Tibetan
དེར་ཡང་ལམ་གྱི་ས་ཆོད་འོང་བ་ལ་རྟེན་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་རེ་མེད་པར་ད་ལྟའི་རྟེན་འདི་འདྲ་བ་ཆ་རེ་རེ་ཙམ་ཡོད་པས་བསྒྲུབས་ཀྱང་བོགས་ཅི་ཡང་མི་ཐོན་པས་རྟེན་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་ཕུན་ཚོགས་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་གང་ལ་སྤྱོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད། གང་གིས་སྤྱོད་པའི་ལུས། གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པའི་འཁོར་དང༌། ལས་ཀྱི་མཐའ་གང་བརྩམས་པ་རྣམས་འགྲུབ་པའི་ཕུན་ཚོགས་བཞི་ལྡན་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་དག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་འགྲོ་བ་མང་བས་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བ་དང༌། དེས་ཀྱང་མི་ཆོག་པས་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཇུག་ཅིང་ལྡོག་པའི་དམིགས་ལེགས་པར་ཕྱེད་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་སྨིག་མ་དང་ཆུ་ཤིང་རང་གི་འབྲས་བུ་ཆགས་པ་དང་དྲེའུ་མོ་སྦྲུམ་པས་བརླག་པ་ལྟར་ཕུན་ཚོགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརླག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་ཡོད་ན་སྔར་གྱི་བཟང་པོའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུར་ཤེས་ནས་སླར་ཡང་རྒྱུ་རྣམས་ལ་འབད་དེ་ཇེ་འཕེལ་དུ་འགྲོ་ལ། ཤེས་རབ་མེད་ན་སྔར་བསགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱད་པས་ནི་ཟད། གསར་དུ་ ནི་མི་སྤེལ་བས་ཕྱི་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བའི་འགོ་ཚུགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་དེ་དྲུག་འབྱུང་བ་ཡང་རྒྱུ་མེད་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་ཞིང༌། རྗེས་མཐུན་གྱི་རྒྱུ་ཡང་རིམ་པ་བཞིན་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་སོ། །ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མངོན་མཐོ་ཡིན་ལ། ལུས་ཕུན་ཚོགས་སོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་མངོན་མཐོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། །འཁོར་རྩོམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་མཐོ་དང༌། །རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་དབང་ཉིད་མི་འགྲོ་དང༌། །བྱ་བ་རྣམས་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་རྟེན་དེ་ལྟ་བུས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་ཟད་དེ་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པའོ། །དེ་ཡང་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་ཐོག་མར་ཟང་ཟིང་གིས་ཕན་འདོགས་དགོས་ལ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་འཚེ་དང་བཅས་པའི་སྦྱིན་པས་ཅིར་ཡང་མི་འགྱུར་བས། གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལས་ལེགས་པར་ལྡོག་པ་ཉིད་གཞན་དོན་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་དགོས་སོ། །དེ་མཐར་འབྱིན་པ་ལ་ཡང་ཚུར་གནོད་མ་བཟོད་པར་གཅིག་ལན་དང་གཉིས་ལན་བྱས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པོ་མི་འོང་བས་ཚུར་གནོད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་དགོས་སོ། །འདིས་ལན་མ་བྱས་པས་གཞན་གྱིས་སྡིག་གསོག་པ་དུ་མ་ཁེགས་ ཤིང་དེས་འདུན་ནས་དགེ་བ་ལ་སྦྱར་དུ་ཡོད་པས་གཞན་དོན་ཆེན་པོའོ། །རང་དོན་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཐུས་རྣམ་གྲོལ་གྱི་བདེ་བ་འཐོབ་པ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་སེམས་གཡེངས་པ་ལ་མི་འོང་བས་བསམ་གཏན་གྱིས་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་སྟེ། དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་གནས་པའི་ལས་རུང་ཐོབ་དགོས། དེ་ལེ་ལོ་ཅན་ལ་མི་སྐྱེ་བས་ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་མི་ངལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་དགོས་པས་དེ་ནི་དེ་དག་གི་གཞིའོ། །དེས་ན་དོན་གཉིས་པོ་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་ཏེ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རབ་བརྩོན་པ། །གཏོང་དང་མི་གནོད་བཟོད་པས་བྱེད། །གནས་དང་གྲོལ་བ་གཞིར་བཅས་པས། །རང་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱོད། །ཅེས་ཏེ། འདི་ལ་གཞན་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་མེད་དོ། །གནས་དང་གྲོལ་བ་ཞེས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་གནས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ལག་རྗེས་དང༌། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལག་རྗེས་སུ་གསུངས་པ་འདི་གཉིས་སོ་སོར་ཕྱེད་ན་ཞི་གནས་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་མི་འཁྲུལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐོག་མར་ཟང་ཟིང་བཏང་བས་དེའི་ཕོངས་པ་སེལ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་གང་ལ་ཡང་ཕར་གནོད་མི་བྱེད། དེར་མ་ཟད་ཚུར་གནོད་བཟོད་པར་བྱས། ཁོའི་གྲོགས་བྱས་པས་མི་སྐྱོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ཤིང་། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་ཀྱིས་ཡིད་འདུན་པར་བྱས་ཏེ་སྣོད་རུང་དུ་སོང་བ་ན། ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་ལེགས་པར་བཤད་དེ་ཐེ་ཚོམ་བཅད་པས་གྲོལ་བར་ བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་ངེས་ཏེ། མི་ཕོངས་པ་དང་རྣམ་པར་མི་འཚེ་དང༌། །རྣམ་འཚེ་བཟོད་དང་བྱ་བས་མི་སྐྱོ་དང༌། །དགའ་བྱེད་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གཞན་གྱི་དོན་ནི་རང་གི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། འདི་ལྟར་ལོངས་སྤྱོད་རྙེད་པ་ལ་མི་ཆགས་ཤིང་མ་རྙེད་པ་དོན་དུ་མི་གཉེར་བས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་ལྟ་བ་དང༌། དེ་ཡོད་ན་བསླབ་པ་བསྲུང་ནུས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེན་ཅིང་དེ་ལ་གུས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་དང་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བཟོད་པས་མི་སྐྱོ་བ་དང༌། དགེ་བའི་བྱ་བ་ཅི་འདྲ་ལ་སྦྱོར་ཡང་སྤྲོ་བས་དེས་མི་སྐྱོ་བ་དང༌། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་རྣལ་འབྱོར་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པ་དྲུག་གིས་ནི། འདིས་འགྲོ་བའི་ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་གིས་རིམ་པར་སྒྲུབ་ཅིང་དེ་ལས་མང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་མངོན་པར་མི་དགའ་དང༌། །རབ་གུས་
Chinese
在那裡，要產生道之功德，如果沒有具備一切圓滿的所依，僅僅具備像現在這樣的所依的一部分，即使修行也毫無用處，因此必須具備一切圓滿的所依。也就是說，必須具備四種圓滿，即所用的受用圓滿，能用的身體圓滿，與之一起用的眷屬圓滿，以及所作的事業都能成就的圓滿。僅僅具備這些圓滿，也多會成為煩惱的因緣，因此還必須不為煩惱所控制，僅僅這樣還不夠，還必須對於應取應捨之處，能夠如實地取捨，並且能夠很好地區分應行應止的目標。否則，就像海市蜃樓和水樹自己結果實，以及騾子懷孕而毀滅一樣，反而會被圓滿所毀滅。如果具有智慧，就會知道這是過去善業的果報，然後再次努力積累善因，使其增長。如果沒有智慧，享用過去積累的果報就會耗盡，新的善業又不增長，來世就會開始遭受痛苦。因此，來世產生這六種功德，也不會是無因和不相順的因所生，而且順同之因也一定是依次的六度。道之階段的受用等是暫時的增上生，而身體圓滿等究竟的增上生則在佛地才有。如《經莊嚴論》所說：「受用與身圓滿，眷屬事業皆圓滿，恆常不為煩惱使，於諸事業不顛倒。」第二，像這樣，以這樣的所依來修學菩薩的行持時，菩薩的事業不外乎兩種，即成辦自利和他利。其中，成辦他利首先需要以財物來幫助，但是，如果布施帶有損害眾生的行為，則毫無意義。因此，從損害他人的行為中徹底止息，本身就是最大的利他，所以需要持戒。在最終捨棄時，如果不能忍受反過來的損害，而以一報還一報，那麼就不會得到清淨的戒律，所以對於反過來的損害要如何
English
There, to generate the merits of the path, if one does not possess all the complete supports, but only possesses a part of the supports like the present ones, even if one practices, it will be of no use. Therefore, one must possess all the complete supports. That is, one must possess four kinds of perfections: the perfection of resources to be used, the perfection of the body to be used, the perfection of retinue to be used together, and the perfection of accomplishing all the activities to be done. Merely possessing these perfections will also often become the cause of afflictions, so one must also not be controlled by afflictions. Merely this is not enough; one must also be able to truly accept and reject what should be accepted and rejected, and be able to distinguish well the goals of what should be done and what should be stopped. Otherwise, just as a mirage and a water tree bear their own fruit, and a mule is destroyed by pregnancy, one will be destroyed by perfection itself. If one has wisdom, one will know that this is the result of past good deeds, and then strive again to accumulate good causes, so that they increase. If one does not have wisdom, enjoying the results of past accumulations will exhaust them, and new good deeds will not increase, so suffering will begin in the next life. Therefore, the occurrence of these six perfections in another life will not be caused by causelessness or incompatible causes, and the corresponding cause will certainly be the six perfections in order. The resources and so on in the stage of the path are temporary higher realms, while the ultimate higher realms such as the perfection of the body are only in the Buddha-land. As it says in the Ornament of the Sutras: "Resources and the perfection of the body, the perfection of retinue and activities, constantly not being controlled by afflictions, and not being inverted in all activities." Second, in this way, when studying the conduct of a Bodhisattva with such a support, the activities of a Bodhisattva are nothing more than two: accomplishing one's own benefit and the benefit of others. Among them, to accomplish the benefit of others, one must first help with material things, but if giving is accompanied by harming sentient beings, it is meaningless. Therefore, completely stopping from harming others is itself the greatest benefit to others, so one needs discipline. In the final abandonment, if one cannot tolerate the reverse harm, and repays one harm with another, then one will not obtain pure discipline, so how should one deal with the reverse harm?
