Tibetan
་པའི་སྦྲུལ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་ངེས་སོ། །ཞེས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ནང་གི་བློའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པར་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་གྱི་སྟེང་དུ་གྲུབ་པ་དེ་ལ་བདག་གམ་རང་བཞིན་ཞེས་ཟེར་ལ། དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། མིག་སྣ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་གསུངས་པས། རང་བཞིན་དེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་བདག་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པར་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་ནུས་སོ། །བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་པ་མི་རིགས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་གང་ཟག་གཞན་ལ་དམིགས་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་འགྱུར་དགོས་ན། དེ་ལ་ནི་ངའོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པས་འཇིག་ལྟར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གང་ཟག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གང་ཟག་རང་བཞིན་ཡོད་པ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་གསུངས་པས། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དུ་འདོད་དགོས་སོ། །འོན་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་འཇིག་ལྟས་མ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འཇིག་ལྟའི་བདག་འཛིན་ལ་ཇི་འདྲ་ཞིག་དགོས་སྙམ་ན། འཇིག་ལྟ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་མང་པོས་བཀུར་བའི་སྡེ་པ་འགའ་ཞིག༌གིས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྟར་ངེས་པ་མི་སྣང་ཡང༌། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ནི། འཇུག་པར་ཕུང་པོ་དམིགས་པ་ཡིན་པ་བཀག་ཅིང་འགྲེལ་པར་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་དམིགས་པར་གསུངས་པས། ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པར་མི་བྱེད་ཀྱི༌གང་ཟག་ཙམ་ཞིག་དམིགས་པའོ། །དེ་ཡང་ངའོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་སྐྱེ་བའི་གཞིར་གྱུར་པའི་གང་ཟག་ཅིག་དགོས་པས་རྒྱུད་གཞན་གྱི་གང་ཟག་ནི་དམིགས་ པ་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ང་དང་ང་ཡི་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ། ཞེས་གསུངས་པས། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་
Chinese
就像毒蛇一样，可以肯定的是，它不是以自己的自性而成立的。像这样讲述了不是以自己的自性而成立的方式。因此，不是以内在意识的支配而安立，而是以自己的自性在对境上成立，这被称为我或者自性。而这在作为特殊之基础的补特伽罗上不存在，这被称为补特伽罗无我，在眼、鼻等法上不存在，这被称为法无我。因此，执着于自性存在于补特伽罗和法之上，可以间接地理解为是二取。在《四百论》的注释中说：所谓我，是指诸事物不依赖于他者的自性。没有它就是无我。它通过法和补特伽罗的区分而被理解为二，即法无我和补特伽罗无我。就像这样所说的一样。如果认为补特伽罗以自己的体性而成立，那么这不应是执着于补特伽罗的我，否则，缘于其他补特伽罗而执着于以自己的体性而成立，也会变成补特伽罗的我执。如果承认这一点，那么就必须成为坏聚见，因为在那时不会认为“我”，所以不应是坏聚见。如果这样说，那么执着于补特伽罗具有自性，就像之前所说的那样，补特伽罗具有自性，这被称为补特伽罗的我，因此必须认为是补特伽罗的我执。然而，执着于补特伽罗的我并不遍及坏聚见。那么，坏聚见的我执需要什么样的方式呢？对于坏聚见遍计的我执，虽然不明显地确定某些受到很多人尊敬的宗派以蕴为对境而执着为我，但是对于坏聚见俱生的我执，在《入行论》中遮止了以蕴为对境，并且在注释中说以依赖于它的假立的我为对境。因此，不是以蕴为对境，而是仅仅以补特伽罗为对境。而且，也需要作为产生“我”之执着的基础的补特伽罗，因此其他相续的补特伽罗不是对境。对于那个对境，以什么样的方式执着呢？在《入行论》的注释中说：所谓坏聚见，就是进入到“我”和“我的”这样的状态。因此，以自己的体性而成立的
English
It is certain that it is not established by its own nature, like a poisonous snake. Thus, it is said that it is not established by its own nature. Therefore, what is established on the object by its own nature, not by the power of the inner mind, is called self or nature. And the absence of this on the basis of distinction, the person, is called the selflessness of the person, and the absence of it on the dharmas such as eyes and nose is called the selflessness of dharmas. Therefore, holding that nature exists on the person and dharmas can be indirectly understood as the grasping of the two selves. In the commentary on the Four Hundred, it says: "What is called self is the nature of things that does not depend on others. The absence of it is selflessness. It is understood as two by the distinction of dharma and person, namely the selflessness of dharma and the selflessness of person." It is like what is said. If it is not reasonable to hold that a person is established by his own characteristics, then it is not reasonable to hold that it is the self of a