Tibetan
་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བ་ནི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཆེན་པོ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བ་ཐོས་པ་ཉུང་བ། བདག་གི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ། སྐྱེ་བོ་མཁས་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་མ་བྱས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་ཚུལ་མ་རྟོགས་པ། བདག་ཕུང་བར་བྱས་ནས་གཞན་ཕུང་བར་བྱེད་པ། རིགས་པ་དང་ལུང་དང་འགལ་བའི་དུག་གིས་བཏབ་པའི་ཚིག་ནི་མཁས་པ་བདག་ལ་ལེགས་སུ་འདོད་པས་ཟས་དུག་ཅན་བཞིན་དུ་རྒྱང་རིང་དུ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱའོ། །ཞེས་ཧྭ་ཤང་གི་འདོད་པ་བཀོད་ནས། དེ་ལྟར་འདོད་ན་ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་འགྱུར་ལུགས་རྣམས་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་དེ་ངོ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་བྱེད་པས་དེ་དང་མི་འདྲའོ་སྙམ་ན། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁོ་དང་ཁྱད་འབྱེད་དགོས་པར་བྱུང་ན། ཁོ་བོ་ཅག་དང་ཧྭ་ཤང་གཉིས་ངེས་དོན་གྱི་ལྟ་སྒོམ་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་དབྱེ་བར་རིགས་སོ། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ འཁོར་བར་འཆིང་ན་ཁྱེད་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དོན་དུ་གཉེར་ན་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོག་པས་བྱ་དགོས་པས། དེ་དག་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྔར་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་དུ་འདོད་ན་ཧྭ་ཤང་གི་དེ་ལེགས་པ་ཡིན་གྱི། ཁྱེད་ལྟར་ན་འགལ་བའི་ཁུར་གྱིས་ནོན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་ཕྱོགས་པ་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ། བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་མང་དུ་བྱས་ནས། དེ་ནས་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་དེ་བཟློག་པ་ནི། ཁྱི་རྡོ་ཕྱིར་འབྲངས་པ་དང་འདྲ་བར་སྤྲོས་པ་ཕྱི་ཆོད་ཡིན་པས། དང་པོ་ནས་སེམས་གང་དུ་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་འཛིན་པ་ནི། རྡོ་འཕེན་པའི་ལག་མགོ་ནས་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བར་དེ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཡུལ་དེ་དག་ལ་མི་འཕྲོ་བ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ནང་ནས་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ལུང་རིགས་རྣམས་ལ་སྦྱོང་བ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་འབྱམས་པའོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་དང་རྒྱན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་མཁས་པའི་གཞུང་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའི་ལོག་རྟོག་གི་ཐ་ཆད་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ནི་རིགས་པ་དང་ལུང་གིས་དོན་དེ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཁོ་ན་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་གཉིས་སུ་མཚན་མར་བཟུང་བའི་བློས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་དེ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་པ་དེ་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་ ལུང་རིགས་ཀྱིས། ཁོས་བཟུང་བ་ལྟར་མེད་པ་ལ་ངེས་པ་དྲངས་པའི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་པའི་བརྫུན་ཕུགས་རྡིབ་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱི། དེ་འདྲ་བའི་ངེས་པ་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པར་སེམས་བཟུང་བ་ཙམ་ནི། དེའི་ཚེ་བདག་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མི་འཕྲོ་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཉིད་འཐུག་པོ་ལོག་པ་དང་བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་ཡང་དེ་དག་ལ་སེམས་འཕྲོ་བ་མེད་པས། དེ་དག་གིས་ཀྱང་བདག་མེད་རྟོགས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་དཔེར་ན་མཚན་མོ་རྒྱུས་མེད་པའི་བྲག་ཕུག་ཏུ་སྲིན་པོ་ཡོད་དམ་མེད་སྙམ་དུ་འཇིགས་པ་ན། སྒྲོན་མེ་བཏེག་ནས་དེར་འདུག་མི་འདུག་ལེགས་པར་རྩད་བཅད་ནས་འཇིགས་པ་དེ་མི་སེལ་བར། སྲིན་པོ་ལ་རྟོག་པའི་རྟོག་པ་དེ་འཕྲོར་མ་འཇུག་པར་སེམས་ཟུངས་ཤིག་ཟེར་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒོམ་རིམ་ཐ་མ་ལས་ནི། གཡུལ་འགྱེད་པའི་ཚེ་མིག་ཕྱེ་ནས་དགྲ་གང་ན་འདུག་ལེགས་པར་བལྟས་ཏེ། དེར་མཚོན་འགྱེད་པའི་དཔའ་བོ་ལྟར་མི་བྱེད་པར། དགྲ་སྟོབས་ལྡན་མཐོང་བ་ན་མིག་བཙུམས་ནས་སྡོད་པའི་སྡར་མ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། བུ་མོ། ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཡུལ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡིན། གསོལ་པ། འཇམ་དཔལ། རྣམ་པར་བརྟགས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་གང་ལགས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མིག་ཕྱེ་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་རྣམས་ཕམ་ པར་བྱ་སྟེ། འཇིགས་པ་མེད་པར་གནས་པར་བྱ་ཡི། མི་སྡར་མ་བཞིན་དུ་མིག་གཟུམ་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་ནས་སྐྲག་པ་ན། འཁྱིལ་བ་དེ་ཐག་པ་ཡིན་གྱི་སྦྲུལ་མ་ཡིན་པར་འདུག་གོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་བསྐྱེད་ནས། འཁྲུལ་པ་དང་སྐྲག་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྡོག་དགོས་པ་བཞིན་དུ། བདག་གཉིས་ཡོད་པར་བཟུང་ནས་འཁྲུལ་བ་དང༌། འཁྲུལ་པ་དེས་བསྐྱེད་པའི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་། བདག་འཛིན་གྱི་ཡུལ་མེད་པར་ཐག་གཅོད་པའི་ལུང་རིགས་ཀྱི་ངེས་པ་དྲངས་ནས་བདག་འཛིན་དེ་འཁྲུལ་པར་གོ་བ་དང༌། དེ་ནས་དེའི་དོན་གོམས་པས་ལྡོག་ལ། དེ་ལོག་ན་དེས་བསྐྱེད་པའི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པ
Chinese
因此，舍弃大乘会造成巨大的业障。因此，舍弃大乘是因为听闻甚少，执持自己的观点为殊胜，不亲近恭敬贤善之人，不领悟如来教言的宗要，自毁且毁坏他人。与理和教相违，以毒药涂抹的言辞，有智慧且珍爱自己的人，应当像有毒的食物一样远远地舍弃。如是安立华桑的观点后，如果这样认为，就会舍弃一切大乘的道理都已明示，要认识到这之前的观点。如果你们认为，我们行持布施等行为，与他们不同。如果仅仅通过布施等行为来区分，那么就表明我们和华桑二者在胜义的见修行上是相同的。如果不是这样，那么对于什么也不分别的等持也应该区分差别。此外，如果任何分别都会束缚轮回，那么你们不是在寻求从轮回中解脱吗？如果寻求解脱，那么行持布施和守护戒律等也必须通过分别来做，那么做了这些有什么必要呢？之前已经说了很多了。因此，如果认为任何分别都会束缚轮回，那么华桑的观点是正确的。如果按照你们的观点，就会被矛盾的重担压垮。还有一些追随他们的人这样认为：对我和二取（能取和所取）的对境进行大量的观察，然后遣除有境的执着，就像狗追逐石头一样，是外在的止息戏论。从一开始就不让心散乱到任何地方，就像抓住扔石头的手一样，这样做本身就不会散乱到二取的对境上，这是从内在断除一切戏论。因此，修习决定见解的教理，只是沉溺于名言的言辞而已。这是舍弃佛陀的教言和六庄严等智者论典的邪分别的极端，因为他们用理和教来
English
Therefore, abandoning the Mahayana will create great karmic obscurations. Therefore, abandoning the Mahayana is due to little hearing, holding one's own view as superior, not attending to and respecting virtuous people, not understanding the essence of the Tathagata's teachings, destroying oneself and destroying others. Words tainted with poison that contradict reason and scripture should be abandoned far away like poisonous food by those who are wise and cherish themselves. After establishing the view of Hwa-shang in this way, if one thinks like this, then the reasons for abandoning all the Mahayana have been clearly shown, and one should recognize this previous view. If you think that we perform actions such as giving, and are different from them, if it becomes necessary to distinguish them only through actions such as giving, then it shows that we and Hwa-shang are the same in the view and practice of ultimate meaning. If it is not like that, then one should also distinguish the differences in the samadhi that does not conceptualize anything. Furthermore, if any conceptualization binds samsara, then are you not seeking liberation from samsara? If you seek liberation, then performing actions such as giving and guarding precepts must also be done through conceptualization, so what is the need to do these? It has been said a lot before. Therefore, if one thinks that any conceptualization binds samsara, then Hwa-shang's view is correct. If according to your view, you will be crushed by the burden of contradiction. Some who follow them also think like this: after making a lot of observations on the objects of self and dualistic grasping (grasper and grasped), and then eliminating the grasping of the subject, it is like a dog chasing a stone, which is an external cessation of elaboration. From the beginning, not letting the mind scatter anywhere, like grasping the hand that throws the stone, doing that itself will not scatter to the objects of dualistic grasping, which is cutting off all elaboration from within. Therefore, studying the scriptures and reasoning that determine the view is just indulging in the words of conventional language. This is the extreme of wrong conceptualization that abandons the Buddha's teachings and the treatises of wise men such as the Six Ornaments, because they use reason and scripture to
Chinese
是为了唯一地确定这一点。此外，对于以我和二者作为特征所执著的念头，要好好地考察它是如何执著的，然后通过完全清净的教理和理证，通过确信它并不像他所执著的那样，来摧毁错误的虚假根源。如果没有找到这样的定解，仅仅是执持念头，即使那时念头不散乱于我和二者的境上，也不能仅仅因此就证悟无我。如果不是这样，那么在沉睡和昏厥等时候，念头也不会散乱于这些境上，那么他们也证悟无我，那就太过分了。这就像在夜晚，在不熟悉的岩洞中，害怕是否有魔鬼一样，不举起灯来好好地调查那里是否有魔鬼，从而消除恐惧，而是说不要让对魔鬼的分别念散乱，要抓住念头一样。在《修次第·下》中说，在战斗时，不像睁开眼睛好好地看着敌人在哪里，然后向那里投掷武器的勇士，而是像看到强大的敌人就闭上眼睛待着的懦夫一样。如是说，在《圣妙吉祥化身经》中也说道：‘女儿，菩萨如何从战斗中获得胜利？’回答说：‘妙吉祥，如果能够如实观察一切法皆不可得，那就是胜利。’因此，瑜伽士要睁开智慧之眼，用智慧之剑战胜烦恼之敌，安住在无惧之中，不要像懦夫一样闭上眼睛。’如是说。因此，就像把绳子误认为蛇而感到害怕时，要生起这样的定解：缠绕的东西是绳子，不是蛇，从而使错觉和恐惧的痛苦消失一样，对于执著我和二者存在而产生的错觉，以及错觉所产生的轮回痛苦，也要通过断定我执的境不存在的教理和理证的定解，从而明白我执是错觉，然后通过习惯它的意义来使它消失，它消失了，它所产生的轮回痛苦也全部消失。
English
It is for the sake of establishing this alone. Furthermore, regarding the mind that grasps at the designation of "I" and "mine," one should thoroughly examine how it grasps, and then, through completely pure scriptural authority and reasoning, one must destroy the root of the false delusion by generating certainty that it does not exist as it is grasped. If one does not find such certainty, merely holding the mind, even if at that time the mind does not wander towards the object of "I" and "mine," one does not realize the meaning of selflessness by that alone. If that were not the case, then even during deep sleep and fainting, the mind does not wander towards those objects, so they would also realize selflessness, which would be too extreme. This is like, for example, when one is afraid in an unfamiliar cave at night, wondering whether there is a demon or not, instead of lifting a lamp to thoroughly investigate whether there is a demon there and dispelling the fear, one says, "Don't let the thought of the demon wander, hold onto the mind." In the Final Stages of Meditation, it is said that in battle, one should not be like a warrior who opens his eyes and looks carefully at where the enemy is, and then throws weapons at them, but rather like a coward who closes his eyes and stays still when he sees a powerful enemy. As it is said, in the Sutra of the Play of Manjushri, it is also taught: 'Daughter, how does a Bodhisattva gain victory in battle?' The answer is: 'Manjushri, if one thoroughly examines and sees that all phenomena are unobservable, that is victory.' Therefore, the yogi should open the eye of wisdom and defeat the enemies of affliction with the weapon of wisdom, and abide in fearlessness, and should not close his eyes like a coward. Thus it is said. Therefore, just as when one mistakes a rope for a snake and becomes frightened, one must generate the certainty that the coiled thing is a rope and not a snake, and thus reverse the suffering of delusion and fear, so too, regarding the delusion that arises from grasping at the existence of "I" and "mine," and the suffering of samsara that arises from that delusion, one must generate the certainty of scriptural authority and reasoning that determines that the object of self-grasping does not exist, and thus understand that self-grasping is a delusion, and then reverse it by becoming accustomed to its meaning. When it is reversed, all the suffering of samsara that arises from it is also reversed.