Tibetan
ཏུ་ཡོད་པས། འཆི་ཁར་མི་སྐྲག་པར་བྱར་ཡོད་ལ། དོན་དེ་མ་བསྒྲུབས་ན་སྤྱིར་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་ཞིང༌། ཁྱད་པར་དུ་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བས་འཇིགས་ནས་འཆི་བའི་ཚེ་འགྱོད་པས་གདུང་བར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ནི། རྩ་བ་གསུམ། རྒྱུ་མཚན་དགུ །ཐག་གཅད་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གསུམ། ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པ་དང༌། ནམ་འཆི་ངེས་མེད་བསམ་པ་དང༌། འཆི་བའི་ཚེ་ཆོས་མ་གཏོགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཕན་པ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཆི་བདག་ངེས་པར་འོང་ལ་དེ་ཡང་རྐྱེན་གྱིས་བཟློག་ཏུ་མེད་པ་བསམ་པ། ཚེ་ལ་སྣོན་པ་མེད་ཅིང་འབྲིད་བྱེད་བར་མ་ཆད་དུ་ཡོད་པ་བསམ་པ། གསོན་པའི་ཚེ་ཡང་ཆོས་བྱ་བའི་ལོང་མེད་པར་ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་ཇི་འདྲ་ཞིག་བླངས་པ་དང༌། ཡུལ་གང་དུ་བསྡད་ པ་དང༌། དུས་ནམ་ཡང་འཆི་བས་འཇོམས་པར་ཚོམས་ལས་གསུངས་ལ། དེ་ལྟར་འོང་བ་དེ་ཡང༌། མགྱོགས་པས་འབྲོས་པའམ་སྟོབས་དང་ནོར་དང་རྫས་དང་སྔགས་དང་སྨན་གྱིས་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་རྒྱལ་པོ་ལ་གདམས་པ་ལས་གསུངས་སོ། །ཀ་མ་པའི་ཞལ་ནས། ད་ལྟ་འཆི་བས་འཇིགས་པ་ཞིག་དགོས། འཆི་ཁར་མི་འཚེར་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། འོ་སྐོལ་དེ་ལས་བཟློག་ནས་ད་ལྟ་མི་འཇིགས་འཆི་ཁར་བྲང་ལ་སེན་མོ་འདེབས་གསུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། མངལ་འཇུག་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཚེ་ཚད་ལོ་བརྒྱ་ཐུབ་པ་ནི་སྲིད་མཐར་སྣང་ལ། དེ་ཐུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་དེའི་བར་གྱི་ལོ་ནི་ཟླ་བ་དང་ཟླ་བ་ཞག་དང་ཞག་ཉིན་མཚན་སོང་བས་འཛད་ལ། དེ་ཡང་སྔ་དྲོ་སོགས་སོང་བས་འཛད་པས་ན། ཚེའི་སྤྱི་ཚད་དེ་ཡང་སྔར་དུ་མ་ཞིག་ཟད་སྣང་ཞིང༌། ལྷག་ལ་ཡང་སྣོན་པ་མེད་པར་འབྲིད་བྱེད་བར་མ་ཆད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཉིན་མཚན་སྡོད་པ་ཡོང་མེད་པར། །ཚེ་འདི་རྟག་ཏུ་གོད་འགྱུར་ཞིང༌། །སྣོན་པ་གུད་ནས་འོང་མེད་ན། །བདག་ལྟ་འཆི་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཐ་ག་པ་ཐགས་འཐག་པ་དང༌། གསད་བྱ་གསོད་སར་གོམ་པ་རེ་རེས་ཉེར་སོང་བ་དང༌། ཕྱུགས་རྫིས་ཕྱུགས་རང་དབང་མེད་པར་རང་གནས་སུ་སྐྱེལ་བ་སོགས་དཔེ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བསམ་ཞིང༌། རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང༌། སྲིད་གསུམ་མི་རྟག་སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་དང་འདྲ། །འགྲོ་བའི་སྐྱེ་འཆི་གར་ལ་ལྟ་དང་མཚུངས། །འགྲོ་བའི་ཚེ་འགྲོ་ནམ་མཁའི་གློག་འདྲ་སྟེ། །རི་གཟར་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུར་མྱུར་མགྱོགས་འགྲོ། །ཞེས་དཔེ་དུ་མས་གསུངས་ སོ། །དེས་ན་ནང་དུ་བསམས་པའི་འཕྲིག་ཚུད་པ་ཞིག་ལ་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་མི་སྟོན་པ་མེད། གསུང་བ་ལྟར་ཡིན་པས་སྒོ་དུ་མ་ནས་ལན་མང་དུ་བསམས་ན་ངེས་པ་སྐྱེ། ཅུང་ཟད་རེ་ལ་མ་བྱུང་བྱས་པས་མི་ཕན་ཏེ། ཀ་མ་པའི་ཞལ་ནས། བསམས་པས་མ་བྱུང་ཟེར་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱིས་ནམ་བསམས། ཉིན་མོ་ནི་ཡེང་ཡེང་བྱེད། མཚན་མོ་ནི་གཉིད་ལོག་ཀྱིན་འདུག་ན་རྫུན་མ་ཟེར། གསུང་བ་ལྟར་རོ། །ཚེའི་མཐར་འཆི་བདག་གིས་བཅོམ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བར་མ་ཟད། དེའི་བར་སྐབས་སུ་ཡང་ཚེ་བྲི་ནས་མི་འགྲོ་བའི་སྐབས་ཡེ་མེད་པས་མངལ་དུ་ཞུགས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མི་སྡོད་པར་ཕྱི་མར་འགྲོ་བར་ཁ་བལྟས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བར་གྱི་གསོན་པ་ཡང་ན་རྒའི་ཕོ་ཉས་ཁྲིད་ནས་འཆི་བའི་ཕྱིར་དུ་འགྲོ་བ་ཁོ་ནར་ཟད་པས་གསོན་པའི་སྐབས་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་མི་འགྲོ་བའི་སྡོད་པར་བཟུང་ནས་དགའ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་བྲག་མཐོན་པོའི་རྩེ་མོ་ནས་ལྷུང་བའི་ཚེ། ས་ལ་མ་ལྷུང་བའི་བར་སྣང་ལ་འགྲོ་བའི་སྐབས་ལ་དགའ་བར་མི་འོས་པར་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པར་དྲངས་པ་ལས། མི་ཡི་དཔའ་བོ་ཐོག་མའི་མཚན་མོར་ནི། །གང་ལ་འཇིག་རྟེན་མངལ་ན་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེ་ནི་ཉིན་རེ་ཞིང༌། །འགྲོས་བཤོལ་མེད་པར་འཆི་བདག་དྲུང་དུ་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཙམ་ཐུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་ལོང་ཡོད་བྱར་མི་རུང་སྟེ། མངལ་འཇུག་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། དང་པོ་བྱིས་ པའི་དུས་ལོ་བཅུར་ནི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པ་མི་རྙེད་ཅིང༌། མཐར་རྒས་པའི་སྐབས་ལོ་ཉི་ཤུར་ནི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་མཐུ་མེད་ལ། དེའི་བར་གྱི་དུས་སུ་ཡང་གཉིད་ཀྱིས་ཕྱེད་འཁྱེར་ཞིང༌། ནད་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་དུས་དུ་མ་ཞིག་ཟད་ནས། ཆོས་བྱེད་པའི་སྐབས་ཅུང་ཟད་ལས་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི་རྨི་ལམ་ཐུན་གཅིག་ན་བདེ་བ་སྤྱད་པ་སད་ནས་དྲན་པ་ལྟར། འཆི་བའི་དུས་སུ་དྲན་པའི་ཡུལ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ལ། འཆི་བའི་དགྲ་ནི་ངེས་པར་འོང་ན་ཚེ་འདིའི་བསླུ་བྲིད་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་དགའ་བར་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། ཆོས་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པ་ལ་ཐག་གཅད་ཅིང་ཞེ་དམ་མང་དུ་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཀྱེ་མའོ་འཇིག་རྟེན་ཉོན་མོངས་དག །གནས་པ་མི་བརྟན་དགའ་མི་འགྱུར། །ཀུ་མུ་ད་ཡི་དཔལ་འདི་ཡང༌། །དྲན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་རིང་ཕན་བརྒྱ་ཚུན་ལ་འཆི་བ་འོང་བར་ངེས་ཤིང་དེའི་བར་དུ་ཞག་གང་ལ་འོང་མ་ངེས་པས། དེ་རིང་ལྟ་བུ་འཆི་མི་འཆི་གང་དུ་ཡང་ཐག་མི་ཆོད་མོད། འོན་ཀྱང་བློས་འཆི་བའི་ཕྱོགས་བཟུང
Chinese
因此，应该做到临死时不害怕。如果这个目标没有达成，一般来说就无法从轮回中解脱，特别是会堕入恶趣，因为害怕而临死时会因后悔而痛苦。第四是，通过三个根本、九个理由、三个决断的方式进行修习。其中有三：思维必定会死亡，思维何时死亡不确定，思维死亡时除了佛法之外，任何事物都无济于事。第一点有三：思维死主必定会到来，而且也无法通过任何因缘来阻止；思维寿命不会增加，而且减少的过程从不间断；思维即使活着也没有时间修行佛法，必定会死亡。第一点是，无论获得了什么样的身体，居住在什么地方，任何时候都会被死亡摧毁，这是经藏中说的。而且，即使那样到来，也无法通过快速逃跑，或者通过力量、财富、物品、咒语和药物来阻止，这是国王教言中说的。噶玛巴说：“现在需要对死亡感到恐惧，需要临死时不后悔。我们却反过来了，现在不害怕，临死时捶胸顿足。”第二点是，如《入胎经》所说，寿命能活到一百岁，这似乎是极限了。即使能够活到一百岁，但那期间的年份会被月份消耗，月份会被日子消耗，日子会被白天和夜晚消耗，而且白天也会被早晨等等消耗，因此，寿命的总量似乎早就消耗完了，而且剩余的寿命也不会增加，减少的过程从不间断。如《入菩萨行论》所说：“日夜无停时，此生恒损减，复无余可添，我身岂不殁？”。对此，可以像织布工织布一样，或者像被杀者一步步走向刑场一样，或者像牧人将牲畜不由自主地赶回住处一样，通过多种比喻进行思考。在《广大游乐经》中也说：“三有无常如秋云，众生生死似观舞，众生寿命如空电，亦如悬崖落水速。”用多种比喻进行了说明。因此，对于内心已经领悟到这一点的人来说，没有外在事物不能显示无常。
English
