Tibetan
ཕྱེ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ཞེས་གཞན་དབང་རྫས་ཡོད་དུ་གསུངས་ཤིང༌། གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་མིང་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་པ་ན་མིང་གི་སྔ་རོལ་བློ་མེད་ཕྱིར་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པས་དགོངས་འགྲེལ་དང་མཐུན་ནོ་ཞེ་ན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བྱམས་པས་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོད་པ་ལ་སློབ་འདོད་པས་གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་ལ་ཇི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་བ་དྲིས་པའི་ལན་དུ་དེ་དག་མིང་ཙམ་མོ་ཞེས་བསླབ་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མིང་རྣམས་འདོགས་གཞིའི་དངོས་པོ་དང་བཅས་པར་དམིགས་ན་གཟུགས་ཞེས་སོགས་ནི་མིང་ཙམ་དུ་མི་རུང་བས་གཟུགས་སོགས་མིང་ཙམ་མོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ། དངོས་པོ་དེ་མེད་ན་མིང་དེ་ཡང་མིང་ཙམ་ཞེས་མི་རུང་ངོ་ཞེས་དྲིས་ཏེ། དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་ཙམ་གྱི་སྒྲས་གཅོད་རྒྱུ་མེད་ལ་མེད་ན་མིང་འཇུག་པའི་གཞི་མེད་པས་མིང་ཡང་མེད་ཅེས་པའོ། །དེའི་ལན་དུ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་དངོས་ པོ་ལ་གློ་བུར་དུ་མིང་བཏགས་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ནི་གློ་བུར་བའོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གློ་བུར་བ་ནི་འདིར་བཅོས་མའི་དོན་ཡིན་པས་རང་བཞིན་འགོག་པའོ། །འདིས་རྣམ་རིག་པ་ལྟར་གཟུགས་སོགས་བདེན་གྲུབ་མི་འགོག་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མིང་བཏགས་པའི་ངོ་བོར་གཟུགས་སོགས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་བཀག་ན་ནི། སྔར་གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བར་མིང་ཙམ་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་སོགས་སུ་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་འདོད་པའི་གཞི་གཟུགས་སོགས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འོག་ནས་གཟུགས་སོགས་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མེད་དམ་ཞེས་ཞུས་པའི་ལན་དུ་དེ་ལྟར་ང་མི་སྨྲའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ན་འོ་ན་ཇི་ལྟར་མཆིས་ཞུས་པའི་ལན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཡོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་མེད་མཉམ་དང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མཉམ་དུ་གསུངས་པ་མི་རིགས་པ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལེའུ་འདིས་ཡུལ་གྱི་མདོ་ལས་སྔར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་མེད་ཅིང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་ནས་དྲང་དོན་དུ་བཀྲལ་ལོ་ཞེས་པ་ནི་མི་རིགས་པ་སྨྲ་བའོ། །དེས་ན་མིང་དུ་བཏགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པར་བཞག་པའི་བཅོས་མ་ཡིན་ པས། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པར་བཞག་པ
Chinese
应当观察剖析。如是宣说了他宗主张实有。若要成立色乃至佛陀之间的诸法唯是名，则以无有先于名之识等三种理路成立，若说符合密意解释，则应当解说：慈氏菩萨欲学行持般若波罗蜜多之菩萨行，请问色乃至佛陀之间应当如何修学，答复说彼等唯是名。对此，若以色等之名连同所依之事物一起观想，则色等不应唯是名，色等唯是名应当如何修学？若无彼事物，则此名亦不应唯是名，如是提问。意为若有意义之事物，则无有以“唯”字断除之必要，若无有，则无有名安立之基础，故亦无有名。对此答复说，色名为乃至佛名为，是于事物上临时安立之名，如是宣说，即是安立说安立名是临时性的。临时性在此是虚假的意义，故遮止了自性。此若如唯识宗一般，不遮止色等真实成立，而于色等上安立名之本体上，遮止色等真实成立，则先前所说色乃至佛之间唯是名之密意，将变成如此显示：此是色等如是安立之本体，唯是安立名而已，并非所欲之基础色等唯是安立名而已。若是如此，则下面请问色等是否以一切自性而无有时，答复说我不如是说，若问那么如何存在时，答复说以世间之习俗和名称而有，但就胜义而言则非有，如是色乃至佛之间一切胜义中无有同时，世俗中现有同时宣说则将变成不合理。因此，此品说从胜义上讲一切法本来没有，但在世俗上是有的，这表明了经文的含义，并将其解释为直义，这是不合理的说法。因此，被命名的法是依靠世俗的权力而存在的，是人为的
English
It should be observed and analyzed. Thus, it is proclaimed that other schools assert substantial existence. If one wants to establish that all dharmas from form to Buddhahood are merely names, then it is established by three lines of reasoning, such as the absence of consciousness prior to names. If it is said that it conforms to the interpretation of the intent, then it should be explained: Maitreya Bodhisattva, wishing to learn the practice of a Bodhisattva who practices Prajnaparamita, asked how one should train from form to Buddhahood, and the reply was that they are merely