Tibetan
ང་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་འབྱུང་བ་དང་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་སྔ་མས་མྱོང་བའི་རང་རིག་དང་དེ་གཉིས་དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་འཇོག་པ་རྣམས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་འགོག་པས་རང་རིག་ཀྱང་མི་བཞེད་དེ་རང་རིག་འདོད་པའི་ཚུལ་ནི་འདི་ཉིད་གསལ་ལོ། །སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས་དབུ་མའི་ཚུལ་བཀྲལ་བ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མི་འགེགས་པ་དང་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པའི་ཚུལ་ལུགས་འདི་དང་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། །སློབ་དཔོན་འདིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་འགོག་བའི་རིགས་པ་གཙོ་བོར་གང་ལ་བྱེད་ཅེ་ན། དགག་པའི་རྟགས་ཀྱིས་འགོག་པ་ལ་འགའ་ཟུང་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་འགལ་ཟླ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་ཅིང༌། དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དཔེ་སླ་བ་ལ་བསམས་ནས། མིག་ནི་དོན་དམ་པར་གཟུགས་ལ་མི་ལྟ་སྟེ་དབང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣ་བའི་ དབང་པོ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། སའི་ཁམས་ནི་དོན་དམ་པར་སྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆུ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་འདྲ་བའི་སྦྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་བོ། །འདི་ནི་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལས་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་མང་དུ་མཛད་པའི་རིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་གཙོ་བོར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་བར་སྲ་བ་དང་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་ངོ་བོར་གྲུབ་ན་འབྱུང་བར་མཚུངས་པ་ལ་སྲ་མི་སྲའི་ཁྱད་པར་དང་དབང་པོར་མཚུངས་པ་ལ་གཟུགས་ལ་ལྟ་མི་ལྟའི་ཁྱད་པར་མི་རུང་སྟེ། ཁྱད་པར་དེ་ལྟར་འབྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། འདི་ལྟར་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་གྱིས་བློའི་དབང་གི་བཞག་པ་མིན་པར་དོན་རང་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་རང་དབང་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་གཞན་སུ་ལ་ཡང་མི་ལྟོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དེ་དག་དབྱེ་བར་ནུས་པའི་ཚད་མ་མེད་དེ། དཔེར་ན་དུ་བ་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འབྱུང་ན་ཡང་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟོས་བ་དང་ཡང་ན་མེ་ལ་ཡང་མི་ལྟོས་པར་ཐལ་བ་འཕེན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཡོད་པ་དོན་དམ་དུ་ཡིན་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་འདུས་པའི་ངོ་བོ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡན་གར་བར་འབའ་ཞིག་པ་གནས་དགོས་ན་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་འགྱུར་རྣམས་ནི་རྫས་བརྒྱད་འདུས་པ་དང་སེམས་སེམས་བྱུང་ནི་ཕན་ཚུལ་མེད་པར་མེད་ལ། དངོས་པོ་ཐམས་ ཅད་ཀྱང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང་དེ་དང་བྲལ་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེ
Chinese
我于境上显现二取，以及境上显现之前所体验的自证，以及二者所立的能取所取之缘，于名言中亦遮破，故亦不许自证，此自证之理已明矣。 导师智藏阐释中观之理，亦不遮破名言中以自相成立，且与外道有之宗风相符。 第三，导师以何理为主遮破胜义有耶？ 除少数以遮破之理遮破外，主要以观待相违遮破。 并且考虑到宗和立宗的法易于随行之例，如“眼非胜义见色，以是根故，如耳根”，以及“地界非胜义坚性，以是界故，如水”等，以此类比量成立。 此乃圣父子之论典中，多作理由相同之齐头并进之理，即以此为主。 设若胜义中成立坚性与见色之体性，则于同是界，不应有坚与不坚之别，于同是根，不应有见色与不见色之别。 导师如是思择，以不能立彼差别之理故。 如此，若胜义有，则如其所显现般，非由心识之增益而安立，乃由事物自身之实有而有。 若如是，则成自在有，故不观待于他。 是故，无有能辨别彼等差别之量。 例如，若烟不待因生，则或待一切，或亦不待火而扬灰尘。 是故，若自性有是胜义，则于因缘和合之体性外，须有自性独立自主而住，则地等及所生乃八物和合，心心所则互相无有。 一切事物亦从自之因缘聚合而生，离彼则少许亦无。
English
