Tibetan
་སྐྱེས་པ་ཡུན་རིང་པོར་མི་ཚོར་བ་ལྡོག་པས། བྱིང་རྒོད་རྟོགས་སླ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དྲན་པ་ཉམས་པའི་དུས་ཀྱི་བྱིང་རྒོད་རིག་པ་དང༌། མ་ཉམས་པའི་དུས་ཀྱི་བྱིང་རྒོད་རིག་པའི་དུས་རིང་ཐུང་གཉིས་མྱོང་བ་ལ་བསྐོར་ནས་བལྟས་ན་ཆེས་གསལ་ལོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས་སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། གང་ཚེ་དྲན་པ་ཡིད་སྒོ་ནས། །བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་ཤེས་བཞིན་འོང་འགྱུར་ཞིང༌། །ཞེས་དང༌། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་ལས་ཀྱང༌། དྲན་པ་ཤེས་བཞིན་གྱི་རྒྱུར་གསུངས་སོ། །རྒྱུ་གཅིག་ནི་སེམས་ལྷ་སྐུ་སོགས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལ་ དམིགས་པའམ་མྱོང་བ་རིག་ཙམ་གསལ་ཙམ་སོགས་འཛིན་རྣམ་ལ་དམིགས་ནས། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དྲན་པ་བསྟེན་པའི་ངང་ནས་དེ་ལས་གཞན་དུ་འཕྲོ་མི་འཕྲོ་ལ་བྱ་ར་ཐུ་རེ་བྱས་ནས་སེམས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ནི་ཤེས་བཞིན་སྐྱོང་བའི་གནད་དུ་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྟག་བྱ་བ། །དེ་དེ་ཁོ་ན་མདོར་ན་ནི། །ཤེས་བཞིན་སྲུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བའི་གྲབས་བྱེད་པ་ནས་རིག་པའི་ཤེས་བཞིན་སྐྱེད་ལ། དྲན་པ་བསྟེན་ཚུལ་གྱིས་ནི་ཡེངས་ནས་འགྲོ་བའི་བརྗེད་ངས་འགོག་པས་ལེགས་པར་དམིགས་ཕྱེད་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་ལེགས་པར་བྱས་པས་དྲན་པ་སྟོབས་ལྡན་སྐྱེས་ཏེ་བྱིང་རྒོད་ཕྲ་མོ་ཡང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་རིག་ནུས་པས། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་ངོས་མི་ཟིན་པའི་སྐྱོན་མེད་ཀྱང༌། དེ་གཉིས་བྱུང་མ་ཐག་ནས་འགོག་པའི་རྩོལ་བ་མི་བསྟེན་པར་དང་དུ་ལེན་པའི་མི་རྩོལ་བའམ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོར་འདུ་བྱེད་པའམ་རྩོལ་བ་ཞེས་བཏགས་པའི་སེམས་པ་བསྒོམ་མོ། །འདི་ལ་གཉིས། སེམས་པ་ངོས་གཟུང་ཞིང་བྱིང་རྒོད་འགོག་པའི་ཚུལ། གང་ལ་བརྟེན་ནས་བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། སེམས་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཏེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་པའི་དོན་ནི་རྡོ་ཁབ་ལེན་གྱི་དབང་གིས་ལྕགས་རང་དབང་མེད་པར་གཡོ་བ་ལྟར། སེམས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་པོ་གང་རུང་ལ་གཡོ་ཞིང་བསྐུལ་བའི་སེམས་བྱུང་ནི་སེམས་པ་ཡིན་པས། འདིར་ནི་བྱིང་རྒོད་གང་རུང་བྱུང་ན་དེ་སྤོང་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་གཟུང་ངོ༌། །འོ་ན་བྱིང་རྒོད་འགོག་ཚུལ་ཇི་འདྲ་བྱེད་ཅེ་ན། སེམས་བྱིང་བ་ནི་ཧ་ཅང་ནང་དུ་བསྡུས་དྲགས་ནས་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་ཤོར་བ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ནི་སེམས་ཕྱིར་འཕྲོ་བའི་རྒྱུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་དགའ་བ་མིན་ནོ། །ཡང་ན་ཉི་འོད་སོགས་སྣང་བའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱས་ལ་བྱིང་བ་སངས་པ་ན། དེ་མ་ཐག་ནས་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་དམ་པར་བྱས་ལ་བསྐྱང་བར་སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་སྐྱོ་བའི་དམིགས་པ་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྐྱོ་ཤས་ནི་སེམས་ནང་དུ་སྡུད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གང་ལ་དཔྱོད་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་དཔྱད་ནས་སྤྲོས་ན་ཡང་བྱིང་བ་ལྡོག་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བསྡུས་པ་ལས། ལྷག་མཐོང་བརྩོན་པའི་སྟོབས་ཀྱི་མཐུས། །ཞུམ་པར་གྱུར་ན་གཟེངས་ཀྱང་བསྟོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱིང་བའམ་ཞུམ་པ་ནི་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་འཕང་དམའ་རུ་སོང་བས་བྱིང་ བ་དང༌། ཧ་ཅང་ནང་དུ་བསྡུས་པས་ན་ཞུམ་པ་ཡིན་པས། འཛིན་སྟངས་བསྟོད་པ་དང་དམིགས་པ་རྒྱ་བསྐྱེད་ནས་སྤྲོས་པས་ལྡོག་སྟེ། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། ཞུམ་པ་དམིགས་པ་རྒྱ་ཆེན་དག །བསྒོམས་པས་ཡངས་པ་ཉིད་དུ་བྱ། །ཞེས་དང༌། ཞུམ་པ་ཡང་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི། །ཕན་ཡོན་མཐོང་བས་གཟེངས་བསྟོད་བྱ། །ཞེས་སོ། །བྱིང་བ་འགོག་པའི་གཉེན་པོ་གལ་ཆེ་ཤོས་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དང་དལ་བ་ཐོབ་པ་དོན་ཆེ་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམས་པ་ན་གཉིད་ཡུར་བའི་གདོང་དུ་ཆུ་གྲང་བཏབ་ན་རིག་པ་སིང་ཡེར་གྱིས་འགྲོ་བ་ལྟར་འགྲོ་ཐུབ་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། འདི་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་མྱོང་བ་ཐོན་པ་ལ་རག་ལས་སོ། །གང་ལ་བརྟེན་ནས་བྱིང་བ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་དང་དེ་གཉིས་འདྲེན་པའི་སེམས་མུན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ལ་སྣང་བ་སྒོམ་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་ན་ཡང་དེ་དག་ལ་བརྟེན་པའི་བྱིང་བ་མི་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེས་པ་ལྡོག་གོ །འདི་ལ་སྤྱོད་ལམ་འཆག་པ་དང་སྣང་བའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བཟུང་ནས་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱེད་པ་དང༌། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་གཏོང་བ་དང་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་གང་རུང་ངམ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དང་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་པ་དང༌། རྨུགས་གཉིད་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་སྟོན
Chinese
由于长时间没有察觉到昏沉和掉举的产生，为了容易觉察昏沉和掉举，如果将忆念减弱时的昏沉掉举的觉察，与忆念未减弱时的昏沉掉举的觉察，两者在时间长短上的体验进行比较观察，就会非常清楚。考虑到这一点，《入行论》中也说：“何时忆念从意门，成为守护之所在，彼时正念将生起。”《中边分别论释》中也说：“忆念是正念之因。”一个因是，心专注于佛像等所取的形象，或者专注于体验、觉知、清晰等执取相，如前所述，在忆念的辅助下，观察心是否散乱到其他地方，从而摄持心，这被认为是培养正念的关键。正如《入行论》中所说：“身体和心理的状态，应当反复观察，总之，这就是守护正念的特征。”因此，这能从准备产生昏沉掉举时，生起觉知的正念，而忆念的辅助方式，能阻止散乱游走的遗忘，所以必须很好地掌握要点。第二，如前所述，通过良好地培养忆念和正念，忆念变得强大，即使是细微的昏沉掉举也能被正念觉察到，这样就不会有无法识别昏沉掉举产生的过失。然而，如果在那两者产生后，不立即采取阻止的努力，而是顺其自然，不努力或不作为，这是禅定的重大过失，因此，为了对治它，应当修习被称为“作意”或“努力”的心。这有两方面：一是认识作意并阻止昏沉掉举的方式，二是认识依赖什么而产生昏沉掉举的原因。第一，在《摄类学》中说：“什么是作意？心明显地造作，是意的作用，是使心投入于善、不善和无记之中的作用。”这句话的意思是，就像铁在磁铁的作用下不由自主地移动一样，使心移动并推动心投入于善、不善、无记三者中的任何一个的心所就是作意。在这里，无论是昏沉还是掉
English
Since the arising of dullness and excitement is not felt for a long time, in order to easily realize dullness and excitement, if the awareness of dullness and excitement when mindfulness is weakened, and the awareness of dullness and excitement when mindfulness is not weakened, are compared and observed in terms of the length of time, it will be very clear. Considering this, it is also said in the Bodhisattvacharyavatara: "When mindfulness from the gate of the mind, becomes the place of protection, then mindfulness will arise." It is also said in the Madhyantavibhaga commentary: "Mindfulness is the cause of awareness." One cause is that the mind focuses on the image taken of the deity, etc., or focuses on the grasping aspect of experience, awareness, clarity, etc. As mentioned earlier, with the help of mindfulness, observe whether the mind is distracted to other places, thereby holding the mind. This is considered the key to cultivating awareness. As it is said in the Bodhisattvacharyavatara: "The state of body and mind, should be repeatedly observed, in short, this is the characteristic of guarding awareness." Therefore, this can generate awareness of knowing from the preparation to generate dullness and excitement, and the way to cultivate mindfulness can prevent the forgetfulness of wandering distraction, so the main points must be well grasped. Second, as mentioned earlier, by cultivating mindfulness and awareness well, mindfulness becomes strong, and even subtle dullness and excitement can be detected by awareness, so there will be no fault of not being able to identify the occurrence of dullness and excitement. However, if after those two arise, one does not immediately take the effort to prevent them, but takes them as they are, without effort or inaction, this is a major fault of samadhi. Therefore, in order to counteract it, one should practice the mind called "attention" or "effort." This has two aspects: first, recognizing attention and how to prevent