names. In this regard, if one contemplates the names such as 'form' together with the object of designation, then 'form' and so on should not be merely names. How should one train that 'form' and so on are merely names? If that object does not exist, then that name should also not be merely a name, as asked. It means that if there is a meaningful object, then there is no need to cut it off with the word 'merely,' and if there is none, then there is no basis for establishing the name, so there is no name either. In response to this, it is said that from the name 'form' to the name 'Buddha,' the name is temporarily assigned to the object, and it is established that assigning the name is temporary. 'Temporary' here means artificial, thus negating inherent existence. If this, like the Mind-Only school, does not negate the true establishment of form and so on, but on the essence of assigning names to form and so on, negates the true establishment of form and so on, then the intent of the previously stated 'from form to Buddha is merely name' will become a demonstration that the essence of assigning 'this is form' and so on is merely assigning a name, and the basis of desire, form and so on, is not merely assigning a name. If this is the case, then when asked below whether form and so on are absent by all characteristics, the reply is 'I do not say so.' When asked how it exists, the reply is 'It exists by worldly customs and terms, but not in the ultimate sense.' Thus, it would be unreasonable to proclaim that everything from form to Buddha is simultaneously absent in the ultimate sense and simultaneously present in the conventional sense. Therefore, this chapter says that all dharmas are originally absent in the ultimate sense but present in the conventional sense, which shows the meaning of the sutra and explains it as literal, which is an unreasonable statement. Therefore, the named dharmas are artificial, existing by virtue of conventional power.
Tibetan
་ཙམ་མིན་པའི་མིང་འཇུག་པའི་གཞི་མེད་ཀྱི་སྤྱིར་མིང་འཇུག་པའི་གཞིའི་དངོས་པོ་མེད་པ་མིན་པས་དེ་ཡོད་པ་དང་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་མི་འགལ་བའི་དོན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་མེད་པར་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་དབང་གིས་འདི་གཟུགས་སོ་སྙམ་པ་མི་སྐྱེའི་མིང་གི་དབང་གིས་སྐྱེ་བས་གཟུགས་ཤེས་བྱ་བ་ནི་གློ་བུར་དུ་མིང་དུ་བཏགས་པའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རིགས་ཞེས་དྲིས་ཏེ། གཟུགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་ན་དེའི་མིང་མ་བཏགས་པའི་དུས་སུ་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡོད་པས་གཟུགས་སོ་སྙམ་པ་སྐྱེ་བར་རིགས་ཞེས་པའོ། །དེ་ནས་བྱམས་པ་ཉིད་ལ་མིང་ལ་མ་བརྟེན་པར་དངོས་པོ་ལ་གཟུགས་སོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་འམ་ཞེས་དྲིས་པ་ན་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་ཞུས་པའི་ཚེ་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གློ་བུར་དུ་མིང་དུ་བཏགས་པར་གསུངས་སོ། །འདིས་རྒྱུ་མཚན་དེ་གཟུགས་སོགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་བཟློག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་དེ་ལ་གཟུགས་སོ་སྙམ་པ་སྐྱེ་བ་དེ་མིང་བཏགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྐྱེ་དགོས་ཞེས་པ་སྟེ་དཔེར་ན་མྱུ་གུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་ས་བོན་ལ་མི་ལྟོས་པར་འཕེན་པ་དང་འདྲའོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ལ་མིང་འདྲ་བ་དུ་མ་དང་དོན་དུ་མ་ལ་མིང་གཅིག་འཇུག་པའི་ རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཀྱང་གཟུགས་སོགས་སུ་བཏགས་པ་གློ་བུར་བར་གསུངས་པ་ཡང་གཟུགས་སོགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པའི་གློ་བུར་བ་མིན་ན་མིང་གི་ཐ་སྙད་རྣམས་རང་མཚན་གྱི་དབང་གིས་འཇུག་དགོས་པ་དེ་ལྟ་ན་དེ་རྣམས་མི་རིགས་པའི་དོན་ནོ། །རིགས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པས་ཐེག་བསྡུས་ལྟར་སྒྲུབ་དགོས་པའི་ངེས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། ཞིབ་མོ་རྣམ་འཐག་ལས། དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དག་རྣམ་པ་དུ་མ་འདྲེས་པའི་སྐྱོན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་རིགས་པ་གསུམ་པོའི་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། དེ་ནས་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཟུགས་ཞེས་པ་ནས། སངས་རྒྱས་ཞེས་པའི་བར་དུ་དངོས་པོ་གང་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་མིང་དང་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེས་ཞུས་པ་ནི། མིང་འདོགས་པའི་གཞིའི་དངོས་པོ་འདུག་པས་གཟུགས་སོགས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ
Chinese
因此，并非没有安立名称的基础，因为并非没有普遍安立名称的基础事物，因此，说它存在并且仅仅是安立名称并不矛盾。如果不对色法称作“色”这个名称，由于见到色法的实物而生起“这是色”的想法，不会因为名称的力量而生起，因此，色法被称为“色”是突然安立的名称，这怎么合理呢？如果依靠色法的名言而安立，那么在没有安立名称的时候，也存在依靠名言而安立的事物，因此，生起“这是色”的想法是合理的。然后，如果对慈氏（弥勒菩萨）本身不依赖名称，而对事物生起“这是色”的想法吗？当被问到时，回答说不会生起，因此，由于同样的理由，色法等被说是突然安立的名称。这表明，这个理由是色法等依靠名言而安立的证明，而不是与此相反的证明。如果色法等以自性成立，那么对它生起“这是色”的想法，必须不依赖于安立名称而生起，例如，如果苗芽以自性成立，那么它会不依赖种子而生长。由于一个事物有许多相似的名称，以及许多意义使用一个名称的 理由，也说色法等是突然安立的，如果色法等不是依靠名言而安立的突然安立，那么名称的名言都必须依靠自相而使用，如果是那样，那么这些都是不合理的。由于这些理证已经成立，因此根本没有必要像《摄类学》那样进行论证，因为《细研磨》中说：“而且，由于不是以胜义成立，因此，由于见到能说和所说等多种混杂的过失，以及不确定的缘故，所以是不成立的。”就像三种理证中的后两种遮破了胜义成立一样。然后，如果是那样，从“色”到“佛”之间，抓住哪个事物作为安立名称和名言的基础，难道不会仅仅成为色法等的自性被执著吗？因为存在安立名称的基础事物，所以色法等具有自性成立的自
English
Therefore, it is not that there is no basis for applying names, because it is not that there is no basis object for generally applying names. Therefore, it is not contradictory to say that it exists and is merely named. If the name "form" is not applied to the form, the thought "this is form" arises due to seeing the object of form, but it does not arise due to the power of the name. Therefore, how is it reasonable to say that the so-called form is a name that is suddenly applied? If it is established by the power of the term "form," then even when the name is not applied, there is something established by the power of the term, so it is reasonable for the thought "this is form" to arise. Then, if one does not rely on names but has the thought "this is form" about an object, does that thought arise in Maitreya himself? When asked, he replied that it does not arise. Therefore, for the same reason, form and so on are said to be names that are suddenly applied. This shows that this reason is proof that form and so on are established by the power of terms, and not proof to the contrary. If form and so on were established by their own nature, then the thought "this is form" must arise without relying on the application of names. For example, if a sprout were established by its own nature, it would grow without relying on a seed. Because one object has many similar names, and because one name is used for many meanings, it is also said that form and so on are suddenly applied. If form and so on were not suddenly applied by the power of terms, then the terms of names would all have to be used by the power of their own characteristics. If that were the case, then these would all be unreasonable. Since these reasons have been established, there is no need to argue as in the Collected Topics, because The Fine Grind says, "Moreover, since it is not established ultimately, therefore, it is not established because of seeing the fault of many mixed things such as the speaker and the spoken, and because of uncertainty." It is just like the latter two of the three reasons refuting ultimate establishment. Then, if that is the case, from "form" to "Buddha," grasping which object as the basis for applying names and terms, will it not only become the nature of form and so on that is clung to? Because there is an object that is the basis for applying names, form and so on have a self-established self-