Tibetan
་པའི་ཆོས་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་ཕྱོགས་ དང་ཟླ་སྐར་ལ་ལྟ་བ་དང་གདོང་ཆུས་འཁྲུ་བ་སོགས་བྱ་བར་ཉན་ས་ལས་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་བྱིང་བ་ཤིན་ཏུ་སྲབ་པ་དང་ལན་རེ་ཙམ་ལས་མི་འོང་ན་སེམས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་གྲིམས་པར་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་ལ། བྱིང་བ་འཐུག་པ་དང་ཡང་ཡང་འོང་ན་སྒོམ་པའི་འཕྲོ་བཤོལ་ཏེ་གཉེན་པོ་དེ་རྣམས་ཅི་རིགས་པར་བསྟེན་ལ་བྱིང་བ་སངས་པ་དང་བསྒོམ་མོ། །སེམས་གང་ལ་བཟུང་བའི་དམིགས་པ་མི་གསལ་བར་སེམས་ལ་མུན་པ་བབས་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་སྲབ་འཐུག་གང་རུང་བྱུང་ན་དེའི་གཉེན་པོར་མར་མེ་དང་མེ་དང་ཉི་འོད་སོགས་ཀྱི་སྣང་བའི་མཚན་མ་བཟུང་ནས་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱས་ན་སེམས་ཀྱི་གསལ་དྭངས་ཆེན་པོ་སྐྱེའོ། །རྒོད་པ་ནི་ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་སེམས་རྒྱུག་པས། དེ་ལ་ནི་སེམས་ནང་དུ་སྡུད་པའི་རྒྱུ་ཡིད་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱ་ལ། དེས་རྒོད་པ་ཞི་མ་ཐག་ཡང་མཉམ་པར་འཇོག་གོ །དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། རྒོད་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཞི་བར་བྱ། །ཞེས་དང༌། གཡེངས་པ་གཡེངས་པའི་མཚན་མ་ལ། །ཉེས་དམིགས་བལྟ་བས་བསྡུ་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །རྒོད་པ་ཤུགས་དྲག་པའམ་རྒྱུན་རིང་བྱུང་ན་རེ་ཞིག་སྒོམ་པ་གློད་ལ་སྐྱོ་ཤས་སྒོམ་པ་གནད་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་གྱི། སེམས་འཕྲོ་རེས་ཀྱིས་བཀུག་ཅིང་འཇོག་པ་མིན་ནོ། །རྒོད་པ་དེ་ཙམ་ཤས་མི་ཆེ་བ་ལ་ནི་འཕྲོས་པ་དེ་བཀུག་ནས་དམིགས་པ་ལ་གདགས་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། རྒོད་པར་གང་ཚེ་གྱུར་པའི་ཡིད། །ཞི་གནས་ཚུལ་གྱིས་བཟློག་ པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །སེམས་རྒོད་པ་ལ་ནི་དང་ཞིང་དགའ་བའི་ཡུལ་ཡིད་ལ་མི་བྱ་སྟེ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གཡེང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀའི་རྒྱུ་ཐུན་མོང་བ་ནི། དབང་པོའི་སྒོ་མ་བསྲུངས་པ་དང༌། ཟས་ཀྱི་ཚོད་མ་ཟིན་པ་དང༌། ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་སྨད་ལ་མི་ཉལ་བའི་སྦྱོར་བ་ལ་མི་བརྩོན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པར་གནས་པ་ཡིན་ཞིང༌། བྱིང་བའི་རྒྱུ་ནི་གཉིད་ཆེ་བ་དང༌། སེམས་དམིགས་པ་འཛིན་པ་ལ་ཧ་ཅང་གློད་པ་དང༌། ཞི་ལྷག་ཆ་མ་མཉམ་པར་ཞི་གནས་བསྟེན་དྲགས་པ་དང༌། སེམས་མུན་པ་ལྟར་འདུག་པ་དང༌། དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པར་མི་དགའ་བའོ། །རྒོད་པའི་རྒྱུ་ནི་སྐྱོ་ཤས་ཆུང་བ་དང༌། སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཧ་ཅང་དམ་དྲགས་པ་དང༌། བརྩོན་པ་ལ་གོམས་པར་མ་བྱས་པ་དང༌། ཉེ་དུ་ལ་རྟོག་པ་སོགས་ཀྱིས་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་ལ་བཤད་དོ། །དེས་ན་བྱིང་རྒོད་ཆ་ཕྲ་མོ་ཡང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་རིག་པར་བྱ
Chinese
