Tibetan
མ་པ་གསལ་བ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པའི་སྒོམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་གསལ་སྣང་བསྒྲུབ་ཅིང༌། བདག་ཉིད་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་ཤུགས་ཅན་བསྐྱེད་པ་ལ་འཇོག་པའི་ང་རྒྱལ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་བསླབ་པའོ། །སྒོམ་པ་པོ་དང་བསྒོམ་བྱ་དང་སྒོམ་རྣམས་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པར་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་འཇོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་དམིགས་པ་ལྷའི་སྐུ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པའི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ཡིན་པས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་བསླབ་པ་སྟེ་དེ་དག་ནི་རིགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ལ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་སྟེང་ངམ་འོག་གི་སྣ་རྩེར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་ཡུངས་ཀར་གྱི་འབྲུ་ཚད་ཙམ་ལ་སེམས་བཟུང་ནས་བརྟན་པ་ན་དེ་ལས་ཕྱག་མཚན་མང་པོ་སྤྲོ་ཞིང་སླར་ཡང་རྩ་བའི་མཚན་མ་ལ་སྡུད་པ་ནི་ཕྲ་མོ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ་སེམས་གཟུང་བའི་རིམ་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་སྐྱོན་དག་པ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། ཞལ་དགུ་ནི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུ་རྭ་གཉིས་ནི་བདེན་པ་གཉིས། ཕྱག་སོ་བཞི་དང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཏེ་སོ་བདུན་ནི་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན། ཞབས་བཅུ་དྲུག་ནི་སྟོང་ནིད་བཅུ་དྲུག །མཚན་མ་འགྲེང་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྒྱས་པ། མི་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་བརྒྱད་དང་། བྱ་རྒོད་ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་དག་པ་ ཡིན་ལ། གཅེར་བུ་ནི་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པ་དང་སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གོ་འཕང་སྟོན་པའོ། །ཞེས་འགྲེལ་པ་གཉིས་ལས་བཤད་པ་བཞིན་དུའོ། །དེ་དག་གི་དོན་མདོར་བསྡུ་ན་གཏན་ལ་དབབ་པའི་གཞི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུའི་བརྗོད་བྱ་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་དང་དོན་དམ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ལམ་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་ཡིན་ལ། ལམ་དེའི་གཙོ་བོ་དོན་དམ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་རྟོགས་པ་ཡོད་དེ། དེའང་ཐབས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་དབྱེར་མེད་པར་ཞུགས་པའོ། །ལམ་དེས་བགྲོད་པའི་འབྲས་བུ་དངོས་གྲུབ་ཐུན་མོང་བ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པའི་མྱང་འདས་སོ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་བའི་སྐུས་དེ་ལྟར་མཚོན་པ་གོ་བར་བྱེད་པའོ། །རྒྱས་པར་བསྒོམ་པར་འདོད་ན་འགྲེལ་པ་གཉིས་དང་ལ་ལཱི་ཏའི་གཞུང་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་དག་པ་དྲན་པའོ། །དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དཔའི་མཐར་གང་
Chinese
