Tibetan
གཉིས་ལ་མི་སྐྱོ་དང༌། །རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། །ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་འདིར་ཟད་དོ། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། ཐོབ་ཟིན་གྱི་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མ་ཆགས་པའི་ལམ་མམ་ཐབས་ནི་སྦྱིན་པ་སྟེ། གཏོང་བ་ལ་གོམས་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མ་ཐོབ་པ་འཐོབ་པའི་དོན་དུ་རྩོལ་བའི་རྣམ་གཡེང་སྡོམ་པའི་ཐབས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ལ་ལས་ཀྱི་མཐའི་རྣམ་གཡེང་ཐམས་ཅད་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་མི་ གཏོང་བའི་ཐབས་ནི་བཟོད་པ་སྟེ། གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡིད་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་བ་འཕེལ་བའི་ཐབས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་ལས་དེ་འཕེལ་བས་སོ། །སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ནི་ཕར་ཕྱིན་ཐ་མ་གཉིས་ཏེ། བསམ་གཏན་གྱིས་ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་ཏེ། ཡུལ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཆགས་ལམ། །དེ་ཐོབ་རྣམ་གཡེང་སྡོམ་པ་གཞན། །སེམས་ཅན་མི་གཏོང་འཕེལ་བ་དང༌། །སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་གཞན། །ཞེས་སོ། །དྲུག་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་བསླབ་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་ལྟ་བའི་སྦྱིན་པ་ཡོད་ན་ལེན་པས་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །བླངས་པ་ཡང་གཤེ་བ་ལ་སླར་མི་གཤེ་བ་སོགས་བཟོད་པས་སྲུང་བས་དེ་ནི་དེའི་འཁོར་རོ། །བསམ་གཏན་ནི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ཡིན་ནོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་ག་ལ་གཏོགས་པས་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་ཏེ། བསླབ་གསུམ་དབང་དུ་མཛད་ནས་ནི། །རྒྱལ་བས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག །ཡང་དག་བཤད་དེ་དང་པོ་གསུམ། །ཐ་མ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཉིས། །གཅིག་ནི་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་གཏོགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟེན་ཕུན་ཚོགས་ཇི་འདྲ་ཞིག་གིས་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཐེག་པ་གང་ལ་གནས་ནས་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་དང་ལྡན་པས། བསླབ་པ་གང་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དང་ དོན་དང་ཐེག་ཆེན་དང་ཐབས་དང་བསླབ་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང༌། སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱིན་དྲུག་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡོམ་ཡིན་པ་ལ་ངེས་པ་ཆེན་པོ་མ་རྙེད་བར་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། སྐྱེ་བའི་རིམ་པ། དམན་མཆོག་གི་རིམ་པ། ཕྲ་རགས་ཀྱི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་ལྟ་ཞིང་མ་ཆགས་པའི་སྦྱིན་པ་ཡོད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེན་ཅིང་། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ན་གནོད་པ་ལ་བཟོད་པར་འགྱུར་རོ། །དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་སྐྱོ་བའི་བཟོད་པ་ཡོད་ན་ལྡོག་རྐྱེན་ཉུང་བས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ནུས་སོ། །ཉིན་མཚན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ན་སེམས་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མ་དམན་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་མཆོག་གོ ། །གསུམ་པ་ནི། སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་དང་བྱ་བ་སླ་བས་རགས་ལ། ཕྱི་མ་རྣམས་སྔ་མ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་དང་བྱ་བ་དཀའ་བས་ཕྲ་བ་སྟེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །དམན་དང་མཆོག་ཏུ་གནས་ཕྱིར་དང༌། །རགས་པ་དང་ནི་ཕྲ་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རིམ་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྤྱོད་པ་སྤྱི་ལ་བསླབ་ཚུལ། ཁྱད་ པར་དུ་ཕར་ཕྱིན་ཐ་མ་གཉིས་ལ་བསླབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཕར་ཕྱིན། གཞན་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པ་བསྡུ་བཞི་ལ་བསླབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག །སྦྱིན་པ། ཚུལ་ཁྲིམས། བཟོད་པ། བརྩོན་འགྲུས། བསམ་གཏན། ཤེས་རབ་ལ་བསླབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ། རབ་དབྱེ། རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གཏོང་བའི་སེམས་པ་དགེ་བ་དང་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཏེ། དེ་ནི་ལུས་ངག་སྦྱིན་པ་ལ་འཇུག་བཞིན་པའི་དུས་ཀྱི་སེམས་པའོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པ་ནི་སྦྱིན་བྱའི་རྫས་གཞན་ལ་བཏང་བས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུལ་བ་བོར་བ་ལ་མི་ལྟོས་ཀྱི། སེར་སྣའི་འཛིན་པ་བཅོམ་ནས་བཏང་བའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་བློ་གོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྟེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་པའི་རབ་དབྱེ། སྦྱིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་རབ་དབྱེའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ཁྱིམ་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བྱེད་ལ། བྱང་སེམས་རབ་བྱུང་གིས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱ་ཡི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་མི་བྱ་བར་བྱང་སེམས་ཀྱི་སོ་ཐར་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་པར་བསླབ་བཏུས་ལས་གསུངས་ཏེ། རབ་བྱུང་གིས་ཟང་ཟིང་ཆེད་དུ་བསྒྲུབས་ནས་སྦྱིན་གཏོང་བྱེད་པ་བཀག་གི །རང་གི་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་མི་གནོད་པར་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ ཀྱི་མཐུས་མང་དུ་རྙེད་ན་ཟང་ཟིང་གཏོང་དགོས་པར་
Chinese
对于二者不感到厌倦，瑜伽完全不作分别，一切大乘于此穷尽。如是说。第五是，对于已经获得的境的受用不执著的道或方法是布施，因为习惯于施舍而远离对它的执著。为了获得未获得的境而努力的散乱，断除的方法是戒律，因为比丘的戒律不会产生一切业边的散乱。不舍弃有情的方法是安忍，因为不会因一切损害的痛苦而厌烦。增长善的方法是精进，因为从发起精进中增长它。清净障碍的方法是最后的两种波罗蜜多，因为禅定清净烦恼障，智慧清净所知障。因此确定为六度，对于诸境是不执著之路，获得它的散乱是其他的断除，不舍弃有情和增长，清净障碍是其他的。如是说。第六是，戒律的所学之体是戒律，而且如果有不顾受用的布施而接受，那便是戒律的聚。接受之后，对于责骂不反过来责骂等，以安忍守护，那便是它的眷属。禅定是心的所学，智慧是智慧的所学。精进属于三个所学，因此确定为六度，安立三所学之后，胜者宣说了六波罗蜜多，最初三个，最后两个的两种相，一个是也属于三者。如是说。这样，以怎样的圆满所依，圆满自己和他人的怎样的利益，安住于哪个乘，具有多少种方法的相，修持哪个所学的所依和利益和大乘和方法和所学都圆满，并且总摄，要知道是六度本身，在没有获得对于菩萨的修持要点的一切总摄的巨大定解之前，应当思维。第二有三，生的次第，下劣殊胜的次第，粗细的次第。第一是，不顾受用并且不执著的布施。
English
Not being weary of the two, yoga without any differentiation, all Mahayana is exhausted here. Thus it is said. Fifth, the path or method of not being attached to the enjoyment of objects already obtained is generosity, because by being accustomed to giving, one is separated from attachment to it. The method of restraining the distraction of striving to obtain objects not yet obtained is discipline, because all distractions of the edge of karma do not arise from the discipline of a monk. The method of not abandoning sentient beings is patience, because one is not disgusted by all the suffering of harm. The method of increasing virtue is diligence, because it increases from initiating diligence. The method of purifying obscurations is the last two perfections, because meditation purifies afflictive obscurations and wisdom purifies cognitive obscurations. Therefore, it is determined to be the six perfections, for objects are the path of non-attachment, obtaining it is another restraint of distraction, not abandoning sentient beings and increasing, purifying obscurations is another. Thus it is said. Sixth, the essence of the training of discipline is discipline, and if there is generosity that does not look to enjoyment and accepts, then that is the collection of discipline. Having accepted, protecting with patience, such as not scolding back when scolded, that is its retinue. Meditation is the training of the mind, and wisdom is the training of wisdom. Diligence belongs to all three trainings, therefore it is determined to be the six perfections, having established the three trainings, the Victorious One taught the six perfections, the first three, the two aspects of the last two, one also belongs to all three. Thus it is said. Thus, with what kind of perfect basis, what kind of benefit for oneself and others is completely fulfilled, abiding in which vehicle, possessing how many kinds of methods, the basis and benefit of which training to accomplish, and the Great Vehicle and methods and trainings are all fulfilled, and summarized, know that it is the six perfections themselves, and until a great certainty is obtained about the summary of all the key points of the practice of a Bodhisattva, one should contemplate. The second has three, the order of birth, the order of inferior and superior, the order of subtle and coarse. The first is, generosity that does not look to enjoyment and is not attached.