dullness and excitement, and second, recognizing the cause of dullness and excitement arising from what it depends on. First, in the Abhidharmasamuccaya it says: "What is attention? The mind clearly constructs, it is the action of the mind, it is the action of causing the mind to enter into virtue, non-virtue, and neutrality." The meaning of this sentence is that just as iron moves involuntarily under the influence of a magnet, the mental factor that moves and propels the mind into any of the three: virtue, non-virtue, and neutrality, is attention. Here, whether it is dullness or excite-
Chinese
如果这样，就应摄取为了断除昏沉和掉举而使心专注的意念。那么，如何阻止昏沉和掉举呢？心的昏沉是因为过于向内收缩，失去了对所缘的执持。对此，应忆念能使心向外散发的喜悦之事物。这应如佛像一般，而非产生烦恼的喜悦。或者，忆念阳光等光明之相，当昏沉消散时，立即牢固地执持所缘，并加以修习，这是《修次第初篇》中所说的。对此，不应修习厌恶之所缘，因为厌恶是使心向内收缩的原因。以个别观察的智慧，对想要分析的对境进行分析和扩展，也能使昏沉退却。《波罗蜜多集》中说：“以胜观精进力之威，若成萎靡亦应赞扬。”如此，昏沉或萎靡是由于对所缘的执持下降而导致的昏沉，以及过于向内收缩而导致的萎靡。因此，通过提升执持和扩展对境来使其退却。《中观心要》中说：“萎靡对境广大想，修习即成宽广性。”又说：“萎靡亦以精进之，利益见故赞扬之。”阻止昏沉最重要的对治是，思维三宝和菩提心的利益，以及暇满难得等功德，就像在昏昏欲睡的脸上泼冷水一样，能使意识清醒。这取决于对利益方面的个别观察的分析性禅修所产生的体验。对于产生昏沉的原因，即昏昧和睡眠，以及引生二者的心识黑暗之相，修习光明之想作为对治，也能使依赖于它们的昏沉不生，已生的则退却。对此，应采取行走的姿势，并将光明之相记在心中，反复练习。或者，忆念三宝、戒律、布施和天等六随念中的任何一个，或者其他能使心欢喜的对境，以此来提升心识。并揭示昏昧和睡眠的过患。
English
If so, one should take hold of the mind that focuses on abandoning dullness and agitation. How then does one prevent dullness and agitation? Mental dullness occurs when the mind is too withdrawn inward, losing its grasp on the object of focus. For this, one should bring to mind an object of joy that causes the mind to radiate outward. This should be like the form of the Buddha, not a joy that gives rise to afflictions. Alternatively, one can bring to mind the sign of luminosity, such as sunlight, and when the dullness clears, immediately grasp the object of focus firmly and cultivate it, as stated in the First Stage of Meditation. One should not meditate on a dispiriting object, as discouragement is a cause for drawing the mind inward. By analyzing and elaborating on the object that one wishes to examine with discriminating wisdom, dullness can also be reversed. The Compendium of Perfections states: "By the power of diligence in higher vision, if one becomes dejected, one should also praise oneself." Thus, dullness or dejection is dullness caused by a lowering of the grasp on the object of focus, and dejection is caused by being too withdrawn inward. Therefore, it is reversed by elevating the grasp and expanding the object of focus. The Essence of the Middle Way states: "Dejection, the object of focus is vast, by meditating, one becomes expansive." It also says: "Dejection also, by diligence, seeing the benefits, one should praise oneself." The most important antidote to preventing dullness is to contemplate the benefits of the Three Jewels and the mind of enlightenment, as well as the qualities of the importance of obtaining leisure and endowment, etc., just as pouring cold water on a sleepy face can make awareness clear. This depends on the experience gained through analytical meditation that individually examines the aspects of benefit. If one relies on the antidote of meditating on luminosity for the cause of dullness arising, which is torpor and sleep, and the mind with a dark appearance that draws forth the two, then the dullness that depends on them will not arise, and what has arisen will be reversed. For this, one should adopt the posture of walking and keep the sign of luminosity in mind, repeatedly practicing it. Alternatively, one can elevate the mind by any of the six recollections of the Three Jewels, moral discipline, generosity, and deities, or other objects that bring joy to the mind. And reveal the faults of torpor and sleep.