Tibetan
ར་ཡོད་པ་འགོག་པས་དོན་དམ་པར་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྟོན་པ་མདོའི་དོན་དུ་འཆད་པའོ། །དེའི་ཚེ་ཀུན་བརྟགས་ལ་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཀུན་བརྟགས་ནི་ཞེན་ཡུལ་དེ་དོན་དམ་པར་ཀུན་བརྟགས་པ་དེ་ཡིན་ལ། །དེ་ཉིད་མིང་དང་བརྡས་བཞག་པར་གསུངས་པ་ནི་སྒྲ་རྟོག་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་དོན་ནོ། དེ་ལྟ་ན་གཞན་དབང་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གསུངས་ཀྱི་ཀུན་བརྟགས་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་མི་གཟུང་སྟེ། གཞན་དུ་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་གཞན་དབང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་ངོ་བོར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཀུན་བརྟགས་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བཤད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་དེའི་སྐྱེ་བ་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་པ་མདོའི་དོན་ཡིན་གྱི། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པས་བཤད་པ་ལྟར་མདོའི་དོན་མིན་པ་སྨྲ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དབང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གསུངས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་མདོ་གཞན་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་ཏུ་སློབ་དཔོན་འདི་བཞེད་ལ་དེ་ ཉིད་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་དུ་བཞེད་དོ། དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ་དེ་དངོས་པོ་ལ་འགོག་པ་ན་དོན་དམ་པའི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་སྦྱོར་བས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བ་ཐ་སྙད་དུ་བཞེད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་རྣམས་ཀྱང་དགོངས་འགྲེལ་ལས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དང་གཞན་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ་རྣམས་དོན་མཐུན་པར་བཞེད་ཅིང༌། དེའི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་རང་དབང་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་འདོད་པས་དེ་མེད་པས་དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་བ་མེད་མི་དགོས་པར་བཞེད་དོ། །གཞན་དབང་བདེན་པར་གྲུབ་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་དགོས་བས་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་མདོ་ལས་གསུངས་པ་མི་འཐད་པར་བཞེད་པས་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་དོན་དུ་འཆད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ད་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་དོན་དང་ཤེས་པ་གང་དུ་འདོད་པར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་ཡོད་མེད་ཕྱེ་ནས་གསལ་པོར་བཤད་པ་མེད་ལ་སློབ་དཔོན་འདིས་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པ་དང་དབང་པོའི་ཤེས་པས་དོན་རྣམ་མེད་དུ་མི་འཛིན་གྱི་རྣམ་ལྡན་གྱི་སྒོ་ན
Chinese
因为遮止了存在，所以宣说胜义中无自性，这是经部的要义。那时，所诠释的“遍计所执是无自性”中的遍计所执，是指在胜义中遍计所执的对境。所说的“唯是名言安立”，是指仅仅是名言分别假立之义。如果这样，不要认为所说的是依他起无自性，而不是遍计所执。否则，在瑜伽行派的宗义中，对于依他起自性以及作为差别而假立的自性，如果不是以自己的体性成立，就不能宣说遍计所执无自性。因此，胜义中色法的体性和它的生起等是空性，这是圆成实的经部要义。而像瑜伽行派所说的那样，说不是经部的要义。同样，所说的依他起无自性生，即生无自性，其中的无自性生，这位论师认为与其它经中所说的无自性生和无自然生意义相同，并且认为这 就是胜义中无生的意义。这样，自然生就是以自性成立的生，当在事物上遮止它时，必定要结合胜义的差别，因此以自性成立的生是世俗谛。瑜伽行派也认为，《解深密经》中所说的自性生和他生意义相同，并且认为它的无生是指无自主的生，因为没有它，所以不需要胜义的无生。如果依他起真实成立，就必须像显现那样成立，因此认为像幻化一样在经中所说是不可靠的，所以将它解释为自性空是《解深密经》的要义。第二，现在要宣说在世俗谛中，事物被认为是境还是识。对此，圣者父子（无著、世亲）没有在名言中区分外境的有无而明确宣说，而这位论师认为，在名言中外境是存在的，并且根识不执著无境相，而是以有境相的方式。
English
Because existence is negated, it is taught that there is no self-nature in the ultimate sense, which is the essence of the sutras. At that time, the "completely imputed is without self-nature" that is explained refers to the object of clinging that is completely imputed in the ultimate sense. The statement that "it is only established by name and convention" means that it is merely a designation by verbal conceptualization. If so, do not think that what is said is that the dependent is without self-nature, and not the completely imputed. Otherwise, in the Yogācāra system, for the dependent nature and the nature that is nominally designated as a difference, if it is not established by its own characteristics, it cannot be said that the completely