Chinese
如果有了布施，就应持戒。如果具有防护恶行的戒律，就能忍受损害。如果有了不厌倦艰难困苦的忍耐，由于违缘减少，就能发起精进。如果日夜精进，就能生起能将心用于善法的禅定。如果心能平等安住，就能如实证悟真谛。第二点是：前者比前者低劣，后者比后者殊胜。第三点是：前者比后者容易进入和实行，所以是粗大的；后者比前者难以进入和实行，所以是细微的。《经庄严论》中说：依靠前者而生起后者，因为处于低劣和殊胜的地位，以及因为粗大和细微的缘故，所以这些是依次宣说的。如此等等。第三部分分为两点：总的修学行为，特别是修学最后两个波罗蜜多。第一部分分为两点：使自己成佛之法成熟的波罗蜜多，以及使他人相续成熟的四摄。第一部分分为六点：修学布施、持戒、忍辱、精进、禅定、智慧的方法。第一部分分为三点：布施的体性，分类，以及在相续中生起的方法。第一点是：布施的自性是舍弃的善心，以及由此引发的身语之业，也就是身语投入布施时的心念。对于此，布施波罗蜜多的圆满，并不在于布施财物给他人而使众生脱离贫困，而在于摧毁悭吝的执着，以及完全习惯于将舍弃的果实和一切施与他人的心念，由此才能成为布施波罗蜜多。第二部分分为两点：依赖各自所依的分类，以及布施自身体性的分类。第一点是：一般来说，财物布施由在家菩萨行持，而出家菩萨应当行持法布施，不应行持财物布施，这是在菩萨的别解脱戒律中说的。这也是考虑到会成为听闻等的障碍，所以在《学集论》中说：出家人被禁止为了财物而努力并进行布施。如果不损害自己的善行，由于往昔福德的力量而获得很多财物，就应当布施财物。
English
If there is generosity, one should take vows. If one has the discipline to restrain from misdeeds, one will be able to endure harm. If there is patience that does not tire of hardship, one will be able to initiate diligence because there are fewer obstacles. If one practices diligence day and night, one will generate samadhi that can apply the mind to virtue. If the mind is placed evenly, one will realize the truth as it is. The second point is: the former is inferior to the former, and the latter is superior to the latter. The third point is: the former is easier to enter and practice than the latter, so it is coarse; the latter is more difficult to enter and practice than the former, so it is subtle. The Ornament of the Sutras says: The latter arises dependent on the former, because they are in inferior and superior positions, and because of coarse and subtle, these are taught in order. And so on. The third part is divided into two points: the general practice of conduct, and in particular, the practice of the last two perfections. The first part is divided into two points: the perfections that ripen one's own Buddha-dharma, and the four means of gathering that ripen the streams of others. The first part is divided into six points: how to practice generosity, discipline, patience, diligence, meditation, and wisdom. The first part is divided into three points: the nature of generosity, its divisions, and how to generate it in the stream. The first point is: the nature of generosity is the virtuous mind of giving, and the actions of body and speech that are aroused by it, that is, the mind at the time when body and speech are engaged in generosity. For this, the perfection of generosity does not depend on giving material things to others and freeing beings from poverty, but on destroying the attachment of stinginess, and on completely habituating the mind to giving away the fruits of abandonment and everything else, from which it becomes the perfection of generosity. The second part is divided into two points: the divisions that depend on their respective bases, and the divisions of the nature of generosity itself. The first point is: in general, material generosity is practiced by lay bodhisattvas, while ordained bodhisattvas should practice Dharma generosity and should not practice material generosity, as stated in the Pratimoksha vows of bodhisattvas. This is also in consideration of becoming an obstacle to hearing and so on, so it is said in the Compendium of Trainings: renunciates are prohibited from striving for material things and giving them away. If one does not harm one's own virtuous activities, and one obtains many material things through the power of past merit,