Tibetan
བཤད་པའི་དང་པོ་ནི། འབྲས་བུའི་སྐབས་ན་གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལྷར་ཤར་བ་ཡིན་ལ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། སོ་བདུན་པོ་ཐེག་ཆེན་གཞན་དང་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ལྷར་སྟོན་པ་དང༌། ལྷ་སྐུ་ཤ་རུས་ལ་སོགས་པའི་གདོས་བཅས་མིན་པར་འཇའ་ཚོན་ལྟར་སྒོམ་པ་ཙམ་གྱི་དོན་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གཞི་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་དམ་པ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ནོ། །ཇོ་བོ་ཆེན་པོའི་འགྲེལ་པར་དགོས་པ་བཞི་བཤད་པའི་དང་པོ་ཧེ་རུ་ཀའི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་རོ། །ལྷར་ཞེན་པ་བཟློག་པ་ནི་སྔ་མའི་ངོ་བོར་བསྒོམས་པས་དེའི་ངོ་བོར་མ་ཤར་བའི་ལྷའི་སྐུ་ཙམ་ལ་ཞེན་པ་ཟློག་པའོ། །གསུམ་པ་སྒྱུ་མ་དང་སྟོང་པ་གཉིས་མེད་དུ་མཚོན་པ་ནི་བདེ་སྟོང་གི་ཐུགས་དང་སྒྱུ་མའི་ལྷ་སྐུ་གཉིས་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའོ། །བཞི་པ་ཅིག་ཅར་ལམ་དུ་བྱས་པ་ཐེག་པའི་ཁྱད་པར་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ལྷ་སྐུ་དང༌། ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའོ། །སྒོམ་ཚུལ་ནི་མན་སྙེ་ལས་གུར་དུ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །གང་དུ་སེམས་ནི་རབ་སྒོམ་པ། །དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ནི། །དགེ་འདུན་གྱི་ཡང་བསྟན་པའོ། ཞེས་དྲངས་ནས། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནང་དུ་འདུས་ ཀྱི། ལོག་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་དེ་གོམས་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པའི་སྔ་མ་ལྟར་བྱེད་ན་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་དང་བྱེད་ལས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་སོགས་སུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པས་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་སེམས་གཅིག་ཉིད་ལ་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བའི་ཆོས་སོ་བདུན་དུ་བྱས་ནས། ལྷ་སོ་བདུན་གྱི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་འདི་ནི་གཙོ་བོའི་དོན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་སོ་བདུན་པོ་ལ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་དམིགས་རྣམ་མི་མཐུན་པ་དུ་མ་མི་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་ལམ་འདིའི་སྒྲུབ་པ་པོས་ཀྱང་ལམ་ཐུན་མོང་བ་ལ་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་མདོ་སྡེའི་ཕྱོགས་ནས་གསུངས་པའི་དམིགས་རྣམ་ཅན་སོ་བདུན་དང་བཅས་པའི་བྱང
Chinese
所说的第一点是，在果位时，无二大乐的智慧本身显现为本尊，与此相应，是将果位作为道用的意义。三十七道品与其它大乘共同之处在于，本尊显现，并非将本尊之身观想为血肉等粗重之物，而是如彩虹般观想。第二点是，在相续中生起通达蕴、界、处一切基无自性的殊胜证悟的意义。乔沃切波的注释中，在宣说四种必要时，第一，将嘿汝嘎本尊众显示为法身自性，是因为智慧法身就是之前所说的无二智慧，因此是这样的。遣除执著本尊，是指通过观修先前之体性，遣除对未显现为该体性的本尊形象本身的执著。第三，以幻化和空性无二来象征，是指了知乐空之意与幻化本尊之身二者体性无别。第四，同时作为道用的乘之差别，是指密咒乘的本尊之身与般若乘的空性证悟二者同时作为道用。观修方式如曼涅勒格尔中所说：“空性大悲无别处，心中若能善修习，即是佛陀与正法，僧伽亦是如是说。”引用后说：“应当修习的就是将菩提分法全部包含在内，不应错误修习。”或者为了完全熟悉，以菩提分等相来完全围绕，使其习惯。如前所说，如果这样做，则以乐空无别的菩提心本身作为对境，并通过作用等方式，以身念住等来命名，因此将乐空无别的唯一心，通过反体而分为三十七法，并观想为三十七本尊之体性，这是主要的意义。对于此，不应像从般若乘所说的那样，对三十七道品作多种不同的对境和行相。或者，此道的修行者，为了熟悉共同道，也应修习从经部方面所说的具有对境和行相的三十七道品。
English
The first point mentioned is that in the state of fruition, the very wisdom of non-dual great bliss manifests as the deity itself, and in accordance with this, it is the meaning of utilizing the state of fruition as the path. The thirty-seven factors of enlightenment, which are common to other Mahayana teachings, involve the manifestation of the deity, and it is not merely the meaning of meditating on the deity's form like a rainbow, rather than as a coarse object of flesh and blood. The second point is the meaning of generating in one's being the supreme realization of knowing that all bases of aggregates, elements, and sense sources are without inherent existence. In Jowo Chepo's commentary, when explaining the four necessities, the first is that the assembly of Heruka deities is shown to be the nature of the