Tibetan
་ལྟ་བ་སྒོམ་པ་མི་འདོད་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་འཚང་རྒྱ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མི་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བསྐྱེད་རིམ་ལ་ཡང་རྟེན་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གོ་བ་རྙེད་པར་བྱས་ནས་དེ་མ་བསྒོམས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྟ་བ་སྒོམ་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ལོག་རྟོག་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་ལྟ་བ་མ་ནོར་བ་རྙེད་པ་དེའི་རྒྱུད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ལོག་རྟོག་དང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ལོག་རྟོག་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་མ་ཕྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་དྲངས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བའི་བྱེད་ པ་ཇི་སྲིད་མ་ཉམས་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལ་གྲུབ་མཐས་བཏགས་པའི་ལོག་རྟོག་མེད་མོད་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པ་གྲུབ་མཐས་བློ་བསྒྱུར་བ་ལ་མ་ལྟོས་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ལྡག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གནས་ལུགས་གོ་བའི་ལྟ་བ་རྙེད་མ་ཐག་ཏུ་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་འགྱུར་བས་བསྐྱེད་རིམ་ཡང་བསྒོམ་མི་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྒྲིབ་པ་དེ་དག་སྤོང་པ་ལ་བདག་མེད་པ་གོ་བ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་ལྟ་བས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་བསྒོམས་ནས་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་དགོས་སོ། །དབུ་མ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ནས་བདག་མེད་པའི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་ནས་འགོག་པ་ནི། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ལོག་རྟོག་ཙམ་འགོག་པ་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཐར་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་ནི། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་གྲུབ་མཐས་བཏགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཁོ་ནས་གེགས་བྱེད་ན་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་རྣམས་ལ་ཐར་པའི་གེགས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་འགོག་པ་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་དག་དགག་དགོས་ཏེ་དེ་དག་གི་གྲུབ་མཐས་ནི་དེ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པས་སོ། །དེས་ན་དབུ་མ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ནས་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་འགོག་པ་ནི། བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་འགོག་པའི་ཡན་ ལག་ཡིན་པས། དེ་དག་ནས་བདག་མེད་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡང་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་སུན་ཕྱུང་བའི་བདག་མེད་ཡིན་པས་ལྟ་བ་དེ་རྙེད་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་འཛིན་དེ་མི་ལྡོག་ཀྱང་གོམས་པར་བྱས་ན་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི
Chinese
如果不愿修习见解，仅仅如此就不能圆满成佛的智慧资粮。如果不是这样，那么在生起次第中，即使获得了依凭所依的坛城的理解，不修习它，也能圆满福德资粮。如果修习见解是为了遣除对真如的邪分别念，那么已经获得了无误见解的人，他的相续中就没有对真如颠倒执着的邪分别念，是这样吗？这没有区分遍计所执的邪分别念和俱生邪分别念的差别。以量成立的真如见解的作用，只要没有消失，对于他来说，虽然没有宗派安立的邪分别念，但是从无始以来就有的，不依赖于宗派转变的俱生我执是不会退转的。如果不是这样，那么在获得通达实相的见解之后，立刻就会断除见断和修断的一切，因此也不需要修习生起次第了。因此，要断除那些障碍，仅仅通达无我还是不够的，必须修习以见解确定的无我之义，并使之现前。中观等论典中，在确定无我之义时，首先将自他宗派作为辩论的双方进行破斥，这不仅仅是为了破斥宗派论者的邪分别念。那么是什么呢？对解脱造成障碍的是俱生我执，如果仅仅是宗派安立的遍计所执造成障碍，那么对于没有被宗派转变的人来说，就不会有解脱的障碍了。在破斥俱生我执的对境时，必须驳斥一切说有宗的宗派，因为那些宗派的宗义是成立它存在的。因此，中观等论典中，破斥自他宗派中说有宗的观点，是破斥俱生我执对境的支分。因此，从那些论典中确立的无我，也是驳倒俱生我执的执着方式的无我，因此仅仅获得那个见解，我执是不会退转的，但是如果串习，就会退转。第二，分二：陈述对方的观点和驳斥它。首先是：
English
