Tibetan
་དབྱེ་བའི་སྒོ། གང་གིས་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན། ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐར་འཚང་རྒྱ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས་ཉན་རང་གི་དམ་ཚིག་ཀྱང་གསུངས་ལ། སྤྱོད་བསྡུས་ལས་ཀྱང༌། གདུལ་བྱའི་མོས་པ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྤྱོད་པ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་སྟེ། དམན་པ་ལ་མོས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་གྱི་སྤྱོད་པ་དང༌། རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པ་ལ་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྤྱོད་པ་དང༌། ཟབ་མོ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བསྟན་ནོ། །དེའི་དང་པོ་ནི་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་དང༌། ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་འདུའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབྱེ་བའི་སྒོ་གཉིས་སུ་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད་ན། ཆེད་དུ་བྱ་བ་བདག་གཅིག་པུའི་ཕྱིར་དུ་ཐོབ་བྱ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཙམ་ཞི་བའི་གོ་འཕང་དོན་ དུ་གཉེར་བ་དང༌། ཆེད་དུ་བྱ་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་དོན་དུ་གཉེར་བའི་གདུལ་བྱ་དམན་མཆོག་གཉིས་ཡོད་པས། དེ་གཉིས་ཐེག་པ་གང་གིས་རང་རང་གི་གོ་འཕང་དུ་འགྲོ་བའི་ཐེག་པ་གཉིས་ལ་ཐེག་པ་དམན་པ་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པའི་ཆོས་གཉིས་ལ་ཐེག་པ་མཆོག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ཅེས་བྱའོ། །ཐེག་པ་དམན་པ་ལ་ཉན་རང་གཉིས་ཡོད་ཅིང་དེ་དག་རང་རང་གི་གོ་འཕང་དུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་པའི་ལམ་ལ་ཉན་རང་གི་ཐེག་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བས་ཐེག་པ་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། ཐེག་པ་དམན་པའི་རྣམ་བཞག་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྣམ་བཞག་གོ །དང་པོ་ནི། ཉན་རང་གཉིས་ལ་དབང་པོ་དང་འབྲས་བུ་ལ་མཆོག་དམན་ཡོད་ཀྱང་ལམ་གྱི་རྣམ་བཞག་ཕལ་ཆེར་མཚུངས་པར་སའི་དངོས་གཞི་ལས་གསུངས་ལ། །ཁྱད་པར་ཞིབ་པ་ནི་ཚིག་མངས་སུ་དོགས་པས་འདིར་གཉིས་ཀའི་སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་རགས་པ་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཁུར་དུ་འཁུར་བ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པས་རང་གྲོལ་བ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་གྲོལ་ཐར་པ་འཐོབ་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་བདག་འཛིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དོན་དེ་རྟོགས་ནས་ཤེས་རབ་དེ་བཙལ་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གཞན་གྱིས་གྲོགས་ བྱས་ནས་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད་དོ། །འདི་དག་གིས་གང་ཟག་གདོད་མ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ར
Chinese
分别之门。以何分别之理由？所分之各自自性。一切皆示为最终成佛之支分。第一，十七章中也说了声闻缘觉之誓言。在《学集论》中也说，随所化众生三种意乐而分为三种行，即对于意乐下劣者，示以离贪之行；对于意乐广大者，示以地与波罗蜜多之行；对于意乐深奥者，示以贪欲之行。其中前者是小乘道，后二者归于大乘道。第二，解释说分为二门之理由。因为有唯为自己之故，所欲获得者仅为寂灭轮回痛苦之果位，以及为了一切有情之故，所欲获得者为佛陀果位之上下二种所化众生。此二者以何乘而各自趋入各自之果位，此二乘即称为小乘与大乘。随顺此二者而宣说之二法，称为上下乘之法藏。小乘有声闻缘觉二者，能引导彼等趋入各自果位之道，分为声闻缘觉二乘，故为三乘。第三有二，小乘之建立与大乘之建立。第一，声闻缘觉二者，虽于根器与果位有上下之分，然于道之建立大体相同，如《地藏经》所说。详细差别因恐繁琐，故此处仅述二者共同之粗略建立。此二者之种姓者，背离荷负利他之重任，故唯为自身解脱而入道。获得解脱之主要因是通达无我之智慧，因为束缚轮回之主要因是执我。因此，彼等亦通达此义，寻求此智慧，以戒律与禅定等其他道为助伴而修习，从而使一切烦恼止息。此等认为补特伽罗从原始以来即以自性成立之
English
The door of differentiation. What is the reason for differentiating? The respective nature of each division. Everything is shown as a branch of ultimately attaining Buddhahood. First, in chapter seventeen, the vows of the Shravakas and Pratyekabuddhas are also mentioned. In the Compendium of Practices, it is also said that according to the three inclinations of the beings to be tamed, the practices are divided into three: for those who are inclined towards the inferior, the practice of detachment is shown; for those who are inclined towards the vast, the practice of the grounds and perfections is shown; and for those who are particularly inclined towards the profound, the practice of desire is shown. The former is the path of the Lesser