Tibetan
་ནས་རྒྱ་བྱས་ཏེ། དབུས་ནས་བརྒྱུད་ནས་བསྐུར་བ་བྱུང་ན་ཁྱད་ཆེ། གསུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལན། ངེས་འབྱུང་དང་བྱང་སེམས་ལ་དམིགས་རྣམ་ཁྱད་པར་ཅན་བཅར་བའི་ཚུལ་དང༌། གོ་རིམ་ངེས་པ་ཅན་གྱི་འཁྲིད་ཚུལ། སླར་ཡང་རྗེ་བཙུན་གྱི་གསུང་གི་གནང་བ་ནོས་པའི་ཞུ་ཡིག་ཕྱི་མ། སྤྱིར་འདི་ལ་ཡང༌། ཞུ་ཡིག་སྔ་མའི་ལན། རྗེ་རེད་མདའ་པའི་གསུང་ལན་དང་སྦྱར་ན། གོ་ཕན་ཆེ་བར་འདུག་པས་གསུང་ལན་ལས་ངེས་འབྱུང་སོགས་ཆོས་གསུམ་པོ་དེ་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་སྲོག་ནས་གཟུང་བའི་གདམས་པ་ཡིན་ཚུལ་དང༌། ངེས་འབྱུང་དེ་ཡང༌། གང་ཟག་གསུམ་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ཚུལ་དང༌། ཆོས་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་དང༌། དེ་ཇི་ལྟར་རྒྱུད་ལ་བསྐྲུན་པའི་ ཚུལ་དང༌། སྐྱེས་པའི་ཚད་དང༌། དེ་གསུམ་གོ་རིམ་ངེས་ཅན་དུ་འཁྲིད་ཚུལ་དང༌། རང་ཉིད་ཀྱིས་དབུ་མའི་ལྟ་བའི་དགོངས་ཚུལ་བཞི་བྱུང་བའི་ཚུལ་རྣམས་ཞུ་ཡིག་སྔ་ཕྱི་བསྒྲིགས་ན་ཕན་ནུས་ཆེ་བར་ཡོད་པས་འདིར་དེའི་ཐོ་ཙམ་བྲིས་པ་ཡིན།། ༈ དེ་ཡང་སྤྱིར་སྟོང་པས་ཡོད་མཐའ་དང་སྣང་བས་མེད་མཐའ་སེལ་བ་འདི་རྒྱང་པན་གྱི་བར་ལ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པས་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་ཆོས་ལ། སྣང་བས་ཡོད་མཐའ་དང་སྟོང་པས་མེད་མཐའ་སེལ་ཞིང༌། སྟོང་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྲོ་ཚུལ་ཤེས་དགོས་ལ། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ཞིང་མི་བསླུ་བའི་ཚུལ་རང་ལུགས་སུ་ཁས་ལེན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཐའ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཚུལ་སོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་གཞན་ངོར་རྒྱུ་འབྲས་མི་སླུ་ཞིང༌། རང་ལུགས་ལ་སླུ་མི་སླུའི་རྣམ་གཞག་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཟེར་བ་ཡང་མིན། མ་དཔྱད་ན་རྒྱུ་འབྲས་མི་སླུ་བར་མཐོང་ཞིང༌། དཔྱད་ན་འདི་ཡིན་མ་རྙེད་ནས། ད་གཟོད་རྒྱུ་འབྲས་མཐོང་ཙ་ན་དེ་གཉིས་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་བསམས་ནས། རྟེན་འབྲེལ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་དུ་བྱེད་པ་ཡང་མིན་པར་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་སླུ་བར་མཐོང་བའི་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་དམིགས་གཏད་ཞིག་པའི་སྟོང་པ་ཡང་འོང་བའི་ཚུལ་དང༌། རྒྱུ་འབྲས་མི་སླུ་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟགས་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ དུ་ཡོད་མཐའ་སོགས་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པར་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་མི་སླུ་བ་ལ་གཏིང་ནས་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ཤིང༌། དེ་ཀ་ནས་དམིགས་གཏད་ཐམས་ཅད་ཞིག་པའི་ཞེན་མེད་ཀྱང་འོང་པ་ཡིན། དེ་ཡང་སྤྱིར་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མང་ཡང་ཐར་པའི་རྒྱུར་འགྲོ་བ་ནི་ངེས་
Chinese
从印度传到中国，再从中央（卫藏地区）辗转传来的话，差别就大了。这是对所说内容的回应：以出离心和菩提心为对境，以特别的方式靠近，以及有确定顺序的引导方式。还有后来呈上的，领受了至尊（宗喀巴）开示的请示信。总的来说，对于这个，也有对之前请示信的回复。如果结合热达巴大师的回答，会更有益处。从大师的回答中，可以了解到出离心等三种法是从修行的要点和生命力中把握的诀窍。而且，出离心也存在于三种根器的人心中。还有，三种法的体性，以及如何将其在心中培养的方式，生起的程度，以及以确定的顺序引导这三者的方式，以及自己生起四种中观见解的方式等等，如果将前后的请示信整理在一起，会更有益处，所以在这里只写了一个目录。总的来说，以空性遣除有边，以显现遣除无边，这在自续派和应成派之间是共同的。应成派的特点是，以显现遣除有边，以空性遣除无边，并且需要了解空性如何成为因果。轮回和涅槃的诸法，依赖于因产生果，并且不欺骗的方式，是自宗所承认的。而这本身就变成了舍弃一切边的空性等等，有无数种。而且，对于他人来说，因果不欺骗，而自宗并不承认欺骗与不欺骗的分别。如果不观察，会看到因果不欺骗，如果观察，因为找不到这个“是”，所以一旦看到因果，就认为这两者结合在一个基础上，从而认为缘起和空性无二，但实际上并非如此，而是因为看到依赖于因产生果不欺骗的智慧，所以不需要依赖其他智慧，也会产生目标消失的空性。而且，因果不欺骗的理由本身，不需要依赖其他征象，就能成立远离有边等的空性，因此从内心深处确信因果不欺骗，从那里面也会产生一切目标都消失的无执。总的来说，虽然法的种类很多，但能成为解脱之因的是确定
English
It makes a big difference if it is transmitted from India to China, and then relayed from the center (Ü-Tsang region). This is a response to what was said: Approaching with a special method, focusing on renunciation and Bodhicitta, and a teaching method with a definite order. There is also the later submitted petition letter, receiving the instructions of the venerable (Tsongkhapa). In general, for this, there is also a reply to the previous petition letter. If combined with the answer of Master Redawa, it will be more beneficial. From the master's answer, it can be understood that the three dharmas, such as renunciation, are the key points and lifeblood of practice. Moreover, renunciation also exists in the minds of people with three kinds of capacities. Also, the nature of the three dharmas, and how to cultivate them in the mind, the degree of arising, and the way to guide these three in a definite order, and the way one's own four Madhyamaka views arise, etc., if the previous and subsequent petition letters are organized together, it will be more beneficial, so only a catalog is written here. In general, eliminating the extreme of existence with emptiness and eliminating the extreme of non-existence with appearance is common between the Svatantrika and Prasangika schools. The characteristic of the Prasangika school is that it eliminates the extreme of existence with appearance and eliminates the extreme of non-existence with emptiness, and it is necessary to understand how emptiness becomes cause and effect. The dharmas of samsara and nirvana rely on causes to produce effects, and the way they are not deceptive is acknowledged by one's own system. And this itself becomes emptiness that abandons all extremes, etc., there are countless kinds. Moreover, for others, cause and effect are not deceptive, but one's own system does not acknowledge the distinction between deception and non-deception. If one does not examine, one will see that cause and effect are not deceptive, if one examines, because one cannot find this "is", so once one sees cause and effect, one thinks that these two are combined on one basis, thus thinking that dependent origination and emptiness are non-dual, but in reality it is not so, but because one sees the wisdom that relying on cause produces effect without deception, so one does not need to rely on other wisdom, and the emptiness of the disappearance of the target will also arise. Moreover, the reason itself that cause and effect are not deceptive, without relying on other signs, can establish the emptiness that is free from the extreme of existence, etc., therefore, from the depths of one's heart, one is convinced that cause and effect are not deceptive, and from that, the non-attachment of the disappearance of all targets will also arise. In general, although there are many kinds of dharmas, it is certain that what can become the cause of liberation is