Dharmakaya, because the wisdom Dharmakaya is the very non-dual wisdom previously mentioned, and thus it is so. To avert clinging to the deity means to avert clinging to the mere form of the deity that has not manifested as that nature, by meditating on the previous nature. Third, to symbolize illusion and emptiness as non-dual means to realize that the mind of bliss and emptiness and the illusory deity form are inseparable in essence. Fourth, the distinction of the vehicle that simultaneously uses the path is that the deity form of the mantra vehicle and the realization of emptiness of the Prajnaparamita vehicle are simultaneously used as the path. The method of meditation is as stated in Man Nyer Gur: "Where emptiness and compassion are inseparable, if the mind meditates well, that is the Buddha, the Dharma, and the Sangha." Quoting this, it says, "What should be meditated upon is that which includes all the factors of enlightenment, and one should not meditate incorrectly." Or, for the sake of complete familiarity, one should completely surround oneself with aspects such as the factors of enlightenment and make them habitual. As mentioned earlier, if one does this, then with the very mind of non-dual bliss and emptiness as the object, and through means such as function, naming it as mindfulness of the body, etc., therefore, the single mind of non-dual bliss and emptiness is divided into thirty-seven dharmas through reversal, and contemplating it as the essence of the thirty-seven deities is the main meaning. For this, one should not make many different objects and aspects for the thirty-seven factors of enlightenment as explained in the Prajnaparamita vehicle. Alternatively, the practitioner of this path should also practice the thirty-seven factors of enlightenment with objects and aspects as stated in the Sutra aspect, for the purpose of familiarizing themselves with the common path.
Tibetan
་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གོམས་བར་བྱེད་པ་ནི་འདིའི་འགྲེལ་པ་གསུམ་ནས་ཀྱང་བཤད་པ་ལྟར་ཏེ། བདེ་སྟོང་གི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་ལྷ་རྣམས་བདེ་སྟོང་གི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་ནི་དབང་རྣོན་དང༌། དེ་ལྟར་མི་ནུས་པས་ནི་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་སོ་བདུན་པོ་རེ་རེ་ནས་ལྷའི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་ནི་དབང་པོ་དམན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པར་བཤད་དེ། འཁྲུལ་སྤོང་ལས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་བཞེངས་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་ལྷའི་རང་བཞིན་སོ་སོ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སོ་བདུན་སོ་སོར་སྦྱར་བ་ནི་དབང་པོ་དམན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པས་འདིར་མ་བྱས་པས་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། ། སྐད་ཅིག་ལ་སྦྱར་བས་ཆོག་པ་དེ་ཡང་དང་པོར་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ལ་རེ་རེ་ནས་སྦྱོར་བ་མི་བྱེད་པ་ཡང་མིན་ལ། རེ་ཞིག་གི་བར་དུ་ཐུན་མོང་བའི་སོ་བདུན་ལ་འདྲིས་པར་མི་བྱེད་པ་ཡང་མིན་མོད་ཀྱང༌། ཆོས་སོ་བདུན་ལྷ་སོ་བདུན་གྱི་ངོ་བོར་ལྟ་བ་ནི་གཙོ་བོའི་དོན་ལ་བྱེད་དོ། །དྲིལ་བུ་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་སོ་བདུན་གྱི་དག་པ་བསྡུས་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་དཀྱིལ་གྱི་དམ་ཚིག་པ་རྣམས་རྫོགས་པའི་མཇུག་འདིར་སྔར་ལྟར་གནས་བཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སོགས་དྲན་པར་བྱས་ནས། བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་དུ་སྦྱར་ནས་དེའི་ངོ་བོར་ལྷ་རྣམས་རེ་རེ་ནས་སམ། སྤྱིར་བསྡུས་ནས་ལྟ་བ་བྱ་སྟེ། ཆོས་སོ་བདུན་གྱི་ངོ་བོར་ལྟ་བའི་གཙོ་བོའི་དོན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཚུལ་དེས་ཀྱང་རྫོགས་རིམ་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་དཀྱིལ་བསྒོམས་པའི་འཇུག་དེ་ནས་དེ་ལས་གཞན་ཡང་