Vehicle, and the latter two belong to the path of the Great Vehicle. Second, explaining the reason for saying that there are two doors of differentiation. Because there are two types of beings to be tamed, the inferior and the superior, who desire to attain only the state of pacifying the suffering of samsara for the sake of oneself alone, and who desire to attain the state of Buddhahood for the sake of all sentient beings. Which vehicle leads these two to their respective states? These two vehicles are called the Lesser Vehicle and the Great Vehicle. The two teachings that are taught in accordance with these two are called the collections of the superior and inferior vehicles. The Lesser Vehicle has two, the Shravakas and the Pratyekabuddhas, and the path that leads them to their respective states is divided into the two vehicles of the Shravakas and Pratyekabuddhas, hence there are three vehicles. Third, there are two: the establishment of the Lesser Vehicle and the establishment of the Great Vehicle. First, although the Shravakas and Pratyekabuddhas have superior and inferior faculties and results, the establishment of the path is mostly the same, as stated in the Basis of the Grounds. Since detailed differences are feared to be verbose, here only a few rough establishments common to both will be mentioned. Those of these two lineages turn their backs on bearing the burden of benefiting others, and therefore enter the path solely for their own liberation. The main cause for attaining liberation is the wisdom that realizes the meaning of selflessness, because the main cause for binding to samsara is self-grasping. Therefore, they also realize this meaning, seek this wisdom, and cultivate it with the help of other paths such as ethics and samadhi, thereby exhausting all afflictions. These consider the person to be inherently established by its own nature from the beginning.
Tibetan
ང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཡང་དེར་སྣང་བའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་མ་རྟོགས་ཀྱི། གང་ཟག་ལ་ཕྱི་རོལ་པས་བཏགས་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་མདོ་སྡེ་པ་དང་ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་སེམས་ཙམ་པ་དང་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་འཆད་དོ། །དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་གང་ཟག་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ལྡོག་པས། དེ་འདྲ་བ་དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་དོན་མེད་དེ། གང་ཟག་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡང་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་བཞག་དགོས་པ་ལྟར། གང་ཟག་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་གཞག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་གང་ཟག་ལ་ཡང་བདེན་འཛིན་འཇུག་ལ། དེ་འཇུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པར་ལྡོག་པ་མེད་པས། ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ཙམ་འབད་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་བར་འདོད་དགོས་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། དེ་ཉིད་འཕགས་པའི་དགོངས་པར་ཡང་འཆད་དོ། །འདི་ལ་སློབ་དཔོན་འདི་དང་ སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང༌། ཞི་བ་ལྷ་གསུམ་ག་དགོངས་པ་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་ནས་སྤྱོད་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སློབ་པ་ཙམ་ནི། འདིས་འགྲོ་བའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་སྤྱིའི་དོན་ཡིན་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཡང༌། ལམ་དེས་འགྲོ་བར་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ནས་ལན་དུ་མར་གསུངས་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་ལམ་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་ཆོས་ནི་མང་དུ་ཡོད་དོ། །གང་ཟག་དེ་དག་གི་ལམ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་དུ་བགྲོད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བ་རྣམས་ལ་ནི། ལམ་གྱི་སྤྱིའི་ལུས་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ་དེ་ལ་ཡང་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་དབུ་མ་པ་དང་སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དེ་གཉིས་ལ་ཐེག་པ་མི་འདྲ་བའི་རིམ་པ་བཤད་པ་མེད་པས་གཉིས་ཀ་ཡང་ཐེག་པ་ནི་གཅིག་གོ །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གཏིང་དཔོག་མི་དཔོག་ཀྱི་ཁྱད་ཡོད་པས་སྔ་མ་ནི་དབང་པོ་རྣོ་ལ་ཕྱི་མ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་ལོ། །འདིར་ཡང་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་གསུངས་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱའི་གཙོ་བོ་ནི། དབུ་མ་པ་ཡིན་ལ་སེམས་ཙམ་པ་ནི་ཐེག་པ་དེའི་ཞར་བྱུང་ངམ་ཕལ་པའི་གདུལ་བྱའོ།
Chinese
我以为了解到如同虚幻的显现，实际上并没有领悟到空性。一些经部派、克什米尔毗婆沙宗、唯识宗和中观宗认为，领悟到外道所假立的实有之我的无我，就是领悟人无我的意义。但尊贵的月称认为，如果这样，对我的真实执着丝毫不会退转。像这种情况，领悟人无我没有意义，因为只要对我的真实执着存在，我执也不会退转。正如必须将领悟蕴等法无自性，作为领悟法无我的意义一样，领悟到我无自性，也必须作为领悟人无我的意义。因此，只要对蕴存在真实执着，就会对我也产生真实执着。只要这种执着存在，所有烦恼都不会退转。因此，必须认为声闻和独觉无论如何努力也无法从轮回中解脱。他认为这是不合理的，并解释说这也是圣者的观点。在这个问题上，这位论师和佛护、寂天三位的观点是一致的。第二点是，仅仅为了所有众生的利益，想要获得无上菩提，从而修学六度，这指的是大乘行者共同的意义，因为在密宗中，也多次提到通过这条道路可以证悟。然而，两种道有很多不同的特点。那些人的道路是通往一切智智的大乘道。对于波罗蜜多大乘行者来说，道的总体框架仅限于此，如果从见解的角度来划分，则有中观宗和唯识宗两种。尽管如此，由于没有阐述这二者在乘上的不同层次，因此二者在乘上是相同的。唯一的区别在于能否洞察实相的深度，前者根器锐利，后者根器迟钝。这里，为了说明宣说般若波罗蜜多乘的目的，主要的所化对象是中观宗，而唯识宗是该乘的次要或一般的所化对象。
English
I thought I understood emptiness as a mere illusion of appearance, but in reality, I did not grasp it. Some Sautrāntikas, Kashmir Vaibhāṣikas, Yogācāras, and some Madhyamikas believe that realizing the selflessness of a real self posited by outsiders is the meaning of realizing the selflessness of persons. However, the venerable Candrakīrti argues that if this were the case, the clinging to the truth of self would not diminish in the slightest. In such a case, realizing the selflessness of persons would be meaningless, because as long as the clinging to the truth of self exists, the self-grasping will not diminish either. Just as realizing the selflessness of phenomena must be established as the meaning of realizing the selflessness of phenomena, realizing the selflessness of self must also be established as the meaning of realizing the selflessness of persons. Therefore, as long as there is a clinging to the truth of the aggregates, there will also be a clinging to the truth of self. As long as this clinging exists, all afflictions will not diminish. Therefore, it must be assumed that Śrāvakas and Pratyekabuddhas, no matter how hard they try, cannot be liberated from saṃsāra. He thinks this is unreasonable and explains that this is also the view of the noble ones. On this point, this teacher, Buddhapālita, and Śāntideva all agree. The second point is that merely wanting to attain unsurpassed bodhi for the benefit of all sentient beings and thus studying the six perfections refers to the common meaning of Mahāyāna practitioners, because in the Tantric vehicle as well, it is repeatedly stated in the tantras that one can attain enlightenment through this path. However, there are many different characteristics between the two paths. The path of those individuals is the Mahāyāna path that leads to omniscience. For the Pāramitā Mahāyāna practitioners, the general framework of the path is limited to this, and if divided from the perspective of view, there are two: Madhyamaka and Yogācāra. Nevertheless, since there is no explanation of the different levels of these two vehicles, the two are the same vehicle. The only difference is whether or not one can fathom the depth of reality, the former having sharp faculties and the latter having dull faculties. Here, in order to explain the purpose of teaching the Perfection of Wisdom vehicle, the main disciples to be trained are the Madhyamikas, while the Yogācāras are the secondary or ordinary disciples to be trained by that vehicle.