Tibetan
འབྱུང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྟ་བ་རྣམ་དག་གོ །ད་ལྟ་འདི་གསུམ་ལ་མྱོང་བ་ཐོན་པ་ལྟ་ཞོག །གོ་བ་རྣམ་དག་ཡོད་པ་ཡང་དཀོན། དེ་ལ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་གོ་བས་ཐར་པའི་ས་བོན་འཇོག་མི་ནུས། ཕྱི་མ་སྟོབས་ཆེ་བས་འཇོག་ནུས། དང་པོ་གཉིས་གོ་བ་ཙམ་ལམ་ལུས་པར་ཡིད་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་ཐོན་པས་ས་བོན་འཇོག །དེ་ཡང་འབད་པ་དྲག་པོས་དམིགས་རྣམ་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ན་གོམས་པའི་མཐུས་ཡིད་འགྱུར་བ་ན། རྩོལ་བཅས་ཀྱི་མྱོང་བ་ཐོན་པས་དེས་ཐར་པའི་ས་བོན་འཇོག་ནུས་ཀྱང་ལམ་གྱི་སྣར་མ་སླེབ། སྲིད་པའི་བདེ་འབྱོར་དྲན་ཙམ་དང་སེམས་ཅན་དྲན་ཙམ་གྱིས་ངེས་འབྱུང་དང་བྱང་སེམས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འཇུག་པའི་མྱོང་བ་ཐོན་ན་ཚོགས་ལས་ཆུང་ངུར་འཇོག །དེ་ཡང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་མཐོང་བའི་དྲན་ཤེས་ན་རེ་བསྟེན་ནས་སྣང་ཤས་ལ་བློ་འགྲོར་མི་སྟེར་བར་སྲིད་པའི་འཚང་བཅར་ཞིང༌། ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་ལ་སེམས་འཛིན་པའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་ནས་ངེས་འབྱུང་ལ་མྱོང་བ་མ་བཏོན་པར་སྦྱིན་པ། ཚུལ་ཁྲིམས། བཟོད་པ། བརྩོན་འགྲུས། བསམ་གཏན་གྱི་དགེ་རྩ་གང་གོམས་ཀྱང་ཐར་པའི་རྒྱུར་གཏན་ནས་མི་འགྲོ་བས་ ཐར་འདོད་ཀྱིས་ཐོག་མར་གདམས་ངག་གང་ཟབ་ཟེར་བ་གཞན་ཐམས་ཅད་བཞག་ནས་ངེས་འབྱུང་ལ་རྟོག་བསྒོམ་བྱ་དགོས། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པ་པོས་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་དང༌། གཞན་དོན་གྱི་ཕན་ཡོན་ལ་དྲན་ཤེས་ཐུན་རེ་བསྟེན་ནས་སེམས་བསྐྱེད་ལ་མྱོང་བ་འདོན་པའི་དམིགས་རྣམ་ནས་གོམས་པར་མ་བྱས་ན་གཞན་གང་བྱས་ཀྱང་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་དགེ་རྩ་རྣམས་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་དབང་བྱས་ནས་དམན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ངེས་འབྱུང་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་པའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་པར་མ་བྱས་ན་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སྣང་ཤས་ཀྱིས་དབང་བྱས་ནས་འཁོར་བ་འབའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་གདམས་ངག་གང་ཟབ་ཟེར་བ་རྣམས་བཞག་ནས་ཐོག་མར་ངེས་འབྱུང་དང་བྱང་སེམས་ལ་མྱོང་བ་ཐོན་པ་རེ་ངེས་པ་བྱ་དགོས། དེ་སྐྱེས་པ་དང་དེ་ནས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་དབང་མེད་དུ་འགྲོ་བས། དེས་ན་འདི་ལ་སྒོམ་རིན་མི་ཆོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ལམ་གྱི་གནད་གཏན་ནས་མ་ཤེས་པ་ཡིན་གསུང༌། དེ་ལྟར་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཐོག་མར་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱས་ནས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཐོག་མར་མི་རྟོག་པ་ལ་དྲན་ཤེས་བརྟེན་ནས་གནས་པ་བརྟན་པོ་འོང་བའི་ཞི་གནས་འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་གི་སྤྱོད་ལམ་དང
Chinese
生起菩提心和见解清净。现在这三者，不要说生起体验，就连具有清净的理解也很稀少。其中前两者的理解无法种下解脱的种子，后者力量强大能够种下。前两者仅仅是理解，当生起对道产生信心的体验时，才能种下种子。那也是通过猛烈的努力，将对境和行相放在心中，由于串习的力量而使心转变时，生起有勤作的体验，这样才能种下解脱的种子，但还未到达道的开端。仅仅忆念世间的安乐和财富，以及忆念众生，如果生起使出离心和菩提心持续不断的体验，也只能种下微小的善根。那也是在见到轮回的过患和解脱的利益时，依靠正念，不把心交给显现，而是努力断除世间的追求，并且将心专注于解脱的利益，在串习对境和行相后，如果没有生起出离心的体验，那么布施、持戒、忍辱、精进、禅定的善根无论修习多少，都根本不会成为解脱之因， 因此，想要解脱的人，首先应该放下所有所谓的甚深窍诀，而对出离心进行观察修。大乘修行者，对于执着自利的过患，以及利他的利益，应该依靠正念，每次都生起菩提心的体验，如果不从对境和行相上进行串习，那么无论做什么都不会成为道，因为其他的善根都被执着自利所控制，只会成为下劣菩提之因。例如，如果没有串习依靠正念的出离心对境和行相，那么所有的善行都会被显现所控制，而成为轮回之因。因此，应该放下所有所谓的甚深窍诀，首先一定要生起出离心和菩提心的体验。当这些生起后，所有的善行都会不由自主地成为解脱和一切智智之因。因此，如果认为对这些进行修习不值得，那就是根本不了解道的要点，（宗喀巴大师）这样说道。像这样，首先通过这二者使相续成熟，然后使之解脱，那就是首先依靠正念于无分别中安住，从而使生起稳固的止观，在行住坐卧的威仪中
