Chinese
乃是年幼的善行者的十七种庄严。也就是在《声闻地》中所作的归纳是：具有信心，不摇动，少疾病，精进，智慧，少欲，知足，易于供养，易于满足，勤学，端正，知温暖，认识贤士，正法之相，精通的标志，忍耐，决定，富饶。这就是了。七种类别中的第一种，止息的戒律是：完全地接受永远不做的事情，仅仅是断除杀生等恶行。进入的戒律是：仅仅是对于必须要做的事情，学习积累善根和利益众生。普遍守护的戒律是：恒常以谨慎守护进入和止息二者。这三种是戒律的自性分类。使大丈夫的相貌成熟的戒律是：进入与各地的相貌相适应的成就之因。使殊胜心成熟的是：成就许多菩萨的禅定。使痛苦的轮回成熟的是：成就天人的身体。使利益众生成熟的戒律是：成就利益众生的果实。同样，这是从戒律的果实方面进行的分类。这四种中的第一种是积累善根，中间两种是律仪，最后一种是利益众生的戒律，这是学诚法师所说的。其中六种是具有何种功德，七种是自性和果实的分类。这是学诚法师的观点。第五种，贫乏和欲望的戒律是：八种，即杀生等八种自己不希望，并且希望与此相反的八种，通过实现他人不希望的，比如杀害等，而变得贫乏，也就是变得不悦意。如同自己一样，其他众生也是如此，通过衡量自己的感受，分别观察，即使为了生命也不实行他人不希望的八种行为。不希望的八种是：杀生、不予取、于欲望邪行，妄语、离间语、恶语、绮语，以及用手、棍棒、鞭子抽打和各种伤害的接触，后面的三种是不悦意的。
English
These are the seventeen ornaments of a young virtuous practitioner. That is, the summary made in the Śrāvakabhūmi is: having faith, being unwavering, having few illnesses, diligence, wisdom, having few desires, contentment, being easy to support, being easy to satisfy, diligence in learning, being upright, knowing warmth, recognizing virtuous individuals, signs of the true Dharma, signs of proficiency, patience, determination, and abundance. That is it. The first of the seven types, the ethics of cessation, is: completely accepting never to do things, merely abandoning evil deeds such as killing. The ethics of entering is: merely learning to accumulate virtue and benefit sentient beings for things that must be done. The ethics of universal protection is: constantly guