Chinese
具恩上师以慈悲之心，见到众生为种种痛苦所逼迫，为了使他们彻底解脱，想要极善地显示诸法如实之真相，因此开始阐述缘起。因为（经中）说：“不如实见为系缚，如实见者得解脱。” 现在要解说诸法如实之真相是什么。那就是无自性。不善巧者被愚痴的黑暗遮蔽了智慧之眼，对诸法执著为有自性，因此对它们生起贪欲和嗔恨。当以了知缘起的光明驱散愚痴的黑暗，以智慧之眼见到诸法无自性之时，就不会对无有自性的法生起贪欲和嗔恨了。如是说。在第二十六品结尾处说：“此处说，你已经以大乘的宗义阐述了如何进入胜义谛，现在你应当以声闻的宗义来阐述如何进入胜义谛。”此处说：“因无明障蔽故，复有再生。”等等。在第二十七品结尾处也说：“此处说，现在你应当依靠与声闻乘相符的经部的边际，来阐述不可能的见解之相。”此处说：“过去时中已生等。”因此，圣天论师也认为十二缘起的第一个支分无明，是对事物执著为有自性。并且也清楚地表明，声闻和独觉也证悟了法无我。因此，声闻和独觉证悟法无自性之最大的论证就是：对法的我执转变为十二缘起的无明。要知道这一点。四百论中说：“以分别见为缚，彼于此应遮。”这里所说的分别，并不是指所有的分别，而是指对诸法执著为以自性成立的分别。它的解释中说：“分别就是对不如实的自性之义进行增益。”
English
The compassionate master, seeing beings oppressed by various sufferings, wanted to perfectly reveal the true nature of all phenomena in order to liberate them completely. Therefore, he began to explain dependent origination. Because it is said (in the scriptures): "Seeing what is not true is bondage, seeing what is true is liberation." Now, what is the true nature of all phenomena that needs to be explained? It is emptiness of inherent existence. Those who are unskilled, with their eye of wisdom obscured by the darkness of ignorance, grasp at phenomena as having inherent existence, and therefore generate attachment and hatred towards them. When the darkness of ignorance is dispelled by the light of knowing dependent origination, and the emptiness of inherent existence of all phenomena is seen with the eye of wisdom, then attachment and hatred will not arise towards what has no inherent existence. Thus it is said. At the end of the twenty-sixth chapter, it says: "Here it is said, you have already explained how to enter the ultimate truth through the tenets of the Mahayana, now you should explain how to enter the ultimate truth through the tenets of the Shravakas." Here it says: "Because of the obscuration of ignorance, there is rebirth again." and so on. At the end of the twenty-seventh chapter, it also says: "Here it is said, now you should rely on the edge of the Sutra that is in accordance with the Shravaka vehicle, to explain the impossible aspect of the view." Here it says: "Having arisen in the past time, etc." Therefore, Master Sangyas Kyang also believes that the first branch of the twelve links, ignorance, is the imputation of inherent existence to phenomena. And it is also clearly stated that Shravakas and Pratyekabuddhas also realize the selflessness of phenomena. Therefore, the greatest proof that Shravakas and Pratyekabuddhas realize the lack of inherent existence of phenomena is that the grasping at the self of phenomena turns into the ignorance of the twelve links. Know this. In the Four Hundred Verses it says: "Seeing with discrimination is bondage, that should be refuted here." The discrimination mentioned here does not refer to all discriminations, but to the discrimination that grasps at phenomena as being established by their own nature. In its explanation it says: "Discrimination is the imputation of the meaning of a nature that is not true."
Tibetan
ས་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་བཞེད་པས་འདི་འདིའོ་སྙམ་དུ་གང་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་རིགས་པས་འགོག་པར་འདོད་པ་ནི་ཞིབ་མོར་ཡེ་མ་བརྟགས་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོག་པ་མིན་པས་འཛིན་པའི་ཐབས་ནི་མེད་ལ། རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་རིགས་པས་གནོད་ན། ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལའང་འཁྲུལ་བའི་ལོག་ཤེས་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སར་འཁྲིད་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་མེད་པར་འགྱུར་དགོས་པས། དབུ་མའི་གཞུང་རྣམས་ལ་ཐོས་བསམ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། བདག་ནི་མྱ་ངན་འདས་འགྱུར་ཞེས། །སྟོང་མིན་སྟོང་ལྟར་མཐོང་མིན་ཏེ། །ལོག་ལྟས་མྱ་ངན་མི་འདའ་བར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །སྔར་བཤད་པའི་མ་རིག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་དེ་ཉིད་གཞིར་བཞག་ནས་རང་དང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་ མ་ཞིག་སྒྲོ་བཏགས་པ་གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཐམས་ཅད་ནི། མ་རིག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ཉིད་སུན་ཕྱུང་བ་ན་རྩ་བ་ཆད་པའི་ལྗོན་པ་ལྟར་མཐའ་དག་ལྡོག་པར་འགྱུར་བས། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པའི་ཞེན་ཡུལ་དགག་བྱའི་རྩ་བར་ཤེས་པར་བྱ་ཡི། ཀུན་བརྟགས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་འབའ་ཞིག་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་དགག་པ་ལ་ལྷུར་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དགག་བྱ་འགོག་པ་ནི་བྱ་བས་ཕོངས་ནས་བྱེད་པ་མིན་གྱི། དགག་བྱ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ལོག་རྟོག་དེས་སེམས་ཅན་འཁོར་བར་འཆིང་བར་མཐོང་ནས་དེའི་ཡུལ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བར་འཆིང་བ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མ་རིག་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པས་འཁོར་བའི་རྩ་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ངེས་པ་དམིགས་ཕྱེད་པར་རྙེད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་དགག་བྱ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་མཐར་གཏུགས་པ་ནི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་རྣམས་ཀྱང་སྔ་མ་གཞིར་བྱས་ནས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ན། དབང་ཤེས་ལ་སོགས་པ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་ཐམས་ཅད་ནི་ནམ་ཡང་རིགས་པས་སུན་འབྱིན་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་པས་འཛིན་སྟངས་སུན་དབྱུང་བ
Chinese
说，那也是因为认为是有染污的无明，想要以理智遮止所有认为“这是这个”的对境，是没有仔细考察的。如果不是这样，那么对于各个补特伽罗来说，由于实相的意义隐蔽，所以无法以非是思维修空的意义的方式执著。如果所有分别的对境都受到理智的损害，那么对于现量的对境，也会像增益自性是错乱的邪见一样。如果是这样，那么就必须没有引导至涅槃之地的正确的见解。因此，对于中观的论典等进行闻思等都将变得毫无意义。如《四百论》中说：“我说是涅槃，非空亦非如空见，邪见不能得涅槃，如来如是说。”因此这样说。先前所说的无明执著的所缘境，作为基础，自己和他人的宗派中，所有说有实事者，以宗派的势力安立的诸多差别，当无明执著的对境被驳斥时，就像树木被砍断根一样，全部都会消失。因此，有智慧的人应该了知俱生无明的执著境是所破的根本，不要只致力于破斥遍计所立的宗派论者所安立的。像这样破斥所破，不是因为无事可做才做的，而是因为见到具有所破对境的邪分别束缚众生于轮回，所以才驳斥它的对境。一切众生被束缚于轮回，是因为俱生无明；而遍计的无明只存在于宗派论者那里，所以不应是轮回的根本。对此获得确定的认识非常重要。这样，所破执著的邪分别最终是十二缘起的第一个，俱生无明。而遍计的所破也都是以先前的俱生无明为基础而增益的，因此，眼识等无分别的识的执著，无论何时都不会被理智驳斥。因此，以理智驳斥执著
English
It is said, and that is because it is considered to be afflicted ignorance, and wanting to prevent with reason all objects of thought that think "this is this" is something that has not been carefully examined. If it were not like that, then for individual beings, since the meaning of suchness is hidden, there would be no way to grasp it by not thinking about the meaning of emptiness. If the objects of all thoughts are harmed by reason, then for the objects of valid cognition, it would be like imputing the nature of delusion as a wrong view. If that were the case, then there would have to be no correct view that leads to the place of nirvana. Therefore, all the hearing and thinking about the Madhyamaka treatises would become meaningless. As the Four Hundred Verses says: "I say that nirvana is neither empty nor seen