以专注的方式进行两种禅修，以成就明相；生起强烈的定解，认为自己就是吉祥金刚怖畏，并安住于此，以稳固我慢，这二者都应修习，即是学习广大。如果考察禅修者、禅修之境和禅修本身，虽然在胜义中一无所成，但仍安住于如幻显现之义，并平等安住于真如之瑜伽，即是缘于本尊之身相，并持续生起对无自性的定解，因此既要学习甚深，也要学习广大，这些就是系心于理。如此禅修是为了遣除掉举和沉没，将心专注于上方或下方的鼻尖，观想位于月轮之上的蓝色金刚，大小如芥子，待其稳固后，从中放出众多手印，再收摄回根本的标志，这就是系心于微细，是摄心的次第。如此禅修后，应当忆念清净的功德：九面代表九部经典，双角代表二谛，三十四手和身语意三者，加上三十七道品，十六足代表十六空性，竖立的标志代表大乐增长，人等代表八大成就，鹏鸟等代表八大自在。裸体代表无有遮蔽，头发竖立代表证得涅槃之位。正如二释中所说。如果将这些意义简要归纳，那么确立的根本是九部经典的所诠，即世俗如幻和胜义如虚空，通达此道的即是三十七道品。此道之主是证悟胜义，即具有十六空性的证悟，并且与方便大乐无二无别地结合。以此道所行之果，共同和不共成就之主，就是烦恼灭尽的涅槃，应理解为金刚怖畏的显现之身就是如此象征的。如果想广修，应从二释和拉里达的论典中了解，即是忆念清净。之后，在等持心之末尾，
English
Accomplishing clear appearances through two meditations that focus single-pointedly on clarity; generating a strong conviction that one is glorious Vajrabhairava and abiding in it, stabilizing pride—both of these should be practiced, which is learning the vast. If the meditator, the object of meditation, and the meditation itself are examined, although they are not truly established in reality, still abiding in the meaning of illusory appearances and equally abiding in the yoga of suchness, which is focusing on the deity's form and continuously generating conviction in its lack of inherent existence, therefore both the profound and the vast should be studied, these are focusing the mind on reason. Meditating in this way is to eliminate sinking and excitement. To do so, focus the mind on the tip of the nose above or below, on a blue vajra residing on the moon, the size of a mustard seed. When it is stable, emanate many hand symbols from it and then gather them back into the root symbol. This is focusing the mind on the subtle, the order of gathering the mind. Having meditated in this way, one should remember the purification of faults: the nine faces represent the nine divisions of scripture, the two horns represent the two truths, the thirty-four hands and the three of body, speech, and mind, plus the thirty-seven factors of enlightenment, the sixteen feet represent the sixteen emptinesses, the erect symbol represents the increase of great bliss, the humans and so forth represent the eight siddhis, and the garuda and so forth represent the eight powers. Being naked represents being without obscurations, and the hair standing on end represents showing the state of nirvana. As explained in the two commentaries. If these meanings are briefly summarized, the basis for establishing is the meaning of the nine divisions of scripture, which is conventional illusion and ultimate reality like space, and the path that understands this is the thirty-seven factors of enlightenment. The main part of this path is the realization of ultimate reality, which is the realization of the sixteen emptinesses, and it is entered inseparably with the method of great bliss. The result of traversing this path, the main part of both common and uncommon accomplishments, is nirvana where obscurations are exhausted, it should be understood that the form appearing as Vajrabhairava symbolizes it in this way. If one wants to meditate extensively, one should learn from the two commentaries and the treatises of Lalita, which is remembering purification. Then, at the end of the samadhi mind,
Tibetan
ཟློ་བར་འདོད་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་གཡས་སྐོར་དུ་འགྲེང་སྟེ་འོད་ཟེར་འབར་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བལྟས་ལ་དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པ་རིམ་གྱིས་བརྒྱུད་ནས་རྩ་ཞལ་གྱི་སྣ་སྒོ་ནས་དབུགས་ཕྱིར་འབྱུང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱུང་བས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་སླར་ཡང་དབུགས་རྔུབ་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྣའི་བུ་ག་ནས་གཞུག་ལ་སྔགས་ཕྲེང་ལ་ཐིམ་པ་དང་ཞལ་དགུ་ག་ནས་བྱུང་བར་བསམ་ལ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་བཟླའོ། །བཟླས་པའི་སྐྱོན་ནི། ཤིན་ཏུ་མྱུར་བུལ་གཉིས་དང་ཤིན་ཏུ་གསལ་མི་གསལ་དང་རིང་བ་དང་ཐུང་བ་གཉིས་གོ་ལྡོག་པ་དང་གཏམ་གཞན་ གྱིས་བར་ཆོད་པ་དང་སེམས་གཞན་དུ་ཡེངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གདོང་དྲུག་གི་སྒྲུབ་ཐབས་ལས། གཞན་དུ་མི་འགྲོའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །དེ་ལྟའི་ཚུལ་དུ་བཟླས་པ་བྱ། །ཡུལ་གཞན་བློ་ནི་འགྲོ་བ་ཡིས། །བསྐལ་པར་བཟླས་ཀྱང་འབྲས་མི་འབྱིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་གཞན་ཡང་མང་བས་སེམས་མ་ཡེངས་པ་ཁྱད་པར་དུ་གལ་ཆེའོ། །ཡི་གེ་འབར་བ་ལ་སེམས་བཟུང་ནས་བཟླས་ན་དངོས་གྲུབ་མྱུར་བར་ལ་ལིས་ཏས་གསུངས་སོ། །བཟླས་བྱའི་སྔགས་ནི། ༀ་ཡ་མ་རཱ་ཛ་ས་དོ་མེ་ཡ་ཡ་མེ་དོ་རུ་ཎ་ཡོ་ད་ཡ་ཡ་ད་ཡོ་ནི་ར་ཡ་ཀྵེ་ཡ་ཡ་ཀྵེ་ཡ་ཙྪ་ནི་རཱ་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱཧཱ། ཞེས་པ་ནི་རྩ་སྔགས་སམ་ཕྲེང་སྔགས་སོ། །ༀ་ཧྲཱིཿ ཥྚྲཱིཿ ཝི་ཀྲི་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་སྔགས་སོ། །དེ་དང་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱཧཱ། ཞེས་སྦྱར་བ་གཉིས་ཟློ་བ་གདམ་ང་ཅན་དུ་མན་སྙེ་ལས་བཤད་དོ། །ༀ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ནི་སྙིང་པོའོ། །གྲངས་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པ་གསུམ་པ་ལས་དང་པོ་ལ་འབུམ་གཉིས་པ་ལ་སུམ་འབུམ་གསུམ་པ་ལ་ཡི་གེའི་གྲངས་ཀྱི་འབུམ་བཟླས་ན་ལས་ཀུན་བྱེད་ནུས་པར་གསུངས་ཤིང་། རྟོག་པ་བཞི་པ་ལས་རྩ་སྔགས་ལ་སུམ་འབུམ་བཟླ་བར་གསུངས་པའི་སུམ་འབུམ་སྔ་མ་ནི་སློབ་དཔོན་མི་བསྐྱོད་པས་གང་ཟག་འབྲིང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པར་བཞེད་དོ། །དེའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་གཞུང་གཞན་ནས་བཟླས་པའི་གྲངས་བཤད་པ་ནི་ཚུལ་སྔ་མ་དང་འདྲ་ལ་སློབ་དཔོན་ཛྙཱ་ན་ཨཱ་ཀ་རས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱེ་བའམ་ཡང་ན་མཚན་མ་ཐོབ་ནས་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་བྱེད་པ་ལ་ཨ་མོ་གྷ་བཛྲས་ཡི་གེ་བཅུ་པ་འབུམ་ ཕྲག་གཅིག་བཟླ་བར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་མིན་པར་ཞི་སོགས་ཀྱི་ལས་མང་པོ་འགྲུབ་པ་ལ་ནི་ད་ལྟའི་གང་ཟག་གིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་མ་བརྟན་པོ་ཐོབ་ན་མ་གཏོགས་པ་གྲངས་ཀྱི་བསྙེན་པ་བྱེ་བར་གསུངས་པ་ལེགས་པར་མཐོང་ངོ༌། །ཕྲེང་བ་དག