imputed is without self-nature. Therefore, the essence of form and its arising, etc., are empty in the ultimate sense, which is the essence of the sutras in the perfected nature. To say that it is not the essence of the sutras as explained by the Yogācārins is wrong. Similarly, the statement that the dependent is without self-nature, that is, the arising is without self-nature, the arising without self-nature, this teacher considers it to have the same meaning as the non-self-nature arising and the non-natural arising mentioned in other sutras, and considers this to be the meaning of no arising in the ultimate sense. In this way, natural arising is the arising that is established by its own characteristics, and when it is negated on things, it is necessary to combine the difference of the ultimate truth, so the arising established by its own characteristics is considered to be conventional truth. The Yogācārins also consider that the self-arising and other-arising mentioned in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* have the same meaning, and they consider that its non-arising refers to the non-autonomous arising, because without it, there is no need for the ultimate non-arising. If the dependent is truly established, it must be established as it appears, so it is considered unreliable to say in the sutras like an illusion, so explaining it as emptiness of self-nature is the meaning of the *Saṃdhinirmocana Sūtra*. Second, now we will explain whether things are considered to be objects or consciousness in conventional truth. Regarding this, the noble father and sons (Asaṅga and Vasubandhu) did not clearly explain by distinguishing the existence or non-existence of external objects in name, but this teacher believes that external objects exist in name, and that sense consciousness does not grasp without object-aspects, but in a way that has object-aspects.
Tibetan
ས་འཛིན་པ་དང་དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་བར་བཞེད་དོ། །ས་བཅུ་བ་ལས། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ནི་གཞན་སྡེ་འདོད་བ་ལྟར་སེམས་ལས་གཞན་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་འགོག་པ་མདོའི་དོན་ཡིན་པས་དོན་འགོག་པ་མིན་ནོ། །ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གནས་འདྲ་བར། ། སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས་སྣང་བས་ན། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ང་སྨྲའོ། ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་བཀག་པ་མིན་པར་བཞེད་པས་ཕྱི་རོལ་བཀག་པ་དེ་མདོ་གང་གི་ཡང་དོན་མིན་པར་བཞེད་དམ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ལུང་དེའི་རྐང་པ་དང་པོའི་དོན་ནི་ཕྱིར་རོལ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཡོད་པ་མིན་པའོ། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་གནས་ཀྱི་དོན་དང་འདྲ་བར་སེམས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྐྱེ་བ་ནི་དོན་དེ་དག་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་ལ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས་བཤད་དོ། །སེམས་ཙམ་གྱི་དོན་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་བསགས་པའི་སྐབས་སུ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རེ་རེ་ཀྱང་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་དམིགས་རྐྱེན་བྱེད་པས་དེ་དག་དེ་ལ་མི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དམག་དང་ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་རིགས་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འདུས་པ་ཡིན་ལ། །དེ་རྫས་སུ་མེད་ཀྱང་རྟེན་གཅིག་ལ་བརྟེན་པའི་རིགས་མཐུན་པའི་ཕྲ་རབ་རྣམས་ནི་བསགས་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་དོ། །ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ཟླ་གཅིག་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་དགོས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་མེད་པར་མི་སྐྱེའོ། །ཕྱི་རོལ་མེད་ན་མདོ་སྡེ་ལས་དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྣམས་དམིགས་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་དང་ཐ་སྙད་གང་དུ་ཡང་དམིགས་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམས་པར་ ཤེས་པ་ཡང་མི་བཞེད་དེ། དེ་འདོད་ན་ཕྱི་རོལ་མེད་ཀྱང་དེའི་བག་ཆགས་སྨིན་པ་ལས་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་སྐྱེ་བར་འཇོག་དགོས་པས་ཕྱི་རོལ་ཁས་ལེན་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས། །བདག་ནི་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་མི་འདོད་ན་ཉོན་ཡིད་ཀྱང་མི་འཇོག་གོ །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཡུལ་དུ་སྣང་ལས་གཞན་གྱུར་པའི། །སེམས་ཉིད་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་སྣང་། ཞེས་རྣམ་ཤེས་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་། རྣམ་པ་དེར་མི་སྣང་བར་འཛིན་རྣམ་མྱོང་བའི་ངོ་བོར་སྣང་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་རང་སྣང་བ་ད
Chinese
认为地持者和那二者是因果先后关系。在《十地经》中说：“三界唯心”是为了遮止其他宗派所认为的心之外的世间作者，是经的意义，因此不是遮止意义。在《楞伽经》中说：“外境显现非有，如身和受用住处，心是种种显现，故我说唯心。”这样说也认为不是遮止外境，因此遮止外境不是任何经的意义，应当考察。该论的第一个偈颂的意思是，外境不是自性有。如身和受用和住处的意思一样，心生起种种，是指生起与那些事物相同之相，在《智慧灯论》中已说。唯心的意义如前。在积聚色声等的时候，每一个极微也作为根识的所缘缘，因此那些对它不是不显现的。军队和森林等依赖不同种类的是聚合。虽然那不是实物，但依赖一个所依的同类极微是积聚，同样瓶子等也是如此，因此那是实物。显现为两个月亮的识等也必须依赖一个月亮作为所缘而生起，因此没有外境的所缘不会生起。如果没有外境，也就成了对经部所说诸根识从所缘缘生起的诽谤，因为在胜义和世俗中，从所缘缘生起都不合理。因此，也不承认阿赖耶识和各别识，因为如果承认它，即使没有外境，也必须安立从它的习气成熟而生起显现为事物的能知，因此承认外境就没有意义了。因此，《中观心髓》中说：“以名为了别的异名，我被确定地显示。”如果不承认它，也不安立烦恼意。又是那部经中说：“从显现为境之外，心本身是怎样显现的？”这样，了别显现为外境之相，并且不显现为那个相，而是显现为执取相的体验之体性，因此了别本身是自显现的。
English
It is considered that the earth-holder and those two are related as cause and effect, earlier and later. In the *Ten Bhumi Sutra*, it says, "The three realms are only mind" in order to prevent other schools from considering the agent of the world other than the mind, which is the meaning of the sutra, therefore it is not preventing the meaning. In the *Lankavatara Sutra*, it says, "External appearances are not existent, like the body and enjoyment and dwelling place, the mind is the appearance of various kinds, therefore I say only mind." Saying this also considers that it is not preventing the external, therefore preventing the external is not the meaning of any sutra, it should be examined. The meaning of the first verse of that text is that the external is not existent from its own nature. Like the meaning of body and enjoyment and dwelling place, the mind arises in various ways, which means arising in the form similar to those things, as explained in the *Prajna Pradipa*. The meaning of only mind is as before. When accumulating forms, sounds, etc., each atom also acts as the objective condition for the sense consciousness, therefore those are not invisible to it. Armies and forests, etc., which rely on different kinds, are aggregates. Although that is not a substance, the similar atoms that rely on one basis are accumulations, and similarly, vases, etc., are also like that, therefore that is a substance. The consciousness that appears as two moons, etc., must also arise relying on one moon as the object, therefore without an external object, it will not arise. If there is no external, it would also become a slander against what is said in the sutras that the sense consciousnesses arise from the objective condition, because in ultimate and conventional, it is not reasonable to arise from the objective condition. Therefore, the alaya consciousness and the individual consciousness are also not accepted, because if it is accepted, even without the external, it must be established that the knower that appears as things arises from the ripening of its habit, therefore accepting the external is meaningless. Therefore, in the *Madhyamaka Heart*, it says, "By the synonym called consciousness, I am definitely shown." If that is not accepted, the afflicted mind is also not established. Again, in that same text, it says, "Other than appearing as an object, how does the mind itself appear?" Thus, the consciousness appears as the aspect of the external object, and not appearing as that aspect, but appearing as the nature of experiencing the grasping aspect, therefore the consciousness itself is self-appearing.