Tibetan
་པའི་མཚན་མ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་གང་ཞེ་ན། དམིགས་པ་གང་གིས་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པ་དང་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཧ་ཅང་ལྷག་པར་རྩོམ་པར་མི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པའི་དུས་ཀྱང༌། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དུས་གང་ཞེ་ན། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་ལ་སེམས་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་མེད་པའི་ཚེ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་བསྐྱེད་བའི་ཚུལ་བཤད་པ་དེ་རྣམས་ནི་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེར་གནས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པར་འགྱུར། །ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བསྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་འོ། །ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇུག་པ་འོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དེར་གནས་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བསལ་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དེར་གནས་པ་སྟེ། དེ་ལ་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའམ་གནས་ཡིན་པས་དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཇི་ལྟར་བྱས་པས་བསྐྱེད་ན། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་འདུ་བྱེད་པའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེའོ། །ཉེས་པ་ལྔ་ནི། སྦྱོར་བའི་ཚེ་ན་ལེ་ལོ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཏིང་ ངེ་འཛིན་ལ་བརྩོན་པའི་ཚེ་ན་གདམས་པ་བརྗེད་པ་ཉེས་པ་སྟེ། དམིགས་པ་བརྗེད་ན་སེམས་དམིགས་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཉམ་པར་བཞག་པ་ལ་བྱིང་རྒོད་ཉེས་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་མེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་ཚེ་མི་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་སྟེ། དེས་དེ་གཉིས་ཞི་བར་མི་བྱེད་པས་སོ། །བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཚེ་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱིང་རྒོད་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ན་ལྔ་ཡིན་ལ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་ཉེས་པ་དྲུག་ཏུ་ཡང་སྒོམ་རིམ་རྣམས་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ལས་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་བཞི་སྟེ། དད་པ་དང་འདུན་པ་དང་རྩོལ་བ་དང་ཤིན་སྦྱངས་སོ། །དེ་ནས་བརྗེད་ངས་དང་བྱིང་རྒོད་དང་འདུ་མི་བྱེད་པ་དང་འདུ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོར་ནི་རིམ་པ་ལྟར་དྲན་པ་དང་བྱིང་རྒོད་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་དང་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་དང་རྣལ་དུ་འཇོག་པའི་བཏང་སྙོམས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་སྔར་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདི་དག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་གདམས་པ་མཆོག་ཡིན་པས། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀཱ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་སྒོམ་རིམ་གསུམ་དང་གཞན་ཡང་རྒྱ་གར་གྱི་མཁས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་དུ་མར་བཤད་ཅིང༌། ལམ་སྒྲོན་གྱི་འགྲེལ་པར་ཡང་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པས། ལམ་རིམ་པའི་བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རགས་རིམ་རེ་བཤད་སྣང་ནའང་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱེད་མི་ཤེས་པར་སྣང་བས་རྒྱས་པར་ གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བར་བྱས་ཏེ་སྐྱོང་བའི་གདམས་ངག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པས། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྒོས་ཆོས་ཡིན་གྱི་སྔགས་ལ་མི་དགོས་སོ་སྙམ་དུ་གཟུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་སྡེར་ཡང་གསུངས་པས་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དཔལ་སམྦུ་ཊིའི་བརྟག་པ་དང་པོའི་རབ་བྱེད་གཉིས་པ་ལས། འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་དབེན་པ་ལ་གནས་པ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་གནས་པ་འགོག་པ་ལ་གནས་པ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བས་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་སྟེ། འདུན་པ་དེས་ཤིན་ཏུ་ཞུམ་པ་དང་གཟེངས་མཐོ་བ་མ་ཡིན་པར་བསྒོམ་པ་དང༌། ཞེས་བརྩོན་འགྲུས་དང་དཔྱོད་པ་དང་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །སྔར་བཤད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སུ་རུང་བ་དེ་ཉིད་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་གཞིར་གྱུར་པས་རྐང་པ་དང་འདྲ་བས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཡིན་ལ། དེ་འགྲུབ་པ་ལ་སྒོ་བཞི་སྟེ་འདུན་པ་དྲག་པོས་ཐོབ་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་རིང་པོས་ཐོབ་པ་དང་། དམིགས་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་ལ་འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནས་བརྩོན་འགྲུས་དང་དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་ཟེར་ལ། སྔོན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ས་བོན་སེམས་ལ་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེ
Chinese
的相是。彼经中说：何为舍的相？以何所缘心能舍，以及对于该所缘不特别发起精进，即是舍。如是说。修舍的时机也， 彼经中说：何为舍的时机？即是止观方面，心无沉掉之时。如是说。如是，宣说生起无过失之三摩地之理，皆是慈尊弥勒于《辨中边论》中所说，如云：住彼堪能性，一切义成办，除遣五过失，依八作意生，懈怠与教授，忘失及沉掉，不作及作意，此等许为五，住及住彼性，因及果性故，不忘所缘境，了知沉与掉，除遣彼现行，寂静乃安住。如是说。其中，住彼，是为遣除不顺品而发勤精进，即是住彼，由此生起心堪能之三摩地。彼亦是成办现证等一切义之神足或处所，故能成办一切义。如是之三摩地，如何修习而生起？乃是为遣除五过失，依止八种作意之因所生。五过失是：于修习时，懈怠是过失，因不修习三摩地故。于勤修三摩地时，忘失教授是过失，若忘失所缘，则心不能安住于所缘故。于安住时，沉掉是过失，因彼二令心不堪能故。于沉掉生起时，不策励是过失，因此不能平息彼二故。于远离沉掉之时，作意之作意是过失，若沉掉二者合一则为五，若个别分开则有六种过失，如《修次第论》
English
The characteristic of equanimity is. It says in that very text: What is the characteristic of equanimity? It is when the mind is made equanimous by whatever object, and when one does not exert extra effort towards that very object. So it is said. Also, the time for cultivating equanimity, It says in that very text: What is the time for equanimity? It is when the mind has no sinking or excitement in the direction of calm abiding and insight. So it is said. Thus, the ways of generating flawless samadhi that have been explained are as stated by the Venerable Maitreya in the Distinguishing the Middle from the Extremes, as it says: Abiding therein, the state of being workable, all purposes are accomplished, abandoning the five faults, it arises from the cause of relying on the eight applications. Laziness and the instructions, forgetting and sinking and excitement, non-application and application, these are considered the five faults. Abiding and the state of abiding therein, cause and the state of being the result, not forgetting the object of focus, realizing sinking and excitement, manifestly applying to eliminate them, when pacified, then abiding properly. So it is said. Therein, abiding therein is exerting effort for the sake of eliminating opposing factors, which is abiding therein, and from that, a workable samadhi of mind arises. That is also the basis or place for the miraculous feet that accomplish all purposes such as direct perception, so it accomplishes all purposes. How is such a samadhi generated? It arises from the cause of relying on the eight applications of application for the sake of abandoning the five faults. The five faults are: At the time of application, laziness is a fault, because one does not apply to samadhi. At the time of diligently applying to samadhi, forgetting the instructions is a fault, because if one forgets the object of focus, the mind cannot be placed evenly on the object of focus. At the time of even placement, sinking and excitement are faults, because those two make the mind unworkable. At the time when sinking and excitement arise, not striving is a fault, because one does not pacify those two with it. At the time of being free from sinking and excitement, the application of application is a fault, if sinking and excitement are combined into one, then there are five, but if separated individually, then there are six faults, as in the Stages of Meditation.
Chinese
诸位如是说。彼等之对治，舍弃之作意有八，其中对治懈怠者有四，即：信心、欲乐、精进和轻安。之后，对治忘失、沉掉、不作意和作意者，依次为：正念、了知沉掉之正知、作意之作意和如实安住之舍。彼等已于前广说矣。此等乃成办三摩地之殊胜窍诀，故大阿阇黎莲花戒之《修次第》三篇，以及其他印度之大智者们，于成办三摩地之时多次宣说，且《道灯论》之注释中亦于修止之际宣说。然道次第之上师们虽亦略有宣说，然欲修禅定者，似不知如何行持，故广为决断。此乃以正念和正知，使离沉掉而守护之，心一境性之三摩地，一切诀窍之共通者。故不应执为是唯有相宗之法，密咒则不需要，以于无上瑜伽续部中亦有宣说，故是共通者。如是云：吉祥桑布扎（梵文：Śrīsaṃpuṭī）第一品之第二节中云：“欲乐之三摩地，具足舍弃之作意之神足，安住于寂静处，安住于离贪，安住于止息，以正确之舍弃而完全转变，以彼欲乐，不应过于低沉和高扬而修习。”如是于精进、观察和心之三摩地亦如是宣说。前所说之堪能之三摩地，彼即成为成办神变等功德之基础，故如足，是为神足。成办彼有四门，即以猛利欲乐获得，以长时精进获得，以分别对境而获得三摩地，故称欲乐之三摩地，乃至精进和观察之三摩地。依赖于先前之三摩地之种子存在于心中，而生
English
Thus they spoke. The antidotes to these are eight acts of abandonment. Among them, there are four antidotes to laziness: faith, aspiration, effort, and pliancy. Then, the antidotes to forgetfulness, dullness and excitement, non-application, and application are, in order: mindfulness, awareness that discerns dullness and excitement, application of the mind, and equanimity that allows it to rest naturally. These have already been explained in detail. These are the supreme instructions for accomplishing samadhi. Therefore, the great master Kamalashila's three stages of meditation, and other great Indian scholars, have explained them many times when accomplishing samadhi. Also, in the commentary on the Lamp for the Path, it is explained in the context of accomplishing calm abiding. Although the previous Lamrim lamas have also given some rough explanations, it seems that those who wish to meditate on contemplation do not know how to do it, so it has been extensively determined. This is the common instruction for all the instructions on cultivating single-pointed samadhi, keeping it free from dullness and excitement with mindfulness and awareness. Therefore, it should not be regarded as a special dharma of the characteristic vehicle that is not needed for mantra, since it is also taught in the tantras of unsurpassed yoga, so it is common. As it is said: In the second chapter of the first section of the glorious Sambhuti: "The samadhi of aspiration, the foot of miraculous power endowed with the act of abandoning, abiding in a secluded place, abiding in detachment, abiding in cessation, completely transformed by correct abandonment, with that aspiration, one should meditate without being too depressed or elated." Thus, it is also taught in the same way for the three samadhis of diligence, investigation, and mind. The previously explained workable samadhi itself becomes the basis for accomplishing qualities such as miraculous powers, so it is like a foot, so it is the foot of miraculous power. There are four doors to accomplishing it: obtaining it with strong aspiration, obtaining it with long-term diligence, and obtaining samadhi by distinguishing the object, so it is called the samadhi of aspiration, and even the samadhi of diligence and investigation. Relying on the seed of the previous samadhi existing in the mind,