Therefore, one should strive to be unafraid at the time of death. If this goal is not achieved, one will generally not be liberated from samsara, and in particular, one will fall into the lower realms, and at the time of death, one will suffer from regret due to fear. Fourth, one should practice through the three roots, nine reasons, and three determinations. Among these, there are three: contemplating that death is certain, contemplating that the time of death is uncertain, and contemplating that at the time of death, nothing other than the Dharma will be of any help. The first point has three: contemplating that the Lord of Death will definitely come, and that it cannot be prevented by any circumstances; contemplating that life does not increase, and that the process of decrease is continuous; contemplating that even while alive, there is no time to practice the Dharma, and that death is certain. The first point is that no matter what kind of body one has obtained, or where one resides, one will be destroyed by death at any time, as stated in the Sutra Pitaka. Moreover, even if it comes like that, it cannot be prevented by running away quickly, or by power, wealth, possessions, mantras, or medicine, as stated in the King's Instructions. Karma Pakshi said, "Now it is necessary to be afraid of death, and to be without regret at the time of death. We have reversed it, now we are not afraid, and at the time of death we beat our chests." The second point is that, as stated in the Entering the Womb Sutra, the lifespan of being able to live to one hundred years seems to be the limit. Even if one is able to live to one hundred years, the years in between will be consumed by months, the months will be consumed by days, the days will be consumed by day and night, and the days will also be consumed by morning, etc. Therefore, the total amount of lifespan seems to have been consumed long ago, and the remaining lifespan will not increase, and the process of decrease is continuous. As stated in the Bodhisattvacharyavatara, "Day and night, without stopping, this life is constantly decreasing, and there is nothing left to add, how can I not die?" In this regard, one can contemplate through various metaphors, such as a weaver weaving cloth, or a condemned person walking step by step to the execution ground, or a shepherd driving livestock back to their dwelling place involuntarily. In the Extensive Play Sutra, it is also said, "The three realms are impermanent like autumn clouds, the birth and death of beings is like watching a dance, the lifespan of beings is like lightning in the sky, and it is as fast as water falling from a cliff." It has been explained with various metaphors. Therefore, for a person who has already understood this in their heart, there is no external thing that cannot show impermanence.
