Tibetan
ན་པ་རང་དགའ་བ་དངོས་མ་ཡིན་ཀྱང༌། ཡང་སྲིད་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་ཀུན་འབྱུང་དངོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ཀུན་འབྱུང་གིས་བསྡུས་པར་བཞག་གོ །དེ་ལྟར་ཡང༌གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་གང་དག་ཡང་འབྱུང་བའི་སྲེད་པ་སུན་འབྱིན་ཞིང་དེ་ལ་མི་ཕྱོགས་བར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་འབྱུང་བའི་སྲིད་པ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཡང་འབྱུང་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་ བསམས་ནས། དེ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བའི་བསམ་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་དགེ་བའི་ལས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀུན་འབྱུང་རྗེས་མཐུན་པར་གསུངས་པས། བསམ་པ་འདི་དང་བདག་མེད་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པ་ལ་འབད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་བ་ལ་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་ཉེས་དམིགས་སུ་བརྟགས་ཏེ་བསྒོམས་པས་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་ལ་སྲེད་པ་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡང་མ་རྙེད། བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡང་མ་དཔྱད། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་དགེ་སྦྱོར་རྣམས་ནི། ཞིང་གི་མཐུ་ལ་བརྟེན་པ་འགའ་རེ་མ་གཏོགས་པ་ཀུན་འབྱུང་རང་དགའ་བར་འགྲོ་བས་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཡིན་ནོ། །ལས་གསོག་པ་དེ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཚོར་བ་བདེ་བའི་དོན་དུ་གསོག་པ་དང༌། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་གསོག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང་། ཁ་ཕྱིར་བལྟའི་བདེ་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ལོག་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བའི་བདེ་བའི་དོན་དུ་ལས་གསོག་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། གཙོ་བོར་མ་ཤི་ཙམ་ཚུན་ཆོད་ཀྱི་ཚེ་འདིའི་བདེ་བའི་ཕྱིར་དུ་དམིགས་ན་ནི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་གསོག་ལ། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་འདོད་པའི་བདེ་བ་ལ་གཙོ་བོར་དམིགས་ན་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ གསོག་གོ །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བའི་བདེ་བ་ལ་གཙོ་བོར་དམིགས་ན་ནི། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་མན་ཆད་ནས་དང་པོའི་བར་དུ་སྐྱེ་བའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་ལ། འདོད་པ་ལ་ཡང་ཆགས་པ་ལོག་ཅིང་ཚོར་བ་བདེ་བས་ཀྱང་ཡིད་སུན་ནས་
Chinese
虽然那不是真正的自生之因，但它与产生后世存在的集谛之因相一致，因此被归为集谛。同样，在《决定汇集》中说：‘如果有人问，那些能消除轮回之贪欲，并且不偏向它，从而生起超世间道之世间法，为何被集谛所包含？’答：‘虽然它们本质上不偏向轮回之存在，但它们与轮回之身、语、意之善行相一致，因此应知它们被集谛所包含。’如是说。善思轮回之过患后，由厌离之心所引发的善业，能生起超世间道，因此被说成与集谛相符。因此，必须努力生起此心和无我之智慧。如此，如果对轮回以多种方式观察其过患并进行禅修，也未能找到消除对轮回圆满之贪欲的对治法，也未能以分别念之智慧如理观察无我之义，那么，除了依赖于田地之力量的一些善行之外，与串习两种菩提心相离的善行，都会变成自生之因，从而转动轮回之轮。积累业力也有两种：为感受乐受而积累，以及为感受舍受而积累。第一种又分为两种：从享受色声等欲妙所产生的乐受，以及厌离外在之乐后，为从禅定中产生的感受乐受而积累业力。其中，第一种又分为两种：如果主要以临死为止的今生之乐为目标，那就是积累非福德之业；如果主要以来世之欲乐为目标，那就是积累福德之业。如果主要以从禅定中产生的感受乐受为目标，那就是积累从第三禅以下到初禅之间所生的不动业；即使对欲乐也已厌离，并且对乐受也感到厌倦，
English
Although that is not a truly self-originated cause, it is consistent with the cause of the accumulation of existence that generates future rebirths, and therefore it is included in the accumulation. Similarly, it is said in the Collection of Determinations: 'If someone asks, why are those worldly dharmas that eliminate the craving for rebirth and do not incline towards it, thereby generating the supramundane path, included in the truth of accumulation?' The answer is: 'Although they do not inherently incline towards the existence of rebirth, they are consistent with the well-practiced body, speech, and mind of rebirth, and therefore it should be known that they are included in the truth of accumulation.' Thus it is said. After well contemplating the faults of samsara, the virtuous actions motivated