Chinese
想要念诵的咒语的字母，观想成右旋竖立、光芒燃烧的样子，然后从那光芒逐渐传递，从根本明妃的鼻孔中随着呼气出来，做了有情的事情后，再次吸气，随着吸气从鼻孔进入，融入咒鬘，观想从九个面孔中出来，无过失地念诵。念诵的过失是：太快和太慢两种，太清晰和不清晰，太长和太短两种，颠倒，被其他话语中断，以及心向他处散乱等等。六面尊的修法中说：以不往他处的心，如是之方式念诵。心识前往他处，即使念诵一劫也无果。这样说了，其他也很多，所以心不散乱特别重要。拉利达说，如果心专注于燃烧的字母而念诵，则成就迅速。应念诵的咒语是：嗡 亚玛热匝 萨多美亚 亚亚美多热纳 呦达亚 亚亚达呦尼热亚 喀谢亚 亚亚喀谢亚 匝尼热玛亚 吽 吽 啪特 啪特 梭哈。（藏文：ༀ་ཡ་མ་རཱ་ཛ་ས་དོ་མེ་ཡ་ཡ་མེ་དོ་རུ་ཎ་ཡོ་ད་ཡ་ཡ་ད་ཡོ་ནི་ར་ཡ་ཀྵེ་ཡ་ཡ་ཀྵེ་ཡ་ཙྪ་ནི་རཱ་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱཧཱ།），（梵文天城体：ॐ यमराज सदो मेय यमेदो रुण योदय यदयो निराय क्षेय यय क्षेय च्छानिरामय हुं हुं फट् फट् स्वाहा），（梵文罗马拟音：oṃ yamarāja sado meya yamedo ruṇa yodaya yadayo nirāya kṣeya yaya kṣeya cchānirāmaya hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā），（汉语字面意思：嗡，阎魔法王，萨多美亚，亚亚美多热纳，呦达亚，亚亚达呦尼热亚，喀谢亚，亚亚喀谢亚，匝尼热玛亚，吽，吽，啪特，啪特，梭哈），这是根本咒或鬘咒。嗡 舍利 舍德热 威格热达那那 吽 啪特（藏文：ༀ་ཧྲཱིཿ ཥྚྲཱིཿ ཝི་ཀྲི་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ་），（梵文天城体：ॐ ह्रीः क्ष्रीः विक्रितानन हुं फट्），（梵文罗马拟音：oṃ hrīḥ kṣrīḥ vikṛtānana hūṃ phaṭ），（汉语字面意思：嗡，赫利，舍利，威格热达那那，吽，啪特），这是事业咒。曼涅说，将此咒与吽 吽 啪特 啪特 梭哈。（藏文：ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱཧཱ།），（梵文天城体：हुं हुं फट् फट् स्वाहा），（梵文罗马拟音：hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā），（汉语字面意思：吽，吽，啪特，啪特，梭哈）结合起来念诵是可选的。嗡 亚曼达嘎 吽 啪特（藏文：ༀ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ་ཕཊ་），（梵文天城体：ॐ यमान्तक हुं फट्），（梵文罗马拟音：oṃ yamāntaka hūṃ phaṭ），（汉语字面意思：嗡，亚曼达嘎，吽，啪特），这是心咒。数量方面，经部的第三品说，初学者念诵十万，第二者念诵三十万，第三者念诵字母数量的十万，就能成办一切事业。第四品说，根本咒念诵三十万。之前的三十万，是不动金刚上师考虑到中等根器的人而说的。其他的修法典籍中关于念诵数量的说法与之前的类似，智藏论师说，先修满百万遍，或者获得验相后再开始事业。之后，关于灌顶，阿莫伽跋折罗说念诵十个字母的咒语一百万遍，但并非如此，为了成就息等多种事业，如果现在的修行者没有获得如上所说的稳固验相，那么念诵数量达到百万遍是更好的。念珠等。
English
The letters of the mantra that one wishes to recite should be visualized as standing upright in a clockwise direction, blazing with light. Then, from that light, gradually transmit through the nostrils of the root consort, coming out with the exhalation, accomplishing the benefit of beings. Then, again inhale, with the inhalation entering through the nostrils, dissolving into the mantra garland, and visualize it emerging from the nine faces, reciting without fault. The faults of recitation are: too fast and too slow, too clear and unclear, too long and too short, reversing, being interrupted by other words, and the mind wandering elsewhere, etc. In the practice method of the Six-Faced One, it says: With a mind that does not go elsewhere, recite in that manner. If the mind goes to other places, even reciting for an eon will not produce results. It is said like this, and there are many others, so it is especially important that the mind is not distracted. Lalita said that if one recites with the mind focused on the blazing