Chinese
诸行皆无常，是生灭法，生灭灭已，寂灭为乐。如是寂灭诸蕴之断灭，以及如来出世与不出世，诸法之法性皆是安住。如是常法，有情安住之法唯一，即四食。如是义一，世间守护之法有二，即知惭与有愧。如是义异，世间从此而来，从此而去。如是说有生等八事不应理，若问。对此，如《明句论》所引，是依知识与显现二者而说，作如是答复。出现如此诤论，乃因以遮止成立之方式，将生灭等安立为世俗，故轮回之还灭等亦为世俗，如是与经部不相违。然若于彼等世俗之义，无有以量成立之安立处，则如绳执为蛇之蛇，于彼蛇亦不可安立因果等任何法，如是则彼等安立为世俗亦不能成立，故不能遮止过失。若有以量成立之无过失安立，则乃欲求实有成立之义，然仅不承认名言耳，如是思惟而作诤论。其答复如第二十四品所说，彼等一切安立，于此宗派可行，于他宗不可行之理，须能以理路辨别。若不尔者，于世俗有之事，无有解脱等可承认之处，仅须送入迷乱之境，若如是则成见解之大错谬。是故，若对世俗之法作如是之想，而赞同之，则与彼等之外之法，有无真实存在而作诤论，则非中观派与事物自性论者任何一方之宗派。特别是，一旦如此承许世俗，则于彼无有以量成立之义可安立之处，故承许者与承许之誓言，以及成立之教理与理路等一切，亦皆非以量成立，故以量成立法之真实存在，乃成笑柄。若
English
All conditioned things are impermanent, they are subject to arising and ceasing. Having arisen, they cease; their subsiding is bliss. Thus, the cessation of the aggregates is annihilation, and whether the Tathagatas appear or not, the nature of all phenomena remains. Thus, permanence, the dharma by which sentient beings abide is one, namely the four foods. Thus, one meaning, the dharma that protects the world is two, namely knowing shame and having embarrassment. Thus, different meanings, the world comes from there, and goes from here. If it is asked whether it is unreasonable to say that there are eight things such as birth, the answer is made that, as quoted from the Clear Words, it is said in relation to the two, knowledge and appearance. The reason why such disputes arise is that by establishing birth and so on as conventional by the method of preventing establishment, the reversal of samsara and so on are also conventional, so there is no contradiction with the sutras. However, if there is no single place of establishment established by valid cognition for those conventional meanings, then just as a rope is mistaken for a snake, no cause and effect or anything else can be established for that snake, so it is not possible to establish those as conventional, so it is not possible to avoid faults. If there is an impeccable establishment established by valid cognition, then it is desiring the meaning established as ultimately true, but only not accepting the term, so it is a dispute. The answer to that is as will be explained in the twenty-fourth chapter, all those establishments must be able to distinguish from the path of reason that this tradition is suitable and others are not. If not, if there is no place to accept liberation and so on for the meaning that exists conventionally, and it is necessary to send it to a state of confusion, then it is a great mistake of view. Therefore, if one agrees with the idea that conventional dharmas are like that, then arguing about whether dharmas other than those exist truthfully is not the tradition of either the Madhyamikas or the proponents of the nature of things. In particular, once conventionality is accepted in this way, there is no place to establish a meaning established by valid cognition in it, so the acceptor and the vow of acceptance, and all the scriptures and reasons for establishing it, are not established by valid cognition, so establishing the true existence of dharma by valid cognition is a laughing stock. If
Tibetan
་ཏེ་དོན་དམ་པར་དེ་དག་གྲུབ་པ་བཀག་ནས་ཐ་སྙད་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་ལེགས་པོར་འཇོག་ཤེས་ན་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་སྐུ་སོགས་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཡོད་པ་མཚན་ཉིད་པར་ཁས་བླངས་པས་ཆོག་པས། དེ་དག་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་ཐོབ་བྱ་ཆོས་སྐུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨྲ་བའི་དོན་མེད་དོ། །དེས་ན་འཕགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་སྡེ་ཆོས་བདེན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་བདེན་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནན་ཏན་ཆེན་པོ་སྐྱེད་ཅིང་དེ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་འདོད་ཕན་ཆད་དེ་ནས་གཞན་བདེན་པར་གྲུབ་མ་གྲུབ་ལ་མི་རྩོད་པ་ནི་རིགས་པ་མི་ཤེས་པའི་རྒོལ་བ་མུ་ཅོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཆེན་པོའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོག་ལྡན་ལ་ཕན་གནོད་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་བདེན་པར་སྨྲ་བའི་འཁྲུལ་གཞི་ཆེ་ལ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ལ་བདེན་པར་སྨྲ་བའི་འཁྲུལ་གཞི་ཆུང་བས། གཞུང་འདིར་ཡང༌། འདུས་བྱས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །འདུས་མ་བྱས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དངོས་པོ་བདེན་པ་འགོག་པ་ཉིད་ལ་ ནན་ཏན་ཆེར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོ་སྡེ་ལས་སྐྱེ་འགག་སོགས་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་གསུངས་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ལས་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ཅན་གྱི་བསྟན་པ་ནི་གང་དགོངས་པ་ཅན་ནི་གང་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། དྲང་དོན་ལ་ངེས་དོན་དུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོགས་བསལ་བའི་ཕྱིར་དུ་དྲང་ངེས་འབྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་འདི་མཛད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་རྒྱས་པར་ནི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་གཉིས་ཀྱིས་དྲང་ངེས་ཕྱེ་བ་ལེགས་བར་བཤད་པའི་སྙིང་པོར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟེན་འབྲེལ་ལ་འགག་སོགས་བརྒྱད་མེད་པར་སྟོན་པ་འདི་དགག་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིན་ན་ཉུངས་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་པ་ལ་ཡིན་ན་འགག་པ་མེད་པ་ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོག་པས་མངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་ཀ་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་རྟེན་འབྱུང་ལ་ཁྱད་པར་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་ཀྱང་བརྒྱད་བཀོད་པ་ནི་འདི་དག་ཁོ་ན་གཙོ་བོར་རྩོད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྨྲ་བ་རྣམས་ཕལ་ཆེར་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྟོན་པས་སོ། །རྩོད་ས་ནི་འགག་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཡིན་པར་སྐབས་ཀྱིས་ཀྱང་ཤེས་ལ་བུད་ངྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས་ཀྱང་བཤད་དོ། །སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པའི་དོན་གང་ཡིན་ལ་མི་མ
Chinese
如果能够遮止这些在胜义中成立，并且善于安立名言中以量成立的意义，那么，如来藏和法身等一切胜义的法，即使不成立为真实，也可以承认其存在为自性。如果这些不成立为真实，那么说证悟真如和所要获得的法身就不存在等等，是没有意义的。因此，圣地的自宗认为法是真实的那些人，对于成立事物为真实，会产生极大的努力，并且在认为它不成立为真实之前，不会争论其他是否成立为真实，这是胜过不了解道理的诡辩者的一个很大的特点。因此，对于能对有分别者产生利益损害的事物，说它是真实的，是很大的错误之源；而对于不能产生结果的无为法，说它是真实的，是较小的错误之源。因此，本论中也说：“有为若全无，无为如何成？”正如所说，着重于遮止事物为真实。这样，由于经部中既有说生灭等存在，也有说不存在，因此对于这两者中，哪个是具有究竟意义的教法，哪个是具有意趣的教法，会产生怀疑，并且为了消除将不了义执为了义的邪见，因此造了这部辨别了义不了义的论典。关于这两者的意义的详细解释，可以从两位开创宗派的车轨对辨别了义不了义的善说所作的精要决定中了解。第二，如果说在缘起中显示没有生灭等八事，是对一切所破的遮止，那么仅仅用“无灭”这两个偈颂来表示少许的侧面就足够了，为什么说得这么多呢？这两种情况都不是。那么是什么呢？虽然缘起有无量的差别，但安立八事，是因为这些是争论的主要部分。因为大多数主张事物自性的人，都是通过这八事来显示事物具有自性的。争论的焦点在于生灭等是否具有自性，从语境中也可以知道，而且在佛护论中也有说明。对于生灭等的意义是什么，人们不
English
If one can prevent these from being established in the ultimate sense, and is good at establishing the meaning established by valid cognition in name, then all the ultimate dharmas such as the Tathagatagarbha and Dharmakaya, even if they are not established as true, it is enough to admit their existence as characteristics. If these are not established as true, then it is meaningless to say that there is no realization of Suchness and no Dharmakaya to be attained. Therefore, the self-schools of the holy land who believe that the Dharma is true, generate great efforts to establish things as true, and before they believe that it is not established as true, they do not argue about whether others are established as true, which is a great characteristic that surpasses the sophists who do not understand the reason. Therefore, for things that can benefit or harm those with concepts, saying that it is true is a great source of error; and for unconditioned dharmas that cannot produce results, saying that it is true is a small source of error. Therefore, in this treatise, it is also said: "If the conditioned is completely non-existent, how can the unconditioned be established?" As it is said, emphasis is placed on preventing things from being true. In this way, since there are both statements in the Sutras that say that birth and death exist and that they do not exist, there will be doubts about which of these two is the teaching with the ultimate meaning and which is the teaching with intention, and in order to eliminate the wrong view of taking the provisional for the definitive, this treatise that distinguishes the definitive and provisional meanings is made. The detailed explanation of the meaning of these two can be understood from the essential determination made by the two founders of the chariot tradition on the good explanation of distinguishing the definitive and provisional meanings. Second, if it is said that showing that there are no eight things such as cessation in dependent origination is a prevention of all that is to be refuted, then it would be enough to express a little aspect with just the two verses "no cessation", why say so much? Neither of these two situations is the case. Then what is it? Although dependent origination has limitless differences, the reason for establishing eight things is that these are the main parts of the dispute. Because most of those who claim the nature of things show that things have nature through these eight things such as cessation. The focus of the dispute is whether birth and death have nature, which can also be known from the context, and it is also explained in Buddhapalita. People do not know what the meaning of birth and death is.