by the thought of renunciation from it, which generate the supramundane path, are said to be in accordance with the accumulation. Therefore, one must strive to generate this thought and the wisdom of selflessness. In this way, if one contemplates the faults of samsara in various ways and meditates on them, but fails to find the antidote to eliminate the craving for the perfections of samsara, and also fails to properly examine the meaning of selflessness with the wisdom of discriminating awareness, then, apart from some virtuous actions that rely on the power of the field, virtuous practices that are separate from familiarizing oneself with the two bodhicittas will become self-originated causes, thereby turning the wheel of samsara. There are also two types of accumulating karma: accumulating for the sake of experiencing pleasant feelings, and accumulating for the sake of experiencing neutral feelings. The first is further divided into two: the pleasant feeling arising from enjoying desirable qualities such as forms and sounds, and accumulating karma for the sake of the pleasant feeling of experience arising from samadhi after turning away from external pleasures. Among these, the first is further divided into two: if one primarily aims for the happiness of this life up to the point of death, then one accumulates non-meritorious karma; if one primarily aims for the happiness of desire in future lives, then one accumulates meritorious karma. If one primarily aims for the pleasant feeling of experience arising from samadhi, then one accumulates unwavering karma that arises from the third dhyana down to the first dhyana; even if one has turned away from desire and is weary of pleasant feelings,
Tibetan
ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་པའི་དོན་དུ་ལས་འདུ་བྱེད་ན་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་སྐྱེ་བའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསོག་སྟེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རིགས་པས་སྲིད་པ་མཐའ་དག་ལ་ཞེན་པ་ལོག་ནས་ཐར་པའི་ཕྱིར་དུ་སྒོ་གསུམ་དགེ་བ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ན་འཁོར་བ་ལ་ཇེ་རིང་དང་ཐར་པ་ལ་ཇེ་ཉེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་འཆི་འཕོ་བ་དང༌ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཚུལ་ལ་ལྔ། འཆི་བའི་རྐྱེན། འཆི་བའི་སེམས། དྲོད་གང་ནས་སྡུད་པ། ཤི་ནས་བར་དོ་འགྲུབ་ལུགས། དེ་ནས་སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཚེ་ཟད་པས་འཆི་བ་ནི། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འཕངས་པའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཟད་ནས་འཆི་བ་སྟེ་དུས་ལ་བབ་ནས་འཆི་བའོ། །བསོད་ནམས་ཟད་ནས་འཆི་བ་ནི། ཡོ་བྱད་མེད་ནས་འཆི་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡ༌ང་བ་མ་སྤངས་པས་འཆི་བ་ནི། ཚེ་མ་ཟད་པར་འཆི་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་དགུ་མདོ་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཟས་ཚོད་མི་ཟིན་པར་ཟ་བ་དང༌། མི་འཕྲོད་པ་ཟ་བ་དང༌། སྔ་མ་མ་ཞུ་བར་ཟ་བ་དང༌། མ་ཞུ་བ་ལྟོར་བསགས་པ་འབྱིན་པར་མི་བྱེད་པ་དང༌། སྨིན་པ་བསྒགས་པ་དང༌། སྨན་སོ་སོར་མི་བསྟེན་པ་དང༌། གོམས་པ་དང་མ་གོམས་པ་མི་ཤེས་པ་དང༌། དུས་མ་ཡིན་པར་འགྲོ་བ་དང༌། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའོ། །གཉིས་པ་འཆི་བའི་སེམས་ནི་གསུམ་ལས། དགེ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པར་འཆི་བ་ནི། རང་གིས་དྲན་པའམ་གཞན་གྱིས་དྲན་དུ་བཅུག་པ་ཡང་རུང་སྟེ། དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་འདུ་ཤེས་རགས་པ་འབྱུང་བའི་བར་དུ་སེམས་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའོ། །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱེད་པའི་གང་ཟག་འཆི་བ་ནི། རང་གིས་དྲན་པའམ་གཞན་གྱིས་དྲན་པར་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། སྔོན་གང་ལན་མང་དུ་གོམས་པར་བྱས་པ་དེ་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་སེམས་དེ་ལ་གཞོལ་བར་འགྱུར་ལ་གཞན་ནི་བརྗེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ཀ་ལ་མཚུངས་པར་གོམས་ན་ནི་དང་པོར་གང་དྲན་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་སེམས་གཞན་དུ་མི་འཇུག་གོ །དགེ་བ་བྱེད་པ་ནི། མུན་ཁྲོད་ནས་སྣང་བར་འགྲོ་བ་དང་འདྲ་ལ། འཆི་བའི་དུས་ན་དེ་ལ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་དང༌། བདེ་བར་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། འཆི་ཁར་དེའི་ལུས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དྲག་པོ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ལས་ལེགས་པར་བྱེད་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གནད་གཅོད་ཤིན་ཏུ་ཚབས་ཆུང་བ་ཡིན་ནོ། །མི་དགེ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པར་འཆི་བ་ནི། རང་གིས་དྲན་པའམ་གཞན་
Chinese
对于舍受而言，造作之业乃是从第四禅到有顶之间所生的不动业的积累，这是世亲论师的观点。以其理，对于一切有产生贪恋而为了解脱，如果身语意三门都致力于善业，那么对于轮回就越发长远，对于解脱就越发接近。第三，关于死亡、转生和结生的方式有五点：死亡的因缘，死亡的心，暖气从何处收摄，死后中阴形成的方式，以及从那之后于生有中受生的方式。第一点是：寿命耗尽而死，这是由于先前的业力所抛掷的寿命全部耗尽而死，也就是时至而死。福德耗尽而死，比如没有资具而死。没有舍弃不适宜之物而死，这是指寿命未尽而死的九种因缘在《九品道经》中有所阐述，即：饮食不知节制，食用不适之物，前食未消化又食，不排除未消化的积食，抑制成熟之物，不分别依赖药物，不知习惯与不习惯，非时而行，以及不净行。第二，死亡的心有三种：怀着善心而死，无论是自己忆念还是他人令其忆念，都可以，在粗大的意识产生之前，心中时常怀有信心等善法。行善与作恶之人死亡，无论是自己忆念还是他人令其忆念，都可以，先前多次串习的那个会变得最为强大，因此心会专注于那个，而其他的则会被遗忘。如果对两者都同样串习，那么最初忆念的那个不会改变，心也不会转向其他。行善之人，如同从黑暗走向光明，在死亡的时候，他会梦到各种悦意的景象，而不是不悦意的景象，并且会安乐地死去，临终时他的身体不会产生强烈的痛苦感受。对于善行者来说，关键的断点非常小。怀着不善心而死，无论是自己忆念还是他人
English
Regarding equanimity, the karma of formation is the accumulation of immovable karma arising from the fourth dhyana to the peak of existence, which is the view of Master Vasubandhu. By that reasoning, if one turns away from attachment to all existence and strives for virtue in the three doors of body, speech, and mind for the sake of liberation, then one will become more distant from samsara and closer to liberation. Third, there are five aspects to death, transmigration, and the manner of rebirth: the causes of death, the mind of death, from where warmth is gathered, how the bardo is formed after death, and then how to take birth in the realm of existence. The first is: dying from the exhaustion of life, which is dying after all the life thrown by previous karma is exhausted, that is, dying when the time comes. Dying from the exhaustion of merit, such as dying without provisions. Dying without abandoning unsuitable things, which refers to the nine causes of dying before the end of life, as stated in the Ninefold Path Sutra: eating without moderation, eating unsuitable things, eating before the previous food is digested, not eliminating undigested accumulated food, suppressing ripened things, not relying on medicine separately, not knowing what is habitual and unaccustomed, going at the wrong time, and impure conduct. Second, there are three types of death consciousness: dying with a virtuous mind, whether one remembers it oneself or has others remind one, it is fine; one should always practice faith and other virtuous dharmas in the mind until coarse consciousness arises. The death of a person who does good and evil, whether one remembers it oneself or has others remind one, is also fine; whichever one has practiced many times before will become the most powerful, so the mind will focus on that, and the others will be forgotten. If one is equally accustomed to both, then the one that is remembered first will not change, and the mind will not turn to others. A person who does good is like going from darkness to light, and at the time of death, he will dream of various pleasant images, not unpleasant ones, and will die peacefully, and his body will not experience intense suffering at the time of death. For those who perform good deeds, the crucial breaking point is very small. Dying with an unwholesome mind, whether one remembers it oneself or others