Tibetan
་འབྱོར་མངོན་སུམ་འབྱུང་རུང་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་ངེས་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་དཔེ་ཕྱི་རོལ་པས་ཀྱང་མི་བསྙོན་པ་ལ་བསྙོན་བཏིང་པས་གཞན་སྡེ་ལ་འཕགས་པའི་གང་ཟག་སོགས་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྩ་བ་བཅད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གོམས་ཡུལ་ལ་གསལ་སྣང་འོང་བ་ལ་ནི། ཡང་དག་པ་དང་ལོག་པའི་དོན་གང་གོམས་ཀྱང་འདྲ་སྟེ་གོམས་པ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །གང་གང་ཤིན་ཏུ་གོམས་གྱུར་པ། །གོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན། །དེ་གསལ་མི་རྟོག་བློ་འབྲས་ཅན། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཀུན་སྤྱོད་ཀྱི་བཅུ་གཅིག་པ་ལས་ཀྱང༌། དངོས་པོ་གང་དང་གང་གིས་ནི། །མི་རྣམས་ཡིད་ནི་ཡང་དག་སྦྱོར། །དེ་ཡིས་དེ་ཡི་དངོས་འགྱུར་ཏེ། །སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ནོར་བུ་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་གོམས་པས་གོམས་ཡུལ་ ལ་གསལ་སྣང་འབྱུང་བ་འདོད་ན་ནི། རྟོག་བྲལ་གྱི་དོན་གྲུབ་པས་དེ་ལ་མི་རྟོག་པའི་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་ན་མིང་ཙམ་ལ་རྩོད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་ན་སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་རྟོག་བྲལ་ཡིན་མོད་ཀྱང་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྟོག་པ་དང་མ་བྲལ་བས་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་ལས་རྟོག་བྲལ་གྱི་བློ་སྐྱེ་མི་སྲིད་ན་འཕགས་པའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་ཚུན་ཆད་ཀྱི་བློ་ཐམས་ཅད་གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་ཡིན་པས། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་ལས་འཕགས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་སེམས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཡང་གཉིས་སྣང་ཡོད་པས་དེ་དག་ཀྱང་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་མི་མཐུན་པ་མི་འབྱུང་ཞེས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མཐུན་ལུགས་ཀྱང་འབྲས་བུ་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ན་རྒྱུ་ཡང་མི་རྟོག་པ་ཅིག་སྔོན་དུ་ངེས་པར་འགྲོ་བ་ལ་འདོད་ན་ནི། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མི་རྟོག་པ་ཡོད་པར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུར་ལམ་དུས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་མི་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པས་བསྐྱེད་རིམ་སྒོམ་པའི་བློས་དེ་ཁོ་ན་མ་རྟོགས་པས་འགོག་གོ་སྙམ་ན། བསྐྱེད་རིམ་གྱི་སྐབས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་བློ་མེད་པར་འདོད་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ་འཆད་ ཤོག་ལྷེབ་ ༦༠༡ ནས་ ༧༠༠ བར།
Chinese
如果以外道也无法否认的，作为能成立现量产生的依据的周遍的确定之处的例子，也加以否认，那么也等于断绝了成立其他宗派有圣者等立论的根本。因此，对于在串习境上产生明相，无论是串习正确的还是错误的意义都一样，是考虑到仅仅随顺串习，理自在说：“因此正确与不正确，任何极度串习的，串习完全圆满时，彼明不分别，具慧之果。”并且在行持的十一事中也说：“任何事物，人们的心，以何如实结合，以彼彼之事物转变，犹如具有各种形象的珍宝。”如果认为由串习分别念，在串习境上产生明相，那么，由于成立了离分别的意义，如果不对其使用无分别的名称，那就是仅仅在名称上争论了。如果认为境显现清晰，虽然是执持声义的离分别，但是因为没有脱离二取显现的分别念，所以是分别念，那么，如果从二取显现的分别念中不可能产生离分别的智慧，那么直到没有获得圣位之前的一切心都是二取显现的分别念。因此，从资粮道、加行道中不可能产生圣者的无分别智慧，因为《中边分别论》中说：“非真实现遍计，心及心生三界性。”的缘故。圣者菩萨们的后得智也有二取显现，因此那些也不是成佛之道了。如果认为从不相同的因中不会产生不相同的结果，如果想要使因果相符，那么如果果是无分别，那么因也必定要先是无分别，那么就必须承认从无始轮回以来就存在无分别了。如果认为在成佛的无分别智慧的因中，在道位时必须先有证悟真如的无分别，因此修生起次第的心没有证悟真如，所以会阻碍，那么，如果在生起次第的时候，认为没有证悟真如的心，那就非常不合理了，要讲 纸张 601 至 700 页。
English
If even what cannot be denied by outsiders is denied as the basis for establishing the pervasiveness of the sign that proves the possibility of manifest attainment, then it also cuts off the root of the proof for establishing that other schools have noble beings, etc. Therefore, regarding the arising of clarity in the object of habituation, it is the same whether one is habituated to the correct or incorrect meaning, and considering that one merely follows habituation, the Lord of Reasoning said: "Therefore, correct or incorrect, whatever is extremely habituated, when habituation is completely perfected, that is clear, non-conceptual, with the fruit of wisdom." And in the eleven practices it is also said: "Whatever things, with which people's minds are truly joined, by that, that thing is transformed, like a jewel with various forms." If it is asserted that clarity arises in the object of habituation through habituation of conceptual thought, then, since the meaning of non-conceptual is established, if the term "non-conceptual" is not used for it, then it is merely arguing over names. If it is thought that the object appears clearly, although it is non-conceptual, grasping sound and meaning, it is still conceptual because it is not separated from the conceptual thought of dualistic appearance, then, if non-conceptual wisdom cannot arise from the conceptual thought of dualistic appearance, then all minds up to the attainment of the noble state are conceptual thoughts of dualistic appearance. Therefore, it would be impossible for the non-conceptual wisdom of the noble ones to arise from the paths of accumulation and preparation, because the Middle Way says: "Unreal, completely conceptual, mind and mental events, of the three realms." The subsequent wisdom of the noble Bodhisattvas also has dualistic appearance, so those would also not be the path to enlightenment. If it is asserted that dissimilar results do not arise from dissimilar causes, and if one wants the cause and effect to be consistent, then if the result is non-conceptual, then the cause must also necessarily be non-conceptual, then one must admit that non-conceptuality has existed since beginningless samsara. If it is thought that in the cause of the Buddha's non-conceptual wisdom, in the path stage, non-conceptuality that realizes suchness must precede it, and therefore the mind that meditates on the generation stage does not realize suchness, so it will obstruct it, then, if it is asserted that there is no mind that realizes suchness during the generation stage, then it is very unreasonable to explain pages 601 to 700.