Tibetan
་པས། རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་དགོས་པར་འདོད་པ་འགོག་པའང་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གང་ཞིག་གང་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་པ་བརྗོད་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པའམ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་གྱི། གང་ཡང་རུང་བ་ལ་གྲུབ་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཇི་སྐད་ སྨྲས་པའི་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་ལུང་གིས་གནོད་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་ལུང་ཁོ་ནའི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་རང་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་བརླིང་བ་ཡིན་གྱི། གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྟོག་གེའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་དགོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རང་ལ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་འཐད་པས། དེ་ཁོ་ན་མ་ཤེས་པའི་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ཕན་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་ཚད་མས་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་དང༌། དེས་མི་འགྲུབ་པར་ཕྱི་རྒོལ་གཞན་ལ་གྲགས་པའི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་ལ་ཐལ་འགྱུར་བར་འཇོག་པ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་གཉིས་སུའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ལ་ཐལ་རང་གི་ལུགས་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཡོད་ན། དེ་དག་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་སྙམ་ན། འདིར་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་འགོག་པ་དང༌། དེ་བཀག་པ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་རུང་བ་ཞིག་དགོས་པས་ཚུལ་དེ་གཉིས་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་ན་ཡིན་ཚུལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པའི་བརྟག་པ་འཇུག་པར་སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ལས་མང་དུ་གསུངས་པ་རྣམས། འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་དང་ཤིན་ཏུ་འགྲིག་པར་མཐོང་བས་ལུགས་དེ་ཁས་ལེན་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ངེས་པར་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཕྱོགས་ཁས་བླང་དགོས་པར་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། ལྟ་བ་དེ་དག་གོམས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བདག་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་དངོས། དེས་བདག་གི་བ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ། རིགས་པ་དེ་རྣམས་གཞན་ལའང་སྦྱར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དཔེ་དགོད་པ་དང༌། དོན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། འཇུག་འགྲེལ་དུ་མདོ་དྲངས་པ་ལས། བདག་ཅེས་བྱ་བ་བདུད་ཀྱི་སེམས། །ཁྱོད་ནི་ལྟ་བར་གྱུར་པ་ཡིན། །འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་འདི་སྟོང་སྟེ། །འདི་ལ་སེམས་ཅན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་རང་གི་ཡན་ལག་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་འདོགས་པ་དཔེར་མཛད་ནས། ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་བདག་གམ་སེམས་ཅན་གདགས་པར་གསུངས་པས་ཐོག་མར་ཤིང་རྟའི་དཔེ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་བཞི། ཤིང་རྟ་རང་བཞིན་མེད་པའི་བཏགས་ཡོད་ དུ་བསྟན་པ། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། མིང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཚུལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུར་དུ་ལྟ་བ་རྙེད་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། འཇུག་པ་ལས། ཤིང་རྟ་རང་ཡན་ལག་ལས་གཞན་འདོད་མིན། །གཞན་མིན་མ་ཡིན་དེ་ལྡན་ཡང་མིན་ཞིང༌། །ཡན་ལག་ལ་མིན་ཡན་ལག་དག་དེར་མིན། །འདུས་པ་ཙམ་མིན་དབྱིབས་མིན་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཤིང་རྟ་རང་གི་ཡན་ལག་ལས་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་བདུན་དུ་མེད་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་སོ། །འདིར་ཤིང་རྟ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་རྣམ་པ་བདུན་གང་རུང་དུ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་འགྲུབ་དགོས་པ་ལས། བདུན་པོ་དེ་དག་གང་དུ་ཡང་དེས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་ནི་སྲོག་ཤིང་དང་འཁོར་ལོ་དང་གཟེར་བུ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤིང་རྟ་ནི་ཡན་ལག་དེ་དག་དང་རང་བཞིན་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཡིན་ན་ཡན་ལག་དེ་རྣམས་དུ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཤིང་རྟ་ཡང་དུ་མར་འགྱུར་བ་དང༌། ཤིང་རྟ་གཅིག་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང་བྱ་བའི་ལས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་དང་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ་བའང་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་བཞིན་དུ་ཡན་གར་བར་སོ་སོར
Chinese
因此，也阐述了驳斥认为辩论双方都必须成立的观点。正如其中所说：“如果对两者都确定无疑，那就是成立或驳斥；如果认为对任何一方成立或犹豫不决，那就不是。”因此，思考这个问题的人，也应该承认依靠世俗的安立来进行推论的这种方式。像这样，以教证来妨害，并非仅仅通过对双方都成立的教证，那么是什么呢？也是通过对自己成立的方式。对于自己的意义的推论，完全是自己成立才是可靠的，而不是对双方都成立。因此，说出正理的定义是没有必要的，因为诸佛以对自己如何显现的道理，为了利益那些不了解它的可调伏的众生。这样说道。这样，像之前所说的那样的量，以对辩论双方都成立的理由来成立所要成立的，是自续的理由；如果不能成立，以外方辩论者所知的道理，以三种方式来成立所要成立的，就安立为应成派，这在论师的意图中是非常清楚的。第二，这二者跟随谁之后，在相续中生起见解呢？像这样，如果追随圣父子之后的伟大的中观派有自续派和应成派两种不同的宗派，那么应该追随哪一个呢？这里是遵循应成派的宗派。这也是像之前所说的那样，在名言中遮止以自性成立的自性，并且遮止它之后，需要一个能够完善一切轮回和涅槃的安立，因此应该对这两种方式获得定解。如果事物 承认以自己的体性成立的自性，那么进行观察是否合理的理性的考察，这两位论师的论典中多有阐述。因为看到与圣父子的论典非常一致，所以承认那个宗派，如果那样，就像之前所说的那样，看来必须确定地承认应成派的方面。第三，依靠行为而在相续中生起见解的方式有三种。人我
English
