Tibetan
་བསྲེ་ཐུབ་པའི་གནས་པ་བརྟན་པོ་ཞིག་བཙལ་ལ། དེ་ནས་ལྷག་ མཐོང་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་གནས་ཆ་ཞིག་མ་རྙེད་པའི་གོང་དུ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་ཀྱང་འཕྲོ་དྲགས་པས་མྱོང་བ་མི་ཐོན། གནས་ཆ་རྙེད་ཀྱང་ཐོས་པ་རྣམ་ངག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་མེད་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ངེས་ཤིག་མེད་ན་ལྷག་མཐོང་གི་མྱོང་བ་རྣམ་དག་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མེད། དེས་ན་གནས་ཆ་ནམ་རྙེད་པ་དང་དེ་ནས་ལྟ་བ་ལ་མྱོང་བ་གདོན་ཏེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཡུལ་སྣང་གཞན་ལ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམས་ན་ཡང་མྱོང་བ་ཐོན་པ་འོང་མོད། འོན་ཀྱང་གནད་དུ་ཆེ་བ་ནི་དང་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་ན་བདག་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ལེགས་པར་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་མ་རྙེད་པ་དང་དེ་ཀའི་ངང་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ནས་བཞག །ནམ་འཕྲོ་བ་དང་ཡང་སྔར་བཞིན་རིགས་པས་བཙལ་ནས་མ་རྙེད་པ་དང་དེ་ཀའི་ངང་ལ་བཞག་སྟེ། དཔྱོད་པ་འདི་ཧ་ཅང་མང་དྲགས་ན་འཕྲོ་ཤས་ཆེར་སོང་ནས་མྱོང་བ་མི་ཐོན། དེས་ན་ད་ལྟའི་གདམས་ངག་པ་རྣམས་འདོད་པ་ལྟར་སེམས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པར་བཞག་ནས། དེ་ནས་ལྟ་བས་གནས་ལུགས་ཅིར་ཡང་ཐ་སྙད་གདགས་ས་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་སྐྱོང་ལུགས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་འཇོག་པ་འདིས་སེམས་གནས་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་མྱོང་བ་ཐོན་པ་མི་སྲིད་གསུང་བས་གནས་པ་རྙེད་ནས་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ནས་གསུངས་པའི་དཔྱད་སྒོམ་མ་བྱས་ན་ལྟ་བ་ལ་མྱོང་བ་མི་ཐོན་ པས་དཔྱད་སྒོམ་བྱ་དགོས། དཔྱད་སྒོམ་ཡང་སྔར་ལྟར་ཡིན་གྱི། འགའ་ཞིག་ལྟར་རྒྱུན་པར་བསམ་བློ་འབའ་ཞིག་གཏོང་བ་ཡང་མ་ཡིན། གནས་ཆ་གཏན་མ་བཙལ་བར་ལྟ་བ་སྐྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན། དེས་ན་ད་ལྟའི་སྒོམ་ཆེན་གྱི་གནས་པ་སྐྱོང་ལུགས་འདི་གཏན་ནས་ལམ་ངོ་བོ་མིན་གསུང༌། འདི་རྣམས་རང་རེ་དང་མཐུན་ཤས་ཆེ་བས་ཟུར་ཙམ་སྨོས་པ་དང་ངེས་ཤེས་རྔམ་ཅན་འདྲོངས་མཆི། ངེད་ཀྱི་ཡིད་ལ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱིས་སྒོམ་དང་ལྟ་བ་ཁྱད་མི་སྣང་བས་རུང་ལ། རང་རྒྱུད་ཕྱིན་ལ་སྒོམ་ལུགས་འདི་ལ་ངོ་བོའི་སྒོམ་ལུགས་སུ་འོང་ས་ཡེ་མི་འདུག་སྙམ་ནས་ཞུས་པས་ཕྱི་མ་དེ་གར་འདུག །ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བསྒོམས་ན་སེམས་གནས་སྐྱོང་བ་རྐྱང་པར་འགྱུར་གྱི། ལྷག་མཐོང་ལ་ནི་ངེས་པར་དཔྱད་སྒོམ་བྱ་དགོས་གསུང༌། མདོར་ན་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཅི་ཡང་མིན་པ་དང་བློས་ཀྱང་ཅི་ཡང་མི་འཛིན་པ་གཉིས་མཐུན་པར་འདུག་བསམ་པ་དང༌། མདོ་རྒྱུད་རྣམས་སུའང་ཅི་ཡང་མི
Chinese
寻找一个能够融合的稳固的住处，然后需要修习胜观。也就是说，在没有找到心的住处之前修习胜观，会因为过于仓促而无法产生体验。即使找到了住处，如果没有通过听闻和辨析的力量对无我产生确定的认识，也没有机会产生纯净的胜观体验。因此，一旦找到了住处，就要将体验融入见解。也就是说，像这样将外境显现也确定为无自性之后进行修习，或许也能产生体验。然而，关键在于首先通过人无我的七相推理来寻找，对于这样无我的道理，要通过理智充分地确定，在没有找到的状态中，保持正念和觉知。一旦散乱，就再次像之前一样通过理智寻找，在没有找到的状态中安住。如果这种观察过于频繁，就会过于散乱，无法产生体验。因此，现在的诀窍派人士，按照自己的意愿，让心不作任何分别地安住。然后，通过见解确定实相没有任何可以安立名言之处，将两者融合为一，不作任何修持方式的意念而安住，这样除了心的安住之外，不可能产生胜观的体验。因此，据说在找到住处之后，如果不进行从相乘所说的观察修，见解就不会产生体验，所以必须进行观察修。观察修也像之前一样，但也不是像某些人那样，只是持续不断地思考。在没有确定住处之前，也不要修持见解。因此，据说现在的禅修者的安住修持方式根本不是道的本质。这些与我们自己的观点非常相似，所以稍微提了一下，希望能够产生强烈的定解。在我看来，应成派的修持和见解没有差别，所以可以。但对于自续派来说，我认为这种修持方式根本无法成为本质的修持方式，所以请教了他，他说后者是对的。应成派也像那样修持的话，只会变成修持心的安住，对于胜观来说，必须进行观察修。总之，我认为事物实相什么也不是，心也不执著任何事物，这两者是一致的。而且，经续中也说任何事物都不是。