person, otherwise, focusing on another person and holding that he is established by his own characteristics will also become the grasping of the self of a person. If you want that, then you must become a view of the collection of destructibles, because you do not hold "I" at that time, so it should not be a view of the collection of destructibles. If you say that, then holding that a person has self-nature is the self of a person as mentioned before, so you must think that it is the grasping of the self of a person. However, grasping the self of a person is not pervaded by the view of the collection of destructibles. So, what kind of view of the collection of destructibles is needed for grasping the self? For the imputed grasping of the self of the view of the collection of destructibles, although it is not certain that some sects that are respected by many people focus on the aggregates and grasp them as self, the innate view of the collection of destructibles is: In the Entering, it is forbidden to focus on the aggregates, and in the commentary, it is said that the imputed self based on it is the object. Therefore, it does not focus on the aggregates, but only on the person. Moreover, it also needs a person who is the basis for the arising of the grasping of "I", so the person of another continuum is not the object. What is the way to grasp that object? In the commentary on the Entering, it says: "The view of the collection of destructibles is to enter into the state of 'I' and 'mine'." Therefore, established by its own characteristics
Tibetan
རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་མིན་གྱི། ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །ཡང་འཇུག་འགྲེལ་ལས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཁོ་ན་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བདག་གི་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས། ཞེས་དམིགས་པར་གྱུར་པའི་བདག་དེའི་བདག་མེད་པ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པས་འཛིན་སྟངས་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བར་གསུངས་པས་ཤེས་རབ་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་འཛིན་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་གང་ཟག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ཡིན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའོ། །ང་ཡིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ཡང་དེས་མཚོན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ང་དང་ངའིའོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པའི་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཙམ་ལ་བདག་ཏུ་བཞག་པ་དང་ངའོ་སྙམ་པ་ཙམ་གྱི་བློའི་ཡུལ་ལ་བདག་ཏུ་བྱས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་རིགས་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་འདོད་པས་མི་འགོག་གོ །དེས་ནི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་མི་འགོག་པར་སྟོན་གྱི། དེའི་རྣམ་པའི་འཛིན་སྟངས་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ ང་ཡིན་པས་དེ་མི་འགོག་པ་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་སྒྲ་མི་འགོག་ཀྱང་དེའི་ཞེན་ཡུལ་སྒྲ་རྟག་པ་འགོག་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་དང་སློབ་དཔོན་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དང༌། རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་དང༌། རྫས་སུ་ཡོད་ན་ཞེས་དགག་པ་གསུངས་པའི་རང་བཞིན་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་དུ་རིག་པར་བྱ་ལ། དེ་དག་མེད་པར་སྟོན་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡང་མ་རིག་པས་ཞེན་པ་ལྟར་གྱི་དོན་མེད་པར་སྟོན་པ་དེ་ལྟར་དུ་གོ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་བྱ་གཞན་ལ་སྦྱོར་བ་དང་མི་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ནི། རི་བོང་གི་རྭ་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་གཏན་མེད་པ་རྣམས་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ན་ཁྱད་པར་དེ་སྦྱོར་མི་དགོས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཡུལ་དུས་འགའ་ཞིག་ན་ཡོད་པ་འགའ་ཞིག་ན་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་དུས་དེ་དང་དེར་མེད་པར་བརྗོད་པ་ནའང་ཁྱད་པར་དེ་སྦྱར་མི་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་དབུ་མ་པས་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པར་མི་འདོད་པ་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་རྣམས་འགོག་པ་ནའང་དེ་དག་ལ་བསམ