I, in the realm, the appearance of dualistic grasping, and the self-awareness experienced before the appearance of the realm, and the conditions of object and subject established by the two, are also refuted in conventional truth, so self-awareness is also not accepted. The reason for accepting self-awareness is clear. When the teacher Yeshe Nyingpo explained the Middle Way, he did not deny that things exist by their own characteristics in conventional truth, and this is in accordance with the tenets of externalists. Thirdly, what reasoning does the teacher mainly use to refute things that exist ultimately? Except for a few refutations using refutation reasons, most are refuted by pointing out contradictions. Furthermore, considering the easy example of the subject and the predicate following each other, such as "The eye does not truly see form, because it is a sense organ, like the ear sense organ," and "The earth element is not truly the nature of solidity, because it is an element, like water," and so on, these kinds of analogies are used to establish the point. This mainly uses the reasoning from the treatises of the noble father and sons, which frequently make equal advances with similar reasons. If solidity and the nature of seeing form were established in ultimate truth, then being the same as elements, there should be no difference between solidity and non-solidity, and being the same as sense organs, there should be no difference between seeing form and not seeing form. The teacher thought in this way, because there is no reasoning to establish those differences. Thus, if something exists ultimately, then as it appears, it is not established by the imputation of the mind, but exists by the actual existence of the thing itself. If so, it would become independent, and would not depend on anything else. Therefore, there is no valid cognition that can distinguish those differences. For example, if smoke arises without depending on a cause, then it would either depend on everything, or it would not depend on fire and would scatter ashes. Therefore, if self-existence is ultimate, then apart from the nature of causes and conditions and combination, there must be a self-nature that is independent and autonomous. Then the elements and what arises from them are a combination of eight substances, and mental events and mental factors would not exist without each other. All things also arise from the collection of their own causes and conditions, and without that, there would be nothing at all.
Tibetan
ད་པས་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང་རྫས་སུ་མེད་པར་འཆད་དོ། །འདུས་པ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་ངོ་བོ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་འབའ་ཞིག་པར་ཡོད་དགོས་པར་བསྟན་ནས་དེ་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པ་ཤས་ཆེ་བར་བསྟན་གྱི། སློབ་དཔོན་གཞན་བཞེད་པ་ལྟར་ཆ་དང་ཆ་ཅན་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་བརྟག་པ་བྱས་ནས་འགོག་པ་ཤས་མི་ཆེའོ། །འཕགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པའི་གནད་གང་གཙོ་བོར་བཏོན་པ་རྣམས་ལེགས་པར་གོ་ན་རིགས་པ་ལ་བློ་རྒྱས་པའི་ཕུལ་ཆེར་འགྲོ་བས་ལུགས་འདིའི་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་བྱེད་ལུགས་ཀྱི་རིགས་པ་ཡང་ལེགས་པོར་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། དོན་དམ་པར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་མེད་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དང་། མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་དོན་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་འགོག་པའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོ་གང་ལ་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གསུངས་པའི་དོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་བཞིན་དུ་དབུ་མ་སྣང་བར་བཀྲལ་བ་ཞི་བ་འཚོའི་ཡང་བཞེད་པ་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་བཞེད་དོ། །ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཐུན་མོང་བར་ བཞེད་པས་ཀྱང་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཐ་སྣད་དུ་ཕྱི་རོལ་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས། དང་པོ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་བླངས་ནས་ཕྱིས་དེ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བར་འདོད་ན་ཡང་འདམ་རྫབ་ཀྱིས་སྦགས་ནས་འཁྲུ་བ་ལས་དང་པོ་ནས་མ་རེག་པར་ཐག་སྲིང་བ་བཟང་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་བདག་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱར་རུང་ངོ་། ཞེས་གསུངས་ཏེ་འགྲེལ་བཤད་ལས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བ་འགའ་ཞིག་གིས་དང་པོར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་སུ་ཕྱི་རོལ་དགག་ཅིང་རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་ཁས་བླང་ལ། ཕྱིས་དོན་དམ་བདེན་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དུས་སུ་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་འདོད་པའི་ལུགས་ཡིན་པར་འཆད་དོ། །དེ་ནི་དང་པོར་རྣམ་ཤེས་བདེན་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ནས་ཕྱིས་དེ་བདེན་པ་འགོག་པ་ལས་དང་པོ་ནས་བདེན་མེད་དུ་སྟོན་པ་ལེགས་ཏེ། དོན་བདེན་པར་མེད་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་བདེན་པར་མེད་པ་རྟོགས་པར་བྱང་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པར་སྣང་བས། ད
Chinese
因此，解释了在胜义中无有和无实有。显示了从聚合之外没有自性，也显示了如果在胜义中存在，则必须是唯一的，并表明了对此进行损害的方面占多数。不像其他论师那样，通过对部分和整体进行一和多的观察来遮破并不占多数。如果很好地理解了圣者大德们所提出的理证要点，那么对于理证的智慧将会大大增长，因此对于此宗派，如果在胜义中存在，也应好好学习理由相同的平等对待方式的理证。第二部分有四点：在胜义中，如何解释人与法有无自性；在世俗中，如何解释外境有无；如何解释《解深密经》的意义；以及指出遮破胜义存在的理证主要针对什么。第一点是：在《解深密经》中，如“自性无自性”和“生无自性”所说，如同善巧分辨那样，在《中观庄严论》中阐释，这也是寂护的观点，因此在世俗中，承认以自性成立的自性。通过共同承认《量理宝藏论》等建立因果关系的理证，也可以了解。第二点是，在世俗中，外境存在还是不存在呢？对此，《般若灯论》中说：“首先取唯识，之后想要完全放弃它，不如一开始就不接触，远远避开，因为被泥土污染后清洗不如不接触更好。如同了悟外境无自性一样，识也能了悟无我和无生。”这样说，在注释中，一些瑜伽行者解释说，最初进入世俗谛时，遮破外境，承认唯识，之后在要证悟胜义谛时，也要抛弃唯识。这是他们所主张的宗派。那不如首先让识执为真实，之后再遮破它的真实性，不如一开始就显示无真实性更好，因为如同事物无真实性一样，识也能容易地了悟无真实性，这似乎是这样说的。
English
Therefore, it explains the absence of true existence and substantial existence. It also shows that there is no self-nature apart from the aggregate, and it also shows that if it exists in the ultimate sense, it must exist as one, and it shows that the aspect of harming it is the majority. Unlike other teachers, it is not the majority to refute by examining one and many on parts and wholes. If one understands well the key points of reasoning put forward by the great followers of the Noble Ones, then the wisdom of reasoning will greatly increase, so for this school, if it exists in the ultimate sense, one should also learn well the reasoning of the way of treating equally with the same reasons. The second part has four points: how to explain the existence or non-existence of self-nature in persons and dharmas in the ultimate sense; how to explain the existence or non-existence of external objects in conventional terms; how to explain the meaning of the Sutra Unraveling of Intent; and to point out what the main reasoning for refuting ultimate existence is directed at. The first point is: In the Sutra Unraveling of Intent, as it is said, "self-nature without self-nature" and "birth without self-nature," as in the way of skillful discernment, it is explained in the Ornament of the Middle Way, which is also the view of Shantarakshita, so in conventional terms, it is admitted that self-nature is established by its own characteristics. It can also be understood by commonly admitting the reasoning of establishing cause and effect, such as the Treasury of Valid Cognition. The second point is, in conventional terms, do external objects exist or not? On this, the Lamp of Wisdom says: "If one first takes only consciousness and later wants to completely abandon it, it is better to avoid touching it from the beginning, because washing after being contaminated by mud is not as good as not touching it. Just as one realizes that external objects have no self-nature, consciousness can also realize no-self and no-birth." Thus, in the commentary, some Yogacharas explain that when first entering the conventional truth, they refute external objects and admit only consciousness, and later, when they are to realize the ultimate truth, they must also abandon only consciousness. This is the school they advocate. It is better to show no truth from the beginning than to first let consciousness grasp as true and then refute its truth, because just as things have no truth, consciousness can also easily realize no truth, it seems to be saying.