English
Find a stable dwelling place where you can integrate. Then you need to cultivate vipassanā. That is, even if you cultivate vipassanā before you find a dwelling place of the mind, you will not have experience because it is too hasty. Even if you find a dwelling place, if you do not have a definite understanding of selflessness through the power of hearing and discrimination, there is no opportunity to generate pure vipassanā experience. Therefore, once you find a dwelling place, you must integrate experience into view. That is, like this, even if you meditate after determining that external appearances are also without self-nature, you may have experience. However, the key is to first search for the selflessness of the person through the sevenfold reasoning. For such selflessness, you must fully determine with reason. In the state of not finding it, maintain mindfulness and awareness. Once distracted, search again with reason as before, and abide in the state of not finding it. If this observation is too frequent, it will be too distracting and you will not have experience. Therefore, the current key point practitioners, according to their own wishes, let the mind abide without any discrimination. Then, through view, determine that reality has no place to establish terms, merge the two into one, and abide without any thought of how to practice. In this way, apart from the abiding of the mind, it is impossible to generate vipassanā experience. Therefore, it is said that after finding a dwelling place, if you do not do the analytical meditation spoken of from the characteristic vehicle, the view will not generate experience, so you must do analytical meditation. Analytical meditation is also like before, but it is not like some people who just keep thinking continuously. Do not cultivate view without first determining a dwelling place. Therefore, it is said that the current way of abiding and cultivating of great meditators is not at all the essence of the path. These are very similar to our own views, so I mentioned them briefly, hoping to generate strong conviction. In my opinion, the practice and view of the Prasangika do not differ, so it is okay. But for the Svatantrika, I think this way of practice cannot become the essential way of practice at all, so I asked him, and he said that the latter is correct. If the Prasangika also practices like that, it will only become cultivating the abiding of the mind, and for vipassanā, you must do analytical meditation. In short, I think that the reality of things is nothing, and the mind does not grasp anything, and these two are consistent. Moreover, the sutras and tantras also say that nothing is.