If one is unwilling to practice the view, one cannot complete the accumulation of wisdom that leads to enlightenment. If that were not the case, then in the generation stage, even if one has gained an understanding of the mandala of dependent arising, one could complete the accumulation of merit without practicing it. If the practice of the view is for the purpose of reversing wrong conceptions about suchness, then the person who has gained an unerring view has no wrong conceptions in his mind that grasp at suchness in a reversed way, is that so? This is a failure to distinguish between the wrong conceptions of imputation and the wrong conceptions of coemergence. As long as the function of the view of suchness, which is led by valid cognition, has not disappeared, there is no wrong conception of sectarianism in it, but the innate self-grasping that has entered from beginningless time and does not depend on the transformation of sectarianism is not reversed. If this were not the case, then as soon as one gained the view of understanding the nature of reality, one would immediately abandon all that is to be abandoned by seeing and all that is to be abandoned by meditation, so there would be no need to practice the generation stage. Therefore, it is not enough to understand selflessness in order to abandon those obscurations, but one must meditate on the meaning of selflessness that has been determined by the view and make it manifest. In the treatises of Madhyamaka and others, when establishing the meaning of selflessness, the parties of oneself and others are first made the subject of debate and refuted, which is not merely to refute the wrong conceptions of sectarian thinkers. What is it then? What obstructs liberation is innate self-grasping, and if only the imputed conceptions established by sectarianism obstruct, then those who have not been transformed by sectarianism will have no obstruction to liberation. When refuting the object of innate self-grasping, it is necessary to refute all the schools of thought that speak of things, because the tenets of those schools prove that it exists. Therefore, in the treatises of Madhyamaka and others, the refutation of the views of the schools of thought that speak of things in one's own and other schools is a branch of refuting the object of innate self-grasping. Therefore, the selflessness established from those treatises is also the selflessness that refutes the grasping of innate self-grasping, so merely gaining that view does not reverse self-grasping, but if one becomes accustomed to it, it will reverse. Second, there are two: stating the opponent's view and refuting it. The first is:
Tibetan
། སྙིང་པོ་རྒྱན་ལས། གཞན་ཡང་བྲམ་ཟེ་སྟོང་ཉིད་བློ་དང་ཁ་ཆེའི་མཁན་པོ་རབ་སྣང་བྱེད་དང༌། ཨ་ནནྟ་བཛྲ་དང་དགེ་བསྙེན་སི་ཏི་ཀ་ར་དང་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དཔལ་གྱི་སེང་གེ་དང༌། སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་དང་དགེ་སློང་ཐེག་ཆེན་དཔལ་དང་ལེགས་སྦྱིན་བཟང་པོ་དང་དཔལ་ཤམ་ཐབས་སྔོན་པོ་ཅན་དང༌། རྒྱལ་བའི་ཞབས་དང་རིན་ཆེན་ལྡན་དང་བྲམ་ཟེ་བཟང་པོའི་བཤེས་གཉེན་དང་དགེ་སློང་མ་དགའ་མོ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་སྤྱད་པའི་ཚུལ་གསུངས་པ་ནི་ཆད་པར་སྨྲ་བ་དགག་པ་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པ་དང་ཟབ་མོའི་དོན་གྱིས་འཇིགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་རེ་ཞིག་གཟུང་བའི་ཐབས་སུ་གསུངས་པ་ལས། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ་དེ་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པས། འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་མ་མཐོང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་བས་བསམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ན་འབྲས་བུ་མཆོག་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། ཞེས་ ཕྱོགས་སྔར་མཛད་དོ། །རྒྱལ་བའི་ཞབས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ཕྱོགས་སྔ་གོང་མ་འདོད་མཁན་དུ་བྱུང་བས་འདིར་ཡང་བྱུང་བ་ནི་དཔེ་མ་དག་པ་ཡིན་ནམ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །འདི་དག་གིས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་སྤྱོད་ཕྱོགས་རྣམས་དོར་ནས་སངས་རྒྱས་འདོད་པས་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཙམ་ཞིག་སྒོམ་པར་འདོད་པ་འདི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞིག་མཐོང་ནས་ཡིན་སྙམ་ན། ཡང་དག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་མོད་འོན་ཀྱང་རིགས་པ་ལྟར་སྣང་དང་ལུང་གི་དགོངས་པ་མ་རྙེད་པར་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་རིགས་པ་ནི། ཐོབ་བྱ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པར་རིགས་ཀྱི་བསྐྱེད་རིམ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྒོམས་པས་ནི་དེ་མི་འཐོབ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་ནི་སྤང་བར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་རྣམ་རྟོག་གོམས་པ་ལས་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་རྟོག་པ་ཙམ་ཞིག་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །འོ་ན་སྟོན་པས་བསྐྱེད་རིམ་དང་སྤྱོད་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པ་མི་འཐད་དོ་བྱས་པ་ལ། ཁོ་ན་རེ། དེ་དག་གང་ལ་གསུངས་པའི་གདུལ་བྱ་ནི། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བཤད་ན་འཇིགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་སྟེ་གདུལ་བྱ་རྣམས་རེ་ཞིག་གཟུང་བའི་ཐབས་སུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་སྤྱོད་ཕྱོགས་གསུང
Chinese
《心要庄严论》中说：此外，还有婆罗门空性慧、喀且的堪布饶囊杰、阿难陀金刚、居士悉地嘎惹、大学者吉祥狮子、能作金刚、比丘大乘吉祥、善施贤、吉祥蓝衫者、胜足、宝有、婆罗门善友、比丘尼喜女等所说的生起次第和行持之理，是为了遮破断见，以缘起成就缘起的果，以及为了暂时摄受因甚深之义而怖畏的世间人而说的。而圆满正等觉佛陀，是无二智慧不可思议，不是从不相同的因所生。因此，在此空性中，不见相状是不可思议的，并且戏论完全断绝，瑜伽士以思维的方式说在世间具有殊胜的果，这是前派的观点。胜足等三者成为前派上者的拥护者，因此这里也出现，是版本不正确还是需要考察。抛弃这些人所说的生起次第和行持方面，而想要成佛，只修圆满次第，不知是看到了什么理由。虽然没有真正的理由，但是因为没有找到相似的道理和经文的密意，只是依靠文字而已，其中的道理是：所要获得的圆满正等觉佛陀，是无二智慧无分别，因此，获得它的方法也理应修无分别，如果修生起次第等分别，则不能获得，因为分别是要断除的，并且串习分别只能产生和自己相应的果，即分别而已。他们是这样想的。如果说导师所说的生起次第和行持不合理，他们会说：这些是对哪些所化机说的呢？是对那些如果宣说甚深空性之义就会感到恐惧的世间人说的，是为了暂时摄受这些所化机而说的。其中也说了行持方面。
English
In the Ornament of the Essence, it says: Furthermore, the Brahmin Emptiness Wisdom, the Kache master Rabnang Jed, Ananta Vajra, the lay practitioner Sitikara, the great scholar Palgyi Senge, Nangdze Dorje, the monk Thegchen Pal, Legjin Zangpo, Pal Shamthab Nönpo Chen, Gyalwai Zhab, Rinchen Den, the Brahmin Zangpoi Sheyen, the nun Gama, and others, who spoke of the stages of generation and the manner of practice, were refuting the assertion of nihilism, accomplishing the fruit of dependent origination through dependent origination, and were spoken as a means of temporarily subduing those worldly people who are frightened by the profound meaning. The perfectly complete Buddha is non-dual wisdom, inconceivable, and not born from dissimilar causes. Therefore, here, seeing the characteristics of emptiness is inconceivable, and the cessation of all elaboration is what yogis say is the supreme fruit in the world, through the manner of thinking. This is the view of the former proponents. Since Gyalwai Zhab and the other three became supporters of the former proponents, their appearance here should be examined to see if it is a mistake in the text. Abandoning the stages of generation and the aspects of practice spoken by these people, and desiring to attain Buddhahood, they only want to meditate on the stages of completion. I wonder what reason they have seen. Although there is no real reason, it is because they have not found a similar reason or the intention of the scriptures, but only rely on the words. The reason for this is: The perfectly complete Buddha to be attained is non-dual wisdom, non-conceptual. Therefore, the method of attaining it should also be to meditate on non-conceptuality. If one meditates on the stages of generation and other conceptualizations, one will not attain it, because conceptualization must be abandoned, and from habituating conceptualization, only a fruit that is in accordance with oneself, namely conceptualization, will arise. This is what they think. If it is said that the stages of generation and the aspects of practice spoken by the teacher are unreasonable, they will say: To whom were these spoken? They were spoken to those worldly people who are frightened if the meaning of profound emptiness is explained, and were spoken as a means of temporarily subduing these disciples. Among them, the aspects of practice were also spoken.