Tibetan
གཉིས། འཇིག་རྟེན་འདིར་རིང་དུ་མི་གནས་པ་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསམ་པ། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་འགྲོ་བ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། འཆི་བ་དྲན་པ་མ་བསྒོམས་པའི་ཉེས་དམིགས། བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན། འཆི་བ་དྲན་པའི་བློ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྐྱེད་པ། འཆི་བ་དྲན་པ་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ད་གཟོད་མཐར་འཆི་བ་ཞིག་འོང་སྙམ་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་ཀྱང༌། ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་དེ་རིང་མི་འཆི་དེ་རིང་ཡང་མི་འཆི་སྙམ་དུ། བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་འཆི་ཁ་མ་ཚུན་ལ་འབྱུང་ངོ༌། །དེའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པར་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་དེས་བསྒྲིབས་ན། ཚེ་འདིར་སྡོད་པའི་བློ་སྐྱེས་ནས་འདི་དང་འདི་དགོས་སོ་ཞེས་ཚེ་འདི་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་ཐབས་འབའ་ཞིག་སེམས་སེམས་ནས། ཚེ་ཕྱི་མ་དང་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སོགས་དོན་ཆེན་པོ་ལ་དཔྱོད་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བས་ཆོས་ལ་འཇུག་ཏུ་མི་སྟེར་ལ། བརྒྱ་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་སོགས་ལ་ཞུགས་ཀྱང་ཚེ་འདི་པ་ཙམ་གྱི་ཆེད་དུ་སོང་ནས། དགེ་བ་ཅི་བྱས་ མཐུ་ཆུང་ཞིང༌། དེ་ཡང་ཉེས་སྤྱོད་སྡིག་ལྟུང་དང་འབྲེལ་བར་འཇུག་པས་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དང་མ་འདྲེས་པ་དཀོན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ལ་དམིགས་ནས་སྒྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང༌། ཕྱི་ནས་བསྒྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་ཕྱི་བཤོལ་གྱི་ལེ་ལོ་འགོག་མི་ནུས་ཤིང༌། གཉིད་རྨུགས་དང༌། བྲེ་མོའི་གཏམ་དང༌། བཟའ་བཏུང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཡེང་གིས་དུས་འདའ་བས་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་མི་འོང་ངོ༌། །དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་ལྷུར་བླངས་པས་ཉོན་མོངས་དང༌། དེས་དྲངས་པའི་ཉེས་སྤྱོད་རྣམས་ཇེ་རྒྱས་སུ་སོང་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཏེ། ངན་སོང་དུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་པས་དེ་ལས་མ་རུངས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། གང་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མངའ་བདག །རང་ཉིད་འཆི་བདག་བྱེད་པོ་མེད། །ཡོད་དེས་རྣལ་བཞིན་གཉིད་ལོག་ན། །དེ་ལས་མ་རུངས་གཞན་ཅི་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང༌། ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ་ཆ་དགོས་པར། །བདག་གིས་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ནས། །མཛའ་དང་མི་མཛའ་དོན་གྱི་ཕྱིར། །སྡིག་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འཆི་བ་དྲན་པའི་བློ་རྣལ་མ་ཞིག་སྐྱེས་ན། དཔེར་ན་དེ་རིང་སང་རང་འཆི་བར་ཐག་ཆོད་པ་ན། ཆོས་ཀྱི་གོ་བ་ཐན་ཐུན་ཡོད་པ་ཡན་ཆད་ལ་གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་འགྲོགས་སུ་མེད་པར་མཐོང་ནས་དེ་
Chinese
二、思维忆念死亡，即此世不久住，以及后世如何转变，思及二者的苦乐。第一部分有四点：不修习忆念死亡的过患，修习的利益，生起何种忆念死亡之心，以及修习忆念死亡的方式。第一点是：虽然大家都认为最终会死亡，但日复一日地想着今天不死，今天也不死，心中执着于不会死亡的一面，这种情况会持续到临终。如果不对此加以对治，被这种心态所蒙蔽，就会生起只想在此世安住的心，想着这个和那个是必需的，一心只想着追求今生的安乐和消除痛苦。因此，不会生起思考来世、解脱和一切智等重大意义的心，从而无法进入佛法。即使百中有一的人开始闻思修等，也只是为了今生，所做的善事力量微弱，而且往往与恶行罪业相连，不与恶趣之因相混杂的情况很少。即使是为了来世而修行，也无法阻止想着以后再修的拖延懒惰，而且时间会被睡眠昏沉、闲聊和饮食等散乱所浪费，无法以极大的精进如理如法地修行。不仅如此，由于过分追求今生的圆满，烦恼以及由此引发的恶行会日益增长，从而背离佛法的甘露，最终被引向恶道，还有什么比这更糟糕的呢？《四百论》中也说：“于谁三界有自在，然彼无有死主宰，若彼如是仍酣睡，更有何事惨于此？”《入行论》中也说：“一切皆舍离，我必单独行，如是若不知，为亲非亲故，造作种种罪。”这是这么说的。第二点是：如果生起了真正的忆念死亡之心，比如确定自己今天或明天就要死亡，那么即使是对佛法只有粗浅理解的人，也会觉得与亲友等相处毫无意义，从而
English
2. Contemplating the remembrance of death, that this world is not long-lasting, and how the next world will transform, thinking about the happiness and suffering of both. The first part has four points: the faults of not cultivating the remembrance of death, the benefits of cultivating it, what kind of mind of remembrance of death to generate, and the way to cultivate the remembrance of death. The first point is: Although everyone thinks that they will eventually die, they think day after day that they will not die today, and they cling to the side of not dying in their minds, and this situation will continue until death. If this is not