Tibetan
་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་མང་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་ནས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་སྒྲ་རྟོག་བཀག་པའི་སྒོམ་ལ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་འཁྲུལ་འདུག་པ་འདི་གཏན་མི་རིགས་ཏེ། ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཤིང༌། དེའི་བསྔགས་པ་དཔག་མེད་གསུངས་པ་ནི། སྒྲ་རྟོག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་འཛིན་པ་མཐའ་དག་དག་ནས་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་དང་བློ་ གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་སོང་བ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་དགོངས་ལ། སོ་སྐྱེ་ལ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་པ་དང་བློ་གཉིས་རོ་གཅིག་ཏུ་སོང་བའི་དོན་མཐུན་པ་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སོ་སྐྱེ་ལ་གནས་ལུགས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་སྒྲ་རྟོག་བཀག་པའི་སྒོམ་ཙམ་གྱིས་དེ་ཡུལ་དུ་བྱ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟོག་མེད་ཀྱིས་གནས་ལུགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ན་མངོན་གྱུར་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ལ་སོ་སྐྱེའི་རྟོག་མེད་ཀྱིས་ཉམས་ལེན་བྱ་མིན་ནུས་པས་དེ་འཕགས་པ་ལ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སོགས་ལ་གནས་ལུགས་སུ་ཞེན་ནས་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཞུགས་པས་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་དང་རོ་གཅིག་པའི་རྟོག་མེད་ཐོབ་པར་འགྱུར་གསུང༌། དེས་ན་སྒོམ་དུ་མ་ཟད་ལྟ་བས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་ཡང་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་ལྟར་བྱེད་ན། གང་གིས་བཤད་ནས་གང་གིས་ཉན། སུས་གོ་འོན་ཀྱང་རྟོག་པས་ལྟ་བའི་གོ་ཡུལ་བཙལ་དགོས། ད་མ་བྱས་ན་ལྟ་བ་གོ་བ་གར་སྲིད། དེས་མཚོན་ནས་དཔག་ཏུ་མེད། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བ་འཕགས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་མཉམ་གཞག་ན་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་ཞིག་པས་མཉམ་གཞག་དང་ཁྱད་མེད། དེ་དག་གི་རྗེས་ཐོབ་ན་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་དགག་ཏུ་མེད་པར་འཆར་བས། སོ་སྐྱེ་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ངེས་པར་རང་ལུགས་ལ་ཡང་འདོད་དགོས། དེ་ཁས་ བླངས་ཀྱང་རེ་ཞིག་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར། དེ་དགག་ཏུ་ཡང་མི་ནུས་པས་ཁས་བླང༌། གཞན་ངོར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་བསམ་པ་ལ་བརྟགས་ནས་དེས་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁོའི་འདོད་པ་སུན་དབྱུང་དགོས་པས་དེ་ལ་ནི་རྒྱང་པན་ཡར་བཅད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁས་འདི་ལེན་དང་འདི་མི་ལེན་མེད། དེ་ཡང་ཁོ་གང་འདོད་པའི་ལོག་ཕྱོགས་དེ་ཁས་བླངས་ནས་མགོ་མཚུངས་སོགས་བྱས་པས། མཐར་ཁོའི་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མཐོང་བ་དང༌། རང་ལུགས་བཞག་པ་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་
Chinese
像說修習安住實相，諸如此類的事情發生了很多，它們的錯誤根源在於，什麼也不放在心上，誤以為止息語詞概念的禪修是修習安住實相，這絕對不合理。因為說什麼也不修習就是修習安住實相，並且對此讚歎無量，這指的是，並非僅僅是語詞概念，而是指一切執著都已清淨，非名言的勝義諦和智慧二者融為一體，這是指聖者的等持。因為凡夫俗子根本沒有與非名言的勝義諦和智慧二者融為一體的相同意義。而且，對於凡夫俗子來說，實相是隱蔽的，僅僅通過止息語詞概念的禪修無法將其作為對境。如果無分別能將實相作為對境，那將會變成現證。因此，非名言的勝義諦無法被凡夫俗子的無分別所修習，那是聖者的境界。作為進入那個境界的方法，執著於緣起無自性等等為實相，通過觀察修而進入，這樣就能獲得與非名言的勝義諦融為一體的無分別智，是這樣說的。因此，不僅僅是禪修，在以見解來確立時，如果也像現證了非名言的勝義諦一樣，那誰來說，誰來聽？誰能理解？無論如何，必須通過分別來尋找見解的理解之處。現在不這樣做，見解的理解又在哪裡呢？以此為例，可以推知無量。因此，對於應成派的大聖者們來說，在等持中，一切承許都已消解，因此與等持沒有區別。在他們的出定之後，緣起就像影像一樣，無可否認地顯現，因此，凡夫俗子的應成派也必須在自己的宗派中承認無自性的緣起就像影像一樣。即使承認了這一點，暫時也不會變成過失。因為它無法被否認，所以才承認。對於在他人面前的承許，則需要根據外來辯論者的想法，觀察他所承許的方式，從而駁倒他的主張，因此，對於這一點，需要根據順世外道的宗義來決定承許或不承許。也就是說，通過承許他所希望的相反方面，並進行同等比較等等，最終會看到對他的主張的損害，並且所建立的自宗也與之相同。