Chinese
是的，正如所说，从多个角度多次思考，就会产生定解。稍微遇到一点困难就放弃是不行的。噶玛巴说：“说了思考了却没有结果，你什么时候思考过？白天游手好闲，晚上呼呼大睡，真是胡说八道。”正如所说的那样。生命的尽头会被死主摧毁，不仅要前往来世，而且在此期间，生命不断减少，没有不流逝的时候，所以从入胎开始，哪怕是瞬间也不会停留，而是面向来世。因此，中间的存活，也是被衰老的使者带走，最终走向死亡，所以不要认为活着的时候可以不往来世而去而感到高兴。比如从高高的悬崖上掉下来的时候，在没有落到地上之前，在空中飞翔的时候，不应该感到高兴，正如所说的那样。此外，在《四百论》的注释中引用说：“人的英雄在最初的夜晚，对于谁来说，世界在子宫中安住，从那以后，他每天都在没有延缓地走向死主。”第三是，即使能够做到那样，也不应该有空闲。正如《入胎经》中所说，最初孩童时期十年不会产生修法的念头，最终衰老的时候二十年没有修法的能力，而且在这期间，一半的时间被睡眠占据，疾病等等也消耗了很多时间，所以修法的机会很少。这样看来，此生的所有圆满，就像在梦中享受了一时的快乐，醒来后只能回忆一样，在死亡的时候也只能成为回忆的对象。死亡的敌人一定会到来，为什么要贪恋此生的欺骗呢？应该这样思考，下定决心一定要修法，并且要多发誓愿。在《本生经》中说：“唉呀，世间的烦恼啊，居无定所，乐不可迁。睡莲的光彩，也只能成为回忆。”第二是，今天到一百天之内一定会死亡，而且在这期间，不知道哪一天会到来。所以像今天这样，死不死都无法确定，但是心里已经倾向于死亡的一方。
English
Yes, as it is said, if you think about it many times from multiple perspectives, you will develop certainty. It is not helpful to give up after encountering a little difficulty. The Karmapa said, "You say you thought about it but there was no result, when did you think about it? During the day you are idle, and at night you are sound asleep, so you are just talking nonsense." As it is said. At the end of life, one will be destroyed by the Lord of Death and go to the next world. Moreover, during this time, life is constantly decreasing, and there is no time when it does not pass. Therefore, from the moment of entering the womb, even for an instant, one does not stay but faces the next life. Therefore, the intermediate existence is also led away by the messenger of old age and ultimately goes to death. So, do not be happy thinking that while alive, you can stay without going to the next world. For example, when falling from the top of a high cliff, one should not be happy while flying in the air before falling to the ground, as it is said. Furthermore, it is quoted in the commentary of the Four Hundred Verses: "The hero of men, on the first night, for whom the world dwells in the womb, from then on, he goes to the Lord of Death every day without delay." The third is, even if you can do that much, you should not have leisure. As it is said in the Entering the Womb Sutra, in the beginning, for ten years of childhood, one does not develop the thought of practicing Dharma, and in the end, for twenty years of old age, one does not have the ability to practice Dharma. Moreover, during this time, half of the time is occupied by sleep, and diseases and so on also consume a lot of time, so there are few opportunities to practice Dharma. In this way, all the perfections of this life are like enjoying a moment of happiness in a dream, and only being able to recall it after waking up. At the time of death, it can only become an object of memory. The enemy of death will surely come, so why be attached to the deception of this life? One should think in this way, resolve to practice Dharma, and make many vows. In the Jataka tales, it is said: "Alas, the afflictions of the world, are impermanent and joy is not lasting. The splendor of the lotus, will only become a memory." The second is, death is certain to come between today and a hundred days from now, and during this time, it is not certain which day it will come. So, like today, it is impossible to determine whether one will die or not, but in one's mind, one has already leaned towards the side of death.