letters, then accomplishment will be swift. The mantra to be recited is: Om Yamaraja Sadomeya Yaya Medo Runa Yodaya Yaya Dayo Niraya Ksheya Yaya Ksheya Chani Ramaya Hum Hum Phet Phet Svaha. (Tibetan: ༀ་ཡ་མ་རཱ་ཛ་ས་དོ་མེ་ཡ་ཡ་མེ་དོ་རུ་ཎ་ཡོ་ད་ཡ་ཡ་ད་ཡོ་ནི་ར་ཡ་ཀྵེ་ཡ་ཡ་ཀྵེ་ཡ་ཙྪ་ནི་རཱ་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱཧཱ།), (Sanskrit Devanagari: ॐ यमराज सदो मेय यमेदो रुण योदय यदयो निराय क्षेय यय क्षेय च्छानिरामय हुं हुं फट् फट् स्वाहा), (Sanskrit Roman transliteration: oṃ yamarāja sado meya yamedo ruṇa yodaya yadayo nirāya kṣeya yaya kṣeya cchānirāmaya hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā), (Literal Chinese meaning: Om, Yamaraja, Sadomeya, Yaya Medo Runa, Yodaya, Yaya Dayo Niraya, Ksheya, Yaya Ksheya, Chani Ramaya, Hum, Hum, Phet, Phet, Svaha), this is the root mantra or garland mantra. Om Hrih Shtrih Vikritanana Hum Phet (Tibetan: ༀ་ཧྲཱིཿ ཥྚྲཱིཿ ཝི་ཀྲི་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ་), (Sanskrit Devanagari: ॐ ह्रीः क्ष्रीः विक्रितानन हुं फट्), (Sanskrit Roman transliteration: oṃ hrīḥ kṣrīḥ vikṛtānana hūṃ phaṭ), (Literal Chinese meaning: Om, Hrih, Shtrih, Vikritanana, Hum, Phet), this is the action mantra. Manne says that combining this mantra with Hum Hum Phet Phet Svaha (Tibetan: ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱཧཱ།), (Sanskrit Devanagari: हुं हुं फट् फट् स्वाहा), (Sanskrit Roman transliteration: hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā), (Literal Chinese meaning: Hum, Hum, Phet, Phet, Svaha) to recite is optional. Om Yamantaka Hum Phet (Tibetan: ༀ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ་ཕཊ་), (Sanskrit Devanagari: ॐ यमान्तक हुं फट्), (Sanskrit Roman transliteration: oṃ yamāntaka hūṃ phaṭ), (Literal Chinese meaning: Om, Yamantaka, Hum, Phet), this is the heart mantra. Regarding the number, the third chapter of the Tantra says that the beginner should recite 100,000, the second should recite 300,000, and the third should recite 100,000 times the number of letters, and then all activities can be accomplished. The fourth chapter says that the root mantra should be recited 300,000 times. The previous 300,000 was said by the teacher Akshobhya, considering the person of medium capacity. Other practice texts say that the number of recitations is similar to the previous one, and Jnana Akara says that one should first complete a million recitations or obtain signs before starting activities. After that, regarding empowerment, Amoghavajra said to recite the ten-syllable mantra one million times, but it is not so. In order to accomplish many activities such as pacifying, if the current practitioner has not obtained the stable signs mentioned above, then it is better to recite the number of millions of times. Rosaries, etc.