念诵经文，观察方位和星象，以及用清水洗脸等行为，都已在听闻处阐述。如果昏沉非常轻微，只是偶尔发生，就要收紧心念，努力禅修。如果昏沉浓重，并且反复出现，就暂停禅修，采取各种对治方法，等到昏沉消散后再继续禅修。如果心中所缘的目标不清晰，感觉心像被黑暗笼罩一样，无论这种状态是轻微还是严重，都可以通过观想灯火、火焰或阳光等明亮的事物来对治，反复练习，就能使心生起极大的清明。掉举是因为贪恋，心向外驰逐于色、声等对境。对此，应该忆念能将心收摄回来的厌离之事物。一旦掉举平息，就立即安住于平等舍中。《中观心髓》中说：“掉举无常等，以作意而息。”以及“散乱于散乱之相，以观过患而摄。”如果掉举强烈或持续时间长，就暂时放下禅修，修习厌离心至关重要，而不是让心随意漂荡。如果掉举不太严重，就把散乱的心收回来，安住在所缘上。《摄波罗蜜多》中说：“掉举于何时，以止住之方式，令其返回。”对于掉举的心，不要忆念令人喜悦和贪恋的对境，因为那是向外散乱的原因。第二，昏沉和掉举的共同原因是：不守护根门，饮食不知节制，不勤于在夜晚的上半夜和下半夜不睡眠的瑜伽，以及不住于正知。昏沉的原因是：睡眠过多，对所缘的执持过于放松，止观不平衡而过度依赖止，心如黑暗般沉寂，以及不喜欢专注于所缘。掉举的原因是：厌离心不足，对所缘的执持过于严格，不习惯于精进，以及因思念亲友等而使心散乱。因此，即使是细微的昏沉和掉举，也要用正知去觉察。
English
Reciting scriptures, observing directions and constellations, and washing the face with clean water are all explained in the context of listening. If dullness is very slight and occurs only occasionally, tighten the mind's grip and meditate diligently. If dullness is thick and occurs repeatedly, suspend meditation and apply various antidotes as appropriate, and meditate again when the dullness has cleared. If the object on which the mind is held is not clear, and the mind feels as if it is covered by darkness, whether this state is slight or severe, one can counteract it by holding the sign of light, such as a lamp, fire, or sunlight, and repeatedly familiarizing oneself with it, which will generate great clarity of mind. Excitement is when the mind runs after objects such as forms and sounds due to attachment. For this, one should bring to mind objects of disillusionment, which are the cause of gathering the mind inward. As soon as excitement subsides, settle again in equanimity. The Essence of Madhyamaka says: 'Excitement, impermanence, etc., are pacified by attention.' And 'Distraction to the sign of distraction, is gathered by seeing faults.' If excitement is strong or lasts for a long time, temporarily let go of meditation and cultivate renunciation, which is essential, rather than letting the mind wander. If excitement is not too great, gather the distracted mind and place it on the object. The Condensed Perfection says: 'Whenever the mind becomes excited, reverse it by the method of calm abiding.' For an excited mind, do not bring to mind objects that are pleasing and delightful, for that is the cause of outward distraction. Secondly, the common causes of both dullness and excitement are: not guarding the doors of the senses, not moderating food, not striving in the yoga of not sleeping in the upper and lower parts of the night, and not abiding in mindfulness. The causes of dullness are: too much sleep, too much relaxation in holding the object, too much reliance on calm abiding without balancing insight, the mind being like darkness, and not liking to focus on the object. The causes of excitement are: little renunciation, too strict holding of the object, not being accustomed to diligence, and the mind being distracted by thoughts of relatives, etc. Therefore, even subtle aspects of dullness and excitement should be recognized with mindfulness.
Tibetan
ས་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་དགོས་པས་རྒོད་པ་དང་རྣམ་གཡེང་སོགས་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཐོག་མའི་དུས་སུ་བཅད་ཀྱང་མི་ཆོད་པས་སྙམ་ནས་འདོར་བ་དང༌། དེ་རྣམས་ཤུགས་དྲག་པ་དང་ཧ་ཅང་རྒྱུན་རིང་བའི་ལུ་གུ་རྒྱུད་མེད་ན་རྒྱུན་ཐུང་ངེ་བ་དང་ཤུགས་ཞན་པས་ལས་མི་གསོག་པས་བཅད་མི་དགོས་སོ་སྙམ་པས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་དག་སྒྲུབ་མི་ཤེས་ཏེ། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཕྲོ་རྒོད་ལས་སེམས་གླན་ཏེ་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་གདགས་ལ་གནས་ཆ་བཙལ། གནས་ཆ་བྱུང་རེས་ཀྱིས་བྱིང་ཟོན་བྱས་ཏེ་གསལ་བའི་ངར་གདོན། དེ་གཉིས་རེས་མོས་སུ་བྱས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་བསྒྲུབ་ཀྱི། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ངར་དང་ལྡན་པའི་གསལ་ཆ་མེད་པའི་དྭངས་པ་ཙམ་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བྱིང་རྒོད་ཕྲ་མོ་ཡང་བཅད་དེ་བསྒོམས་པས་ཡང་ན་བྱིང་བ་དང་ཡང་ན་རྒོད་པར་འགྱུར་བའི་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་འདུ་བྱེད་པའམ་རྩོལ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདུ་བྱེད་པའམ་རྩོལ་བ་བྱས་པས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ལུགས་ནི། སེམས་ནང་དུ་འགུགས་པ་དང་བྱིང་ན་གཟེངས་བསྟོད་དེ་བསྒོམས་པས་ཐུན་འཚམ་པ་རེ་ལ་བྱིང་རྒོད་མི་འོང་བའི་གདེང་ཐོབ་པའི་དུས་སུ་ཐོག་མའི་དུས་བཞིན་བྱིང་ཟོན་དང་རྒོད་ཟོན་ཆེན་པོ་བྱས་ཤིང་སྐྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་གཡེང་བར་འགྱུར་བས་དེའི་ཚེ་གློད་ཤེས་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་རྩོལ་བ་གློད་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ངར་གཏོང་བ་མིན་ནོ། །དེས་ན་བཏང་སྙོམས་སྒོམ་པ་འདི་བྱིང་རྒོད་མ་བྱུང་བའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱེད་པ་མིན་གྱི་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབལ་ཆོགས་པ་ནས་ཡིན་ཏེ། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབལ་མ་ཆོགས་པའི་དུས་སུ་བཏང་སྙོམས་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བཏང་སྙོམས་དེ་གང་སྙམ་ན། ཚོར་བ་དང༌། ཚད་མེད་ དང༌། འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ལས་འདི་ནི་ཐ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཉན་ས་ལས། ཞི་ལྷག་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དང་རྣལ་དུ་འབབ་པ་དང་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་དང་ལས་སུ་རུང་བ་ཐོབ་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། དེ་འདྲ་བའི་བཏང་སྙོམས་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ན་བྱིང་རྒོད་མ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་བཏང་སྙོམས་དེ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་རྩོལ་བ་མི་དྲག་པར་གཞག་གོ །དེ་རྣམས་ནི་དབུས་མཐའ་ལས། དེར་གན
Chinese
由于必须完全阻止所有散乱和分心等细微之处，如果认为即使在最初的时候阻止也无法阻止而放弃，并且如果这些没有强烈和非常长的连续性，因为短暂和微弱不会积累业力，所以认为不需要阻止，那么就无法成就纯净的三摩地。因为这与至尊慈氏等所确定的成就三摩地的方式相悖。因此，从散乱中收摄心，安住在内部的所缘上，寻找安住之处。一旦找到安住之处，就交替地进行昏沉和掉举的防护，从而产生清晰的锐利。通过交替地进行这两者，可以成就无过失的三摩地。不要信任只有清晰而没有执持锐利的清明。第二，如前所述，即使是细微的昏沉和掉举也要阻止，这样修习时，要么陷入昏沉，要么陷入掉举，在没有不平等的情况下，当心进入平等状态时，如果造作或努力，那就是三摩地的过失，因此应该修习舍。造作或努力会成为过失的方式是：如果心向内收缩或昏沉，就应该提升，这样修习，在每个适当的阶段，当获得不会出现昏沉和掉举的把握时，就像最初的时候一样，要进行大的昏沉防护和掉举防护并加以守护。如果这样做，心会变得散乱，所以那时需要知道放松。也就是说，放松的是努力，而不是放弃执持的锐利。因此，修习舍不是在没有昏沉和掉举出现的所有时候都进行，而是在昏沉和掉举的势头减弱之后才进行。因为在昏沉和掉举的势头没有减弱的时候，没有舍。那么，什么是舍呢？在感受、无量和行舍三种中，这是最后一种。它的体性如《声闻地》中所说：对于止观方面的所缘，心的平等性、平静、自然而然地进入和堪能性。当获得这样的舍时，在修习三摩地时，在没有昏沉和掉举出现的时候，要显现舍，不要过于用力。这些出自《中边分别论》。在那里...