as empty, wrong views cannot attain nirvana, thus the Tathagatas said." Thus it is said. The object of clinging of ignorance mentioned earlier, as the basis, all the differences established by the power of tenets by those who speak of entities in their own and others' schools, when the object of clinging of ignorance is refuted, everything will be reversed like a tree whose roots have been cut off. Therefore, the wise should know that the object of clinging of innate ignorance is the root of what is to be refuted, and should not only strive to refute what is imputed by the proponents of constructed tenets. Like this, refuting what is to be refuted is not done because there is nothing else to do, but because seeing that the wrong thoughts that have the object of what is to be refuted bind sentient beings in samsara, therefore its object is refuted. All sentient beings are bound in samsara because of innate ignorance; and constructed ignorance only exists in those who propound tenets, so it should not be the root of samsara. It is very important to gain a definite understanding of this. Thus, the ultimate wrong thought that clings to what is to be refuted is the first of the twelve links, innate ignorance. And all that is to be refuted by construction is only imputed on the basis of the former innate ignorance, therefore, all clinging of non-conceptual consciousness such as eye consciousness is never refuted by reason. Therefore, refuting clinging with reason
Tibetan
ར་བྱ་བའི་བློ་ནི་ཡིད་ཤེས་རྟོག་པ་ཁོ་ན་དང་། དེ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་སམ་དེ་དག་གིས་བཏགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཁྱད་པར་སྒྲོ་འདོགས་ པའི་རྟོག་པ་རྣམས་ཡིན་གྱི། རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བྱའོ། །འོ་ན་མ་རིག་པ་དེས་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཚུལ་དེ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་ན། སྤྱིར་སློབ་དཔོན་འདིའི་གཞུང་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་རྣམས་ལའང་རང་བཞིན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་མང་དུ་སྣང་ན༌ཡང་། འདིར་ནི་གང་ཟག་གམ་ཆོས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་བློའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པར་ཆོས་དེ་རྣམས་ལ་རང་རང་གི་ངོས་ནས་གནས་ཚུལ་ལམ་སྡོད་ཚུལ་ཅིག་ཡོད་པར་འཛིན་པ་འདི་ཡིན་ལ། དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཞེན་ཡུལ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་སྡོད་ལུགས་དེ་ལ་ནི་བདག་གམ་རང་བཞིན་ཞེས་བརྟག་པ་མཐའ་བཟུང་གི་སྒོ་ནས་ངོས་བཟུང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ཀུན་རང་དབང་མེད་པ་སྟེ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པའི་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། འདི་ན་གང་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་དང་རང་དབང་དང་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི། ཞེས་དེ་དག་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལས་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གཞན་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པས་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའོ། །དེས་ན་རང་དབང་བ༌ཞེས་བྱ་སྟེ་ཡུལ་དེ་དག་གི་རང་རང་གི་གནས་ལུགས་སམ་སྡོད་ལུགས་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ངོ་བོའོ། །དེ་ཉིད་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རང་གི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་དེ་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་བློའི་ངོས་ནས་ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ བཞག་ནས་སྦྲུལ་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟར་ཡིན་དཔྱད་པ་ན་ཡུལ་སྟེང་དུ་སྦྲུལ་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་དེའི་ཁྱད་པར་དཔྱད་དུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཆོས་འདི་རྣམས་ཀྱང་ཐ་སྙད་པའི་བློའི་ངོ་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་སྣང་ཚུལ་ལ་དཔྱད་པ་བཞག་ནས་ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཡུལ་སྟེང་དུ་དཔྱད་པ་ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་ལ། དེ་ལྟར་དུ་མི་འཛིན་པར་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པར་ཆོས་དེ་དག་ལ་རང་རང་གི་ངོས་ནས་གཞལ་བའི་གནས་ལུགས་རེ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། རྟོག་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི་གོར་མ་ཆག་པར་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་བཏགས