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱོགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་སོ་བདུན་དང་སྦྱོར་བས་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སྦྱོར་ཚུལ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ལུས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། ཆོས་དང༌། སེམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞི་ནི། རིམ་པ་བཞིན་གཡས་སྐོར་གྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་ནས་གཟུགས་ཅན་མའི་བར་བཞིར་བལྟའོ། །ཉེར་གཞག་བཞི་ནི། རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་ཕུང་དང་ཚོར་ཕུང་ཤེས་པ་ལ་གཞོལ་བ་དང༌། རྩོམ་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་སོ་སོར་འབྱེད་པར་འགྲེལ་པ་གསུམ་
Chinese
修习菩提心如本论三释所说，视乐空为体性，二者皆需。又，诸佛视乐空为体性，乃利根；若不能，则将三十七道品一一视为佛之体性，乃为钝根所设。如《除误》云：以其自性刹那生起之无二如是性故，坛城轮之诸佛自性，各自配以菩提分法三十七，乃为钝根之故，故不于此处作，当于刹那顷配之。如是。 刹那顷配之即可，亦非初时以反向分开而一一配之，亦非暂时不熟习共同之三十七，然视三十七道品为三十七佛之体性，乃为主要之义。金刚铃论师亦集三十七之清净而说之。如是，外坛城之誓言者等，于此圆满之末，如前忆念四处加持等，生乐与空性无别结合，视诸佛一一或总集为彼之体性，当如是观，以视三十七道品为体性乃主要之义故，且以此法亦能成熟生起圆满次第证悟之相续故。二者为：从观修外坛城之末，于彼之外，亦以与证知尽及不生之究竟菩提之顺向及随顺之三十七法，与嘿汝嘎等三十七佛结合而结合之，何为彼等结合之方式耶？身、受、法、心随念住四者，次第以右旋视为空行母至有色母之四者。四近住者，次第为专注于色蕴与受蕴之识，与造作，与执持想蕴与行蕴如幻，与分别识蕴之自性，三释
English
Cultivating the mind of enlightenment is as explained in the three commentaries of this treatise, and it is necessary for both to view bliss and emptiness as their essence. Furthermore, viewing the deities as the essence of bliss and emptiness is for those with sharp faculties; if one cannot do so, then viewing each of the thirty-seven aspects of enlightenment individually as the essence of the deities is said to be for those with dull faculties. As it says in "Dispelling Error": "Because of the non-dual suchness that arises in an instant from its very nature, applying each of the thirty-seven aspects of enlightenment to the individual natures of the deities of the mandala wheel is for the sake of those with dull faculties, so it is not done here; it should be applied in an instant." Thus. That it is sufficient to apply it in an instant does not mean that one does not apply it individually by separating it in reverse at the beginning, nor does it mean that one does not become familiar with the common thirty-seven for a while, but viewing the thirty-seven aspects of enlightenment as the essence of the thirty-seven deities is done for the main purpose. Drilbu Zhap also summarized and spoke of the purity of the thirty-seven. Thus, at the end of the completion of the outer mandala samaya beings, one should remember the blessing of the four places as before, and having combined the generation of bliss and emptiness without separation, one should view the deities individually or collectively as its essence, because viewing the thirty-seven aspects of enlightenment as the essence is the main purpose, and also because in this way, one ripens the continuum for the arising of realization of the completion stage. The second is: From the end of meditating on the outer mandala, in addition to that, the thirty-seven dharmas that are in accordance with and in accordance with the attainment of the ultimate enlightenment of knowing exhaustion and non-arising should be combined with the thirty-seven deities such as Heruka. What are those ways of combining? The four mindfulnesses of body, feeling, dharma, and mind are to be viewed in order as the four from the Dakini to the Form Mother in a clockwise direction. The four close placements are, in order, focusing on the aggregates of form and feeling, and creating, and definitely grasping the aggregates of perception and formation as illusory, and distinguishing the nature of the aggregate of consciousness, the three commentaries.