English
Generating Bodhicitta and pure view. Now, not to mention having experience of these three, even having pure understanding is rare. Among them, the understanding of the first two cannot plant the seed of liberation, the latter is powerful and can plant it. The first two are merely understanding, only when the experience of changing the mind towards the path arises can the seed be planted. That is, through intense effort, when the object and aspect are placed in the mind, and the mind is transformed by the power of habituation, the experience of effort arises, and only then can the seed of liberation be planted, but it has not yet reached the beginning of the path. Merely remembering worldly happiness and wealth, and remembering sentient beings, if the experience of making renunciation and Bodhicitta continuous arises, it can only plant small roots of virtue. That is, when seeing the faults of samsara and the benefits of liberation, relying on mindfulness, not giving the mind to appearances, but striving to cut off worldly pursuits, and focusing the mind on the benefits of liberation, after habituating the object and aspect, if the experience of renunciation does not arise, then no matter how much one practices generosity, discipline, patience, diligence, and meditation, they will never become the cause of liberation. Therefore, those who desire liberation should first put aside all so-called profound instructions and contemplate renunciation. Mahayana practitioners, regarding the faults of clinging to self-interest and the benefits of benefiting others, should rely on mindfulness and generate the experience of Bodhicitta each time. If one does not habituate from the object and aspect, then no matter what one does, it will not become the path, because other roots of virtue are controlled by clinging to self-interest and will only become the cause of inferior Bodhi. For example, if one does not habituate the object and aspect of renunciation relying on mindfulness, then all virtuous deeds will be controlled by appearances and become the cause of samsara. Therefore, one should put aside all so-called profound instructions and first make sure to generate the experience of renunciation and Bodhicitta. When these arise, all virtuous deeds will involuntarily become the cause of liberation and omniscience. Therefore, if one thinks that it is not worthwhile to practice these, then one does not understand the key points of the path at all, (Tsongkhapa) said. Like this, first maturing the continuum through these two, and then liberating it, that is, first relying on mindfulness to abide in non-discrimination, so that stable Shamatha arises, in the conduct of walking, standing, sitting, and lying down.