Chinese
需要有如此忍耐的心。因为没有回应，就能阻止他人造下许多罪恶，并且因此而能将他们的心转向善行，所以这是为了他人大利益。为了自己的利益，则是依靠智慧的力量获得解脱的安乐。但这也不会在心散乱的情况下发生，所以要通过禅定使心平静，获得随心所欲地安住于所缘境的堪能。这不会在懒惰者身上产生，所以要日夜不懈地精进努力，这是它们的基础。因此，为了成办这两个利益，必须要有六度。如颂云： “于有情义极勤奋，布施不害忍所作，住与解脱具基故，自义一切皆能成。”这里没有说为了他人的所有利益。住与解脱，是指心安住于所缘境是禅定的结果，从轮回中解脱是智慧的结果，如果将这两者分开，就不会将奢摩他和毗钵舍那混淆了。第三，首先布施财物，消除他们的贫困。然后，不对任何众生造成伤害。不仅如此，还要忍受别人对自己的伤害。帮助他们，不生厌倦地精进努力。依靠禅定，通过神通等使他们心悦诚服，成为堪能的法器之后，依靠智慧，善加解说，断除他们的疑惑，使他们获得解脱。因此，必须要有六度。如颂云：“不贫不害与忍害，事不厌倦喜乐说，是故他义即自义。”第四，像这样，对于获得的受用不执着，对于没有获得的也不追求，所以不贪恋受用。如果有了受用，就能守护戒律，所以要受持戒律并对此恭敬。对于依靠众生和非众生而产生的痛苦，以忍耐而不生厌倦。对于任何善行都乐于去做，因此不生厌倦。通过止观双运的不作意禅修这六者，就总摄了一切众生的大乘，而且这些也通过六度依次成办，不需要更多，如颂云：“不喜受用与极敬
English
It is necessary to have such patience. Because by not responding, one can prevent others from accumulating many sins, and thereby turn their minds towards virtuous deeds, so this is for the great benefit of others. For one's own benefit, it is to attain the bliss of liberation through the power of wisdom. But this will not happen with a distracted mind, so one must calm the mind through meditation and gain the ability to abide in the object of focus as one wishes. This will not arise in the lazy, so one must strive diligently day and night, which is the basis for them. Therefore, to accomplish these two benefits, one must have the six perfections. As the verse says: "Extremely diligent in the meaning of sentient beings, Giving, non-harming, and patience are done, Abiding and liberation with a basis, All self-benefit is accomplished." Here it does not say all benefits for others. Abiding and liberation, referring to the mind abiding in the object of focus is the result of meditation, and liberation from samsara is the result of wisdom, if these two are separated, one will not confuse shamatha and vipashyana. Third, first give material things, eliminating their poverty. Then, do not cause harm to any sentient beings. Not only that, but also endure the harm that others inflict on oneself. Help them, striving diligently without weariness. Relying on meditation, through magical powers etc. make them pleased and faithful, and after they become capable vessels, relying on wisdom, explain well, cut off their doubts, and cause them to attain liberation. Therefore, one must have the six perfections. As the verse says: "Not poor, not harming, and enduring harm, Not weary of deeds, joyful speech, Therefore, the meaning of others is one's own meaning." Fourth, like this, one is not attached to the enjoyment one has obtained, and does not pursue what one has not obtained, so one does not crave enjoyment. If one has enjoyment, one can protect the precepts, so one should take the precepts and be respectful towards them. Towards the suffering that arises from relying on sentient and non-sentient beings, one endures without weariness. One is happy to do any virtuous deed, therefore one does not become weary. Through the six non-conceptual meditations of shamatha and vipashyana, one summarizes all the Mahayana of all beings, and these are also accomplished sequentially through the six perfections, and no more is needed, as the verse says: "Not delighting in enjoyment and great respect.