English
Since all scattering and distraction, etc., down to the subtle level, must be completely prevented, if one thinks that even if one tries to prevent them at the beginning, they cannot be prevented, and therefore abandons the effort; and if one thinks that since those distractions do not have a strong and very long continuity, and since they are short and weak and do not accumulate karma, there is no need to prevent them, then one will not be able to accomplish pure samadhi. This is because it goes against the way of accomplishing samadhi that was established by Lord Maitreya, etc. Therefore, withdraw the mind from scattering, place it on the object of focus within, and look for a place to settle. Once a place to settle has been found, alternately guard against sinking and excitement, thereby producing the sharpness of clarity. By alternately doing these two, one can accomplish faultless samadhi. Do not trust in mere clarity that lacks the sharpness of holding. Secondly, as previously explained, even subtle sinking and excitement should be prevented, so that when one meditates in this way, and the mind enters into a state of equanimity without any unevenness, either sinking or excitement will occur. If one then engages in fabrication or effort, that is a fault of samadhi, and therefore one should meditate on equanimity as an antidote to it. The way in which fabrication or effort becomes a fault is as follows: if the mind contracts inward or sinks, one should elevate it. By meditating in this way, when one has gained confidence that sinking and excitement will not occur in each appropriate session, one should engage in and maintain great guarding against sinking and excitement, just as one did at the beginning. If one does this, the mind will become distracted, so at that time one needs to know how to relax. That is to say, it is the effort that is relaxed, not the sharpness of holding. Therefore, this meditation on equanimity is not done at all times when sinking and excitement have not arisen, but only after the momentum of sinking and excitement has subsided. For there is no equanimity at a time when the momentum of sinking and excitement has not subsided. So, what is equanimity? Among the three types of feeling, immeasurable, and equanimity of formation, this is the last. Its essence is as explained in the Hearer's Ground: the equanimity of mind, calmness, natural entry, and attainment of serviceability with respect to the object of focus in the aspects of calm abiding and special insight. When such equanimity has been attained, when meditating on samadhi, at times when sinking and excitement have not arisen, one should manifest that equanimity and not apply too much effort. These are from the Discrimination of the Middle and Extremes. There...