Tibetan
གས་པར་འགྱུར་རོ། །ངེས་པ་དེ་ཡང་བློའི་མཐུ་ཆུང་བས་ནི་ཡིད་དཔྱོད་ཙམ་གྱིས་ཡིན་ལ་བློའི་མཐུ་ཆེ་བས་ནི་ཚད་མས་དྲངས་པའི་ངེས་པ་བརྟན་པོ་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་སོ། །དེ་ཡང་ལྷ་ལས་ཕུལ་བྱུང་གི་བསྟོད་པ་ལས། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཕྱོགས་མི་འཛིན། །སེར་སྐྱ་སོགས་ལ་མི་སྡང་ཡང༌། །གང་ཞིག་རིགས་པར་ལྡན་པའི་ཚིག །དེ་ཉིད་སྟོན་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་དང་གཞན་གྱི་སྟོན་པའི་ལུགས་ལ་ཕྱོགས་ལྷུང་དང་སྡང་ཞུགས་དོར་ནས་འདི་གཉིས་ལས་གང་ནི་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ལ། གང་ནི་ཉེས་པར་བཤད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་དཔྱད་པ་ན། གདུལ་བྱའི་དོན་གཉིས་འགྲུབ་པའི་ཐབས་སྟོན་པ་གང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ལུང་གཉིས་ནི། བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་མིན་དཔྱོད་པའི་གཞི་ཡིན་པས་རྩོད་གཞི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་མིན་དབྱེ་བར་བྱའོ། །དེའི་ཚུལ་ནི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ན་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཐོབ་བྱ་མངོན་མཐོ་སྔོན་དུ་ཐོབ་ནས་ཕྱི་ནས་ངེས་ལེགས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། ལུང་གང་སྐྱེས་བུའི་དོན་གཉིས་སྟོན་པ་རྣམས་དེ་ལ་སླུ་མི་སླུ་དཔྱོད་པའི་ ཚེ་ནི། གཙོ་བོའི་དོན་ངེས་ལེགས་ལ་མི་སླུ་བར་རིགས་པས་གྲུབ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་ཐོབ་བྱ་ཕལ་པ་མངོན་མཐོ་ལ་མི་སླུ་བར་དཔོག་པ་ནི་མཁས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། གཙོ་བོའི་དོན་ལ་མི་སླུའི་ཕྱིར། །གཞན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་ལྐོག་གྱུར་ལ། །གང་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ཡིས་སྟོང་པ་ཉིད་བརྟེན་ཏེ། །འདི་ཉིད་ཁོ་ནར་ཡིད་ཆེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཀུན་འབྱུང་ལས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་འཁོར་བ་དང༌། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་གོ་འཕང་སྒྲུབ་པའི་ཐར་པར་བགྲོད་པའི་རིམ་པ་རྣམས་རིགས་པའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་སུ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་རིགས་པས་གྲུབ་པ་དགོས་ཀྱི། དེ་དག་ཚུར་མཐོང་ལ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ལུང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། བདག་ནི་སྟོན་པ་གཞན་སྤངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་ཁྱོད་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་འདི་ནི། རང་གི་འདོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་རང་གི་སྐྱབས་འ
Chinese
将会破灭。那种确定，也是因为智慧浅薄而只是臆测，如果智慧深厚，就应当寻求由量所引导的稳固的确定。如果不是那样，就只是立宗而已。正如《赞颂超凡天神》中所说：“我于佛陀不偏袒，亦不憎恨数论等，凡具道理之言辞，彼即导师而受持。”因此，对于自己和他人的导师的宗派，要抛弃偏袒和憎恨，思考这两者中哪个是善说，哪个是恶说。如果思索对于所化众生，指示成办二利之方便，具有正确论证的，那才是应当接受的。那时，两种圣教，是辨别是否具有真实意义的基础，因为不能作为争论的基础和论证，所以应当以理智来区分是否具有真实意义。其方式是，在众生的相续中产生时，虽然应当先获得暂时的所得增上生，然后才能获得究竟的利益决定胜，但是，对于指示士夫二利的圣教，在辨别其是否欺骗时，首先要确定主要利益决定胜不欺骗，这是通过理智来成立的，然后推断次要的所得增上生不欺骗，这是智者们的观点。如《释量论》中说：“为于主要义不欺，故于其他随推断。”以及《四百论》中也说：“佛说隐蔽事，若人生疑惑，彼应依空性，唯于此信解。”如是而说。因此，从执著自我的俱生中，痛苦之蕴连接相续的轮回，以及通过证悟无我的智慧，成就解脱之果位的解脱，这些趋入解脱的次第，在理智的论典中，都如理以理智所成立，必须以理智成立。如果说，这些对于凡夫来说非常隐蔽，只是论证圣教而已，那么，我舍弃其他导师，而皈依世尊您，这只是自己的意愿而已，没有任何正确的论证，这是舍弃自己的皈
English
will be destroyed. That certainty is also just speculation because of shallow wisdom, but if wisdom is deep, one should seek a stable certainty guided by valid cognition. If it is not so, it is just a proposition. As it is said in the "Praise of the Excellent God": "I do not take sides with the Buddha, nor do I hate Samkhya, etc., but whatever words are endowed with reason, that is the teacher I completely uphold." Therefore, regarding the doctrines of one's own and others' teachers, one should abandon bias and hatred, and consider which of the two is well-spoken and which is poorly spoken. If one considers which of the two shows the means of accomplishing the two benefits for those to be tamed, and which has correct proof, then that is what should be accepted. At that time, the two scriptures are the basis for judging whether they have true meaning or not, and since they cannot be the basis for debate or proof, one should distinguish whether they have true meaning or not by reason itself. The way to do this is that when it arises in the continuum of a person, although one should first obtain the temporary gain of higher realms and then obtain the ultimate benefit of definite goodness, when judging whether the scriptures that show the two benefits of a person are deceptive or not, one should first establish that the main benefit of definite goodness is not deceptive by reason, and then infer that the secondary gain of higher realms is not deceptive. This is the view of the wise. As it says in the Commentary on Valid Cognition: "Because of not deceiving in the main meaning, therefore, one infers about others." And in the Four Hundred Verses it also says: "If one has doubts about the hidden things spoken by the Buddha, one should rely on emptiness and have faith only in this." Thus it is said. Therefore, from the co-emergent arising of self-grasping, the cycle of suffering aggregates connecting to the next life, and the liberation of achieving the state of liberation through the wisdom that realizes selflessness, these stages of progressing to liberation are all established by reason in the treatises of reason, and must be established by reason. If one says that these are very hidden to ordinary people and are only proofs of the scriptures, then, I abandon other teachers and take refuge in the Blessed One, this is only one's own wish and there is no correct proof, this is abandoning one's own refuge.
Tibetan
གྲོའི་མཚང་སྒྲོག་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ལ་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རང་གཞན་གྱི་སྟོན་པས་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་ཡོད་མེད་དང༌། ཕུང་པོ་རྟག་མི་རྟག་དང་བདག་ཡོད་མེད་སོགས་མི་མཐུན་པ་བསྟན་པའི་ལུང་ རྣམས་ལ། གང་འཐད་ལ་གང་མི་འཐད་ཅེས་རང་གི་སྡེ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་གཞན་སྡེ་རྣམས་རྩོད་པ་ན། རང་གི་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་རྣམས་རྣམ་དག་ཏུ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པའི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་སྟོན་པའི་ལུང་རྣམས་ནི་རང་གི་བསྟན་བྱའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བར་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་ལ། དེའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་ཡང་རིགས་པས་འགྲུབ་ཀྱི་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་མིན་ནོ། །གཞན་སྡེའི་ལུང་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་སྟོན་པ་རྣམས་ནི་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན། གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་རྟག་པ་འཁོར་བའི་བྱེད་པ་པོར་སྨྲ་ཞིང༌། ཡང་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱིས་ལམ་བསྒོམས་པའི་མཐར་འཁོར་བ་ལྡོག་པར་ཡང་འདོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཁོར་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་མ་ལོག་ན་འཁོར་བ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟག་པས་སྐྱེད་ན་དུས་ནམ་ཡང་ལྡོག་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་སུན་འབྱིན་ཞིང་འཁོར་བར་འཆིང་བ་ཆད་པའི་གྲོལ་བ་ཐོབ་བྱར་བྱེད་པ་ཡང་འགལ་བའོ། །སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རང་གི་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱབས་གསུམ་ཐར་འདོད་ཀྱི་སྐྱབས་ཡིན་གྱི། དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱབས་གཏན་མིན་ནོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་མ་དྲངས་ན། རང་གི་སྐྱབས་གནས་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་བློ་བརྟན་པོ་མི་འབྱུང་ལ། དེ་འབྱུང་བ་ཡང་ལུགས་གཉིས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་རིགས་པས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པས། མུ་སྟེགས་ བྱེད་དངོས་སུ་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་བླའི་བློ་གྲོས་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱབས་འགྲོའི་བློ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེད་པར་འདོད་ན་སྔར་ལྟར་བྱའོ། །དེས་ན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པས་མཛད་པའི་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ནི་རང་གི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་དང༌། དེའི་བསྟན་པ་ལུང་རྟོགས་གཉིས་དང་དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ཚིག་ཙམ་མིན་པའི་གུས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེད་པའི་ཐབས་མཆོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱོས་ཤིག །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཐེག་པ་སྤྱིའི་དབྱེ་བ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ཇི་ལྟར་དུ
Chinese
揭露对方的过失，那时不能作为教证，因为认为也不存在理证。此外，自己和他人的导师所说的前世后世存在与否，蕴常与无常以及我存在与否等不一致的教言，在自己大部派和其他宗派争论哪个合适哪个不合适时，自己导师的那些教言也会变成无法完全成立。对于实势量的证成不了的极其隐蔽的导师的教言，为了不欺骗自己所要开示的意义，要用经过三种观察清净的因来成立。成立它的方式也要通过理证来成立，不是仅仅承认是教证就能成立的。其他宗派的教言，如果是开示人生意义的主要内容，那本身就是前后矛盾的，例如，说常恒的主我和自在天等是轮回的作者，又认为通过追求解脱而修道，最终可以使轮回止息。因为如果轮回之因的主我不止息，轮回就不会止息，而且如果是常恒所生，任何时候都不可能止息。同样，驳斥无我见，又把断除束缚于轮回的解脱作为所要获得的，这也是矛盾的。如前所说，如果不确定自己的导师等三宝是想要解脱的皈依处，与此不符的导师等就绝对不是皈依处，那么就不会对自己皈依处产生一心一意的坚定信念，而这也要依靠以理智见到两种体系的缺点和优点。无论外道是否存在，如果上师中的大智者想要生起特殊的皈依心，就应该像以前那样做。因此，应知伟大的陈那和法称等所著的理学论著，是对于自己的导师佛陀，以及他的教法经教和证教二者，以及如理修持它们，生起不仅仅是口头上的极大恭敬的最好方法。第二，分为两种：共同乘的分类和大乘的分类。第一种分为四种：如何分
English
Revealing the faults of others, at that time it cannot be taken as scriptural proof, because it is believed that there is no logical proof either. Furthermore, when one's own and others' teachers teach different things, such as whether there are past and future lives, whether the aggregates are permanent or impermanent, and whether there is a self or not, when one's own major schools and other schools argue about what is appropriate and what is not, then one's own teacher's teachings will also become impossible to fully establish. For the teachings of the teacher that are extremely obscure and cannot be established by the valid cognition of direct perception, in order not to deceive the meaning to be taught, one should establish it with a reason that is purified by three kinds of examination. The way to establish it is also established by reason, and it is not established merely by acknowledging it as scriptural proof. The teachings of other schools, if they teach the main meaning of human life, are contradictory in themselves, for example, saying that the permanent chief and Ishvara etc. are the creators of samsara, and also believing that by cultivating the path with the intention of liberation, samsara can eventually be stopped. Because if the chief cause of samsara does not stop, samsara will not stop, and if it is produced by the permanent, it can never be stopped at any time. Similarly, refuting the view of no-self, and also making the liberation of cutting off the bonds to samsara something to be attained, is also contradictory. As mentioned before, if one is not certain that one's own teacher and the Three Jewels are the refuge for those who want liberation, and that teachers etc. who do not conform to this are definitely not the refuge, then one will not have a single-minded and firm faith in one's own refuge, and this also depends on seeing the faults and merits of the two systems with reason. Whether or not there are non-Buddhists, if the great wise ones among the teachers want to generate a special refuge mind, they should do as before. Therefore, one should know that the treatises on logic composed by the great Dignāga and Dharmakīrti etc. are the best way to generate great respect, not just in words, for one's own teacher the Buddha, and his teachings, both scriptural and realized, and to practice them properly. Second, there are two divisions: the general divisions of vehicles and the divisions of the Great Vehicle. The first has four divisions: how to divide