English
It is absolutely unreasonable to mistake the meditation that stops verbal concepts for meditating on the nature of reality, taking as the basis for error the many instances where it is said that meditating is meditating on the nature of reality. Because it is said that not meditating on anything is meditating on the nature of reality, and immeasurable praise is given to this, it refers to the samadhi of the noble ones, where not only verbal concepts but all grasping is purified, and the ultimate truth and wisdom that are non-conceptual become inseparable. Because ordinary beings have no meaning in common with the ultimate truth and wisdom that are non-conceptual becoming one taste. Moreover, since the nature of reality is hidden to ordinary beings, it cannot be made an object merely by meditating on stopping verbal concepts. If non-conceptual thought makes the nature of reality an object, it would be an overt realization. Therefore, the non-conceptual cannot be practiced by the non-conceptual thought of ordinary beings, it belongs to the noble ones. As a method of entering that, by clinging to dependent arising, selflessness, etc., as the nature of reality, and entering through analytical meditation, one will attain non-conceptual wisdom that is one taste with the ultimate truth that is non-conceptual, it is said. Therefore, not only in meditation, but also in establishing with view, if one acts as if one has realized the ultimate truth that is non-conceptual, then who will speak and who will listen? Who can understand? In any case, one must seek the place of understanding of view through conceptual thought. If one does not do this now, where will the understanding of view be? By this example, one can infer immeasurably. Therefore, for the great noble ones of the Prasangika school, in samadhi, all assertions are dissolved, so there is no difference from samadhi. After their post-meditation, dependent arising appears like an image, undeniably, therefore, even the Prasangika of ordinary beings must necessarily accept in their own system that dependent arising without inherent existence is like an image. Even if one accepts this, it will not become a fault for the time being. Because it cannot be denied, one accepts it. As for assertions in front of others, one needs to examine the thoughts of the opponent and rely on the way he makes assertions in order to refute his claims, therefore, for this, one needs to rely on the tenets of the Lokayata school to decide whether to accept or not accept this. That is, by accepting the opposite of what he desires, and making equal comparisons, etc., one will eventually see the harm to his claims, and the established own system is also the same as that.