counteracted, and is obscured by this kind of mentality, then the mind of wanting to stay in this life will arise, thinking that this and that are necessary, and only thinking about pursuing the happiness of this life and eliminating suffering. Therefore, the mind of thinking about the next life, liberation, and omniscience, etc., will not arise, and thus one will not be able to enter the Dharma. Even if one in a hundred begins to study, contemplate, and meditate, it is only for the sake of this life, and the virtuous deeds that are done are weak, and they are often connected with evil deeds and sins, and it is rare that they are not mixed with the cause of bad destinies. Even if one practices for the sake of the next life, one cannot prevent the procrastination and laziness of thinking about practicing later, and time will be wasted by sleep, drowsiness, idle talk, and eating and drinking, etc., and one will not be able to practice properly with great diligence. Not only that, but because of excessively pursuing the perfection of this life, afflictions and the evil deeds caused by them will increase day by day, thus turning away from the nectar of the Dharma, and eventually being led to bad destinies. What could be worse than that? The Four Hundred Verses also says: "For whom the three realms have freedom, but he has no lord of death, if he still sleeps soundly like this, what could be more miserable than this?" The Entering the Path of the Bodhisattva also says: "I must leave everything behind and go alone. If I do not know this, I will create various sins for the sake of friends and enemies." This is what it says. The second point is: If a true mind of remembrance of death arises, such as being certain that one will die today or tomorrow, then even those who have only a superficial understanding of the Dharma will feel that it is meaningless to be with relatives and friends, and thus
Tibetan
ལ་སྲེད་པ་ལྡོག་ཅིང༌། གཏོང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྙིང་པོ་ལེན་འདོད་ཕལ་ཆེར་ལ་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ལྟར། རྙེད་བཀུར་སོགས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་ འབད་པ་ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་མེད་པར་མཐོང་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་ཅིང༌། སྐྱབས་འགྲོ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ལས་བཟང་པོ་གསོག་པས། གོ་འཕང་དམ་པར་རང་ཉིད་འཛེགས་ཏེ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེར་འཁྲིད་པས་ན། དེ་ལས་དོན་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་དཔེ་དུ་མས་ཀྱང་བསྔགས་ཏེ། མྱ་ངན་འདས་ཆེན་ལས། ཞིང་རྨོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་སྟོན་གྱི་ལོག་མཆོག་གོ །རྗེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་བ་ལང་གི་རྗེས་མཆོག་གོ །འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མི་རྟག་པ་དང་འཆི་བའི་འདུ་ཤེས་མཆོག་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་གིས་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་འདོད་པ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། ང་རྒྱལ་ཐམས་ཅད་སེལ་ཏོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་དང་ཉེས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འཇོམས་པའི་ཐོ་བ་དང༌། དགེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྒྲུབ་པའི་སྒོར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པས་བསྔགས་པའོ། །མདོར་ན་སྐྱེས་བུའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་དུས་ནི། རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་དུས་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འོ་སྐོལ་ཕལ་ཆེར་ངན་འགྲོར་བསྡད་ཅིང༌། བདེ་འགྲོར་ལན་རེ་ཙམ་འོངས་ཀྱང་མི་ཁོམ་པའི་གནས་སུ་ཤས་ཆེ་བས་དེར་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་མ་རྙེད་ལ། བསྒྲུབས་པས་ཆོག་པའི་རྟེན་རེ་ཐོབ་པ་ན་ཡང་ཆོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་མི་སྒྲུབ་པ་ནི། ད་དུང་མི་འཆི་སྙམ་པ་འདི་ལ་ཐུག་འདུག་པས་ན། བློས་མི་འཆི་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ནི་རྒུད་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་དང༌། འཆི་བ་དྲན་པ་ནི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུ་ལ་ཆོས་ཟབ་མོ་གཞན་བསྒོམ་རྒྱུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ནོ་སྙམ་པ་དང༌། བསྒོམ་བྱ་ཡིན་ཡང་དང་པོར་ཅུང་ཟད་སྒོམ་གྱི། རྒྱུན་དུ་ཉམས་ལེན་དུ་མི་ འོས་སོ་སྙམ་དུ་མི་བཟུང་བར། ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་དགོས་ལུགས་ལ་ངེས་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བསྐྱེད་དེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་གྱིས་དོགས་ནས་སྐྲག་པ་ནི། ལམ་ལ་མ་སྦྱངས་པའི་འཆི་བ་ལ་སྐྲག་ལུགས་ཡིན་པས་འདིར་དེ་སྐྱེད་པ་མིན་ནོ། །འོ་ན་གང་སྙམ་ན། ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་ལུས་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་འཆི་བ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ལ་སྐྲག་པ་བསྐྱེད་ཀྱང་རེ་ཞིག་ལ་དགག་མི་ནུས་མོད། འོན་ཀྱང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་འགོག་པ་དང༌། མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་བསྒྲུབས་པར་འཆི་བ་ལ་འཇིགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་དེས་སྐྲག་པ་བསམས་ན་དེ་བསྒྲུབ་
Chinese
就像贪恋衰退，以及通过布施等方式自然而然地想要获取精华一样。看到为了名利等世间法而付出的一切努力都没有意义，从而停止恶行，积累皈依和戒律等善业，将自己提升到神圣的地位，并将众生也引导到那里，还有什么比这更重要的呢？因此，许多例子都赞叹它。在《大涅槃经》中说：在所有的耕地中，秋收是最好的。在所有的足迹中，牛的足迹是最好的。在所有的观念中，无常和死亡的观念是最好的，因为这些可以消除三界的欲望、无明和傲慢。同样，它也被赞叹为能一次性摧毁所有烦恼和恶行的锤子，以及能一次性成就所有善行的门。总之，成就人生意义的时机，就是获得这个特殊人身的时候。我们大多数都停留在恶道中，即使偶尔来到善道，也大多处于没有空闲的状态，因此在那里没有机会修行佛法。即使获得了可以修行的暇满人身，也不如法修行佛法，这都是因为认为自己还不会死。因此，在思想上偏向不死的一方是所有衰败的根源，而忆念死亡是所有圆满的根源。因此，对于像这样的人，不要认为这是那些没有其他甚深佛法可修之人所修的法门，或者即使是所修之法，也只是最初稍微修一下，不应该作为日常修持。而要从始至终，从内心深处确信其必要性，并进行修持。第三，害怕与亲友等分离，这是因为没有修习道路而害怕死亡的方式，所以这里不是要生起这种恐惧。那么，应该怎样呢？由于业和烦恼的控制而获得的所有身体都无法超越死亡，所以即使对死亡产生恐惧，暂时也无法阻止。然而，应该害怕没有阻止恶道的因，也没有成就增上生和决定胜的因，如果想到害怕这些，就应该去成就它们。
English
Just as attachment declines, and the desire to take essence naturally arises through giving and other means, similarly, seeing all efforts for worldly things like gain and honor as meaningless, one turns away from misdeeds and accumulates good deeds like taking refuge and observing morality. Elevating oneself to a sacred status and leading beings there as well, what could be more significant than that? Therefore, many examples praise it. In the Great Nirvana Sutra, it says: Among all fields that are plowed, the autumn harvest is the best. Among all footprints, the footprint of an ox is the best. Among all perceptions, the perception of impermanence and death is the best, for these eliminate the desires of the three realms, ignorance, and all pride. Similarly, it is praised as the hammer that simultaneously destroys all afflictions and misdeeds, and as the door that simultaneously accomplishes all virtues. In short, the time to accomplish the purpose of life is precisely when one obtains this special support. Most of us dwell in the lower realms, and even when we come to the higher realms once in a while, we are mostly in a state of no leisure, so we do not find the opportunity to practice Dharma there. Even when we obtain a support sufficient for practice, we do not practice Dharma properly, and this is because we think we will not die yet. Therefore, taking the side of not dying is the door to all decline, and remembering death is the door to all perfections. Therefore, for those who have no other profound Dharma to meditate on, do not think that this is just their practice, or even if it is something to meditate on, only meditate on it a little at first, and do not think that it is not suitable for constant practice. Rather, from beginning to end, generate conviction from the depths of your heart about its necessity and meditate on it. Third, fearing separation from relatives and so on is the way of fearing death without having trained on the path, so this is not the place to generate that. So, what should one do? Since all bodies taken under the power of karma and afflictions are not free from death, even if fear of death arises, it cannot be prevented for a while. However, one should fear dying without preventing the causes of the lower realms and without accomplishing the causes of higher realms and definite goodness. If one thinks of fearing that, then one should accomplish them.