Chinese
不仅仅是执着于仅仅是自性存在，而是需要执着于“我”的想法。又，《入行论》中说：“应断除的唯是坏聚见，而这又唯有通达我的无我才能断除。”意思是说，通过了悟作为对境的那个我的无我，即无自性，通过与执着方式相违背的方式来断除。因此，需要执着于那个智慧的反面。那又是执着于补特伽罗以自己的体性而成立，因此是执着于以自己的相而成立的“我”的想法。由执着于“我”所代表的坏聚见也应由此而知晓。不执着于“我”和“我的”，而是执着于补特伽罗实有，这是对补特伽罗我愚昧的无明，因此不会变成烦恼。这样一来，对于以自己的体性而成立的仅仅是自性安立为我，以及仅仅是“我”的想法的心的对境作为我，这两者中，前者是理智所要破斥的，而后者是在名言中承认的，因此不遮止。这表明不遮止俱生坏聚见的对境，但其行相的执着方式是以自己的体性而成立的我，因此不是不遮止。例如，执着于声音常有的对境声音不遮止，但其所执着的声音常有遮止并不矛盾一样。这样一来，圣父子和两位论师的论典中，如果自性存在，如果以自己的体性存在，如果以自己的相存在，如果实有存在等所说的破斥的自性等，应如先前所示的那样理解。并且，显示那些不存在的词语的意义，也应理解为显示如无明所执着的那样的意义不存在。第二，那是将破斥施加于其他和不施加的方式是，像兔子角和石女之子等完全不存在的事物说不存在时，不需要施加那个差别一样。对于所知，虽然存在，但在某些时间和地点存在，在某些时间和地点不存在的事物，在那个时间和地点说不存在时，也不需要施加那个差别。此外，中观师不承认在名言中成立，而自他宗派执着实有的共同不共的增益，在破斥时也应考虑那些。
English
It is not just holding onto mere inherent existence, but it needs to be holding onto the thought of "I." Also, in the commentary on the Entering [the Middle Way], it says, "It is only the view of the aggregates that should be abandoned, and this is only abandoned by understanding the selflessness of the self." This means that by realizing the selflessness of that self, which is the object of focus, that is, the lack of inherent existence, it is abandoned through a way that contradicts the way of holding. Therefore, it is necessary to hold onto the opposite of that wisdom. That is, it is holding onto the person as being established by their own essence, therefore it is holding onto the thought of "I" as being established by their own characteristic. The view of the aggregates that holds onto "I" should also be understood as being represented by that. Holding onto the person as substantially existent without holding onto "I" and "mine" is the ignorance that is deluded about the self of the person, therefore it will not become an affliction. In that way, out of the two, establishing as self only the inherent existence that is established by one's own essence, and taking as self the object of the mind that is merely the thought of "I," the former is what is to be refuted by reasoning, while the latter is accepted in convention, therefore it is not prohibited. This shows that it does not prohibit the object of the innate view of the aggregates, but the way of holding onto its aspect is that it is the "I" that is established by its own essence, therefore it is not that it is not prohibited. For example, just as the object of holding onto sound as permanent does not prohibit sound, but it is not contradictory to prohibit the sound that is held onto as permanent. In that way, in the treatises of the Holy Father and Sons and the two teachers, the inherent existence that is said to be refuted, such as if it exists by nature, if it exists by its own essence, if it exists by its own characteristic, and if it exists substantially, should be understood as shown earlier. And the meaning of the words that show that those do not exist should also be understood as showing that the meaning as held onto by ignorance does not exist. Secondly, the way of applying and not applying that refutation to others is that, just as it is not necessary to apply that distinction when saying that things that do not exist at all, such as a rabbit's horn and a barren woman's child, do not exist. For knowables, although they exist, it is also not necessary to apply that distinction when saying that things that exist at some times and places and do not exist at some times and places do not exist at that time and place. Furthermore, when refuting the imputations that are not commonly held by the proponents of entities of self and others, which the Madhyamikas do not accept as being established in convention, one should consider those.