Chinese
认为的“我”的智慧仅仅是意识的分别念，而且是对我执的两种，或者由它们所施设的境，进行差别增益的分别念。不是对任何分别念都这样认为。那么，无明增益自性的方式是怎样的呢？一般来说，这位论师的论著中，对于仅仅是世俗中成立的事物，也常常使用“自性”或“自我的体性”等等的词语。但在这里，对于任何补特伽罗或者法的境，不是由智慧的力量安立，而是认为这些法从各自的方面存在着某种状态或者存在方式。并且，对于它所执着的对境，诸法的各自存在方式，则通过分别、执着的角度来确定为“我”或者“自性”。这完全是无自主的，因此“我”是不存在的。《四百论》的注释中说：“在此，凡是自己的体性、自性、自主和不依赖于他者的，就是它。”像这样，将这些作为同义词来讲述。其中，“不依赖于他者”不是指不依赖于因缘，而是将具有对境的施设者的意识称为“他者”，因为不是由它的力量安立，所以是不依赖于他者的。因此，称为“自主”，也就是这些境的各自状态或存在方式，是不共的体性。那本身就称为“自我的体性”和“自己的自性”。例如，将绳子误认为蛇，放下蛇执着的智慧如何施设，而考察蛇从自己的体性方面是如何的时候，因为在境上蛇本身并不成立，所以无法考察它的差别。同样，这些法也放下在施设者的智慧面前如何显现的显现方式的考察，而认为这些法的自己的存在方式是怎样的呢？像这样在境上考察时，什么也不成立。不是像那样不执着，而是认为不是由施设者的意识的力量安立，这些法从各自的方面存在着可以衡量的存在方式。如《四百论》的注释中说：“仅仅有分别念才存在，没有分别念就不存在，这些是确定无疑地施设在绳子的盘绕上。”
English
The wisdom that considers "I" is merely the conceptual mind of consciousness, and it is the conceptual mind that adds distinctions to the objects posited by the two types of self-grasping or by them. It is not to be considered in relation to all conceptualizations. So, what is the way in which ignorance imputes self-nature? In general, in the treatises of this teacher, even for things that are established merely in conventional truth, terms such as "self-nature" or "one's own essence" are often used. But here, for any object, whether it is a person or a thing, it is not established by the power of the mind, but rather it is the belief that these things have some state or way of being from their own side. And, for the objects of attachment that it grasps, the respective ways of being of the things are identified as "self" or "self-nature" from the perspective of analysis and fixation. This is completely without autonomy, therefore "I" does not exist. In the commentary on the Four Hundred Verses, it says, "Here, whatever is one's own essence, self-nature, autonomy, and non-dependence on others, that is it." Like this, these are spoken of as synonyms. Among them, "non-dependence on others" does not mean non-dependence on causes and conditions, but rather the consciousness of the positer with an object is called "other," and because it is not established by its power, it is non-dependent on others. Therefore, it is called "autonomous," which is the unique essence of the respective states or ways of being of those objects. That itself is called "one's own essence" and "one's own self-nature." For example, when a rope is mistaken for a snake, setting aside how the wisdom that grasps the snake posits it, and examining how the snake is from its own essence, because the snake itself is not established on the object, it is impossible to examine its distinctions. Similarly, setting aside the examination of how these things appear in the face of the wisdom of the positer, and thinking, "What is the way in which these things exist in their own state?" When examined on the object in this way, nothing is established. It is not that one does not grasp in that way, but rather one believes that there is a measurable way of being from the respective sides of these things, not established by the power of the consciousness of the positer. As the commentary on the Four Hundred Verses says, "Only with conceptualization is there existence, and without conceptualization there is no existence; these are undoubtedly posited on the coils of a rope."