Therefore, it is also stated that the view that both the proponent and opponent must establish is refuted. As it says, "If one asserts certainty for both, that is either establishing or refuting; if one speaks of establishing or doubting for either one, that is not." Therefore, even those who think in this way should acknowledge this way of inferring based on worldly conventions, as has been said. Like this, harm by scripture is not only through the scripture that is established for both, but what is it then? It is also through the way that is established for oneself. For inference for one's own sake, it is always only what is established for oneself that is reliable, not what is established for both. Therefore, stating the definition of logic is unnecessary, because the Buddhas, with the reason of how it appears to themselves, benefit the beings to be tamed who do not know it. Thus it is said. Thus, like the valid cognition mentioned earlier, establishing what is to be established with a reason that is established for both debaters is a self-sufficient reason; if it cannot be established, establishing what is to be established with the three modes known to the other debater is established as Prasangika, which is very clear in the intention of the teacher. Second, which of the two do they follow to generate the view in their minds? Thus, if those great Madhyamikas who follow the noble father and son have two different systems of Svatantrika and Prasangika, which one should they follow? Here, we follow the Prasangika system. This is also as mentioned before, in conventional truth, we negate the inherent existence that is established by its own entity, and after negating it, we need something that can perfect all the establishments of samsara and nirvana, so we must gain certainty about these two ways. If things If one accepts the inherent existence established by its own entity, then the rational investigation of whether it is reasonable to engage in is much discussed in the treatises of these two teachers. Because it is seen to be very consistent with the treatises of the noble father and son, that system is accepted, and if that is the case, then as mentioned before, it seems necessary to definitely accept the Prasangika side. Third, there are three ways to generate the view in the mind based on the action. The self of the person
Chinese
以及确定法的无我，以及确定法的无我，通过习惯这些观点来消除障碍的方式。第一部分有三个方面：实际确定自我的无自性，通过它也表明自我的“我”也是无自性的，以及将这些推理应用于其他事物的方式。第一部分有两个方面：举例说明和应用于意义。第一部分是：在《入行论》的注释中引用的经文说：“所谓自我，是魔鬼的心。你已成为一种观点。这些合成的蕴是空的。其中没有众生存在。就像依靠各个部分的集合，被称为车一样。同样，依靠各个蕴，被称为世俗的众生。”就像依靠自己的部分，如车轮等，而被命名为车一样，通过依靠各个蕴，自我或众生也被安立，因此首先要解释车的例子。这有四个方面：将车显示为无自性的假有，消除对它的争议，通过名称的差异来证明的方式，以及依靠它迅速获得观点的利益。第一部分是：如《入行论》所说：“车既非与支分是他体，亦非非他彼无有，不具支分非支分，彼非合集非形相。”就像车不是它自身支分的一体或他体等七种方式，因此仅仅是假立的一样，自我和蕴也同样被宣说。这里，如果车具有由其自身实体所成立的自性，那么不可避免地必须通过推理来确定它是否存在于一体或他体等七种方式中的任何一种。然而，由于它未能在任何这七种方式中成立，因此它是无自性的。车的支分是车轴、车轮和铆钉等。车不是那些支分的一个自性，因为如果是一个自性，那么就像那些支分是多个一样，车也会变成多个，并且就像车是一个一样，支分也会变成一个，并且作者和行为也会变成一个等过失。它也不是与其自身支分由实体成立的各个分离的个体，因为如果是那样，就像瓶子和布匹一样，它们会各自独立。
English
And establishing the selflessness of phenomena, and establishing the selflessness of Dharma, the way to eliminate obscurations by becoming accustomed to these views. The first has three aspects: actually establishing the selflessness of self, showing that through it, the "I" of self is also established as selfless, and the way to apply these reasonings to other things as well. The first has two aspects: giving an example and applying it to the meaning. The first is: In the commentary to the Engaging in the Bodhisattva Deeds, the sutra is quoted as saying, "The so-called self is the mind of a demon. You have become a view. These compounded aggregates are empty. There is no sentient being in this. Just as by relying on the collection of limbs, it is called a chariot. Likewise, by relying on the aggregates, it is called a conventional sentient being." Just as by relying on its own parts, such as the wheel, it is named a chariot, by relying on the aggregates, self or sentient being is also designated, so first the example of the chariot should be explained. This has four aspects: showing the chariot as an imputation that is without inherent existence, refuting disputes about it, the way it is established through the distinction of names, and the benefit of quickly gaining the view by relying on it. The first is: As it says in the Engaging in the Bodhisattva Deeds, "The chariot is not considered other than its parts, nor non-other, it does not possess them, it is not in the parts, the parts are not in it, it is not merely an assemblage, it is not the shape, as it is." Just as the chariot is not one or different from its own parts in seven ways, so it is merely imputed, the self and the aggregates are also said to be similar. Here, if the chariot had inherent existence established by its own entity, then inevitably it would have to be established by reasoning that examines whether it exists in any of the seven ways, such as one or different. However, since it is not established by it in any of those seven ways, it is without inherent existence. The parts of the chariot are the axle, the wheel, and the rivets, etc. The chariot is not one nature with those parts, because if it were one, then just as those parts are many, the chariot would also become many, and just as the chariot is one, the parts would also become one, and the agent and the action would also become one, etc. It is also not each separate individual established by entity from its own parts, because if it were, like a vase and a cloth, they would each be separate.