道路，其他的两种情况也同样适用。明句论（Prasannapadā）中将行分为是、非、亦是亦非三种情况，并在那里进行解释。
English
As previously stated, in the "Lamp of Wisdom," when it is mentioned, "If there is no goer at any time," it is explained that the goer obstructs the going, which is a repetition. However, this is because it obstructs the goer in the sense of the action of going, and not in the sense of the agent, so this is very different from the previous situation. If it is thought that the action of being a goer itself is not going, but that there is a second action other than that which goes, then the second action other than the action by which the goer manifests the action of going is not the action by which the goer makes it go. Because it is not reasonable for a single goer to have two actions of going. Regarding this, it is also explained that, as before, there is the fault of repetition, and that other actions are not obstructed, and that because it is admitted that there is only one action of going, there is the fault that the goer accomplishes the going because of possessing this. However, the first fault is the same as before and does not exist, and it points out the harm of the action extending to other meanings, and it throws out what the opponent does not want, that is, a goer will have two actions of going. Because this is merely throwing out, those faults do not exist. The previous views, both the upper and lower texts, do not admit that going is an action, but rather obstruct the task to be accomplished by the goer, which is also unreasonable. Because it is very clear that it is being examined whether the action imposed on the goer itself is going, and then obstructing it. The speaker speaks words, the cutter does the action of cutting trees, and so on, should also be refuted in that way. Secondly, the situation of becoming a goer and a non-goer has been said before, and becoming is and is not is dependent on certain parts, considering it to be a goer, and dependent on certain parts, considering it not to be a goer, which is the same meaning as the non-duality said before. Going here is going, that is, the thing to be gone. The three forms are in gone, not gone, and being gone, which are explained in the treatise of Buddhapālita. In this way, becoming a goer, that is, the thing to be gone, does not go on the three paths of gone, not gone, and being gone, and the other two situations also apply in the same way. The Clear Words (Prasannapadā) divides going into three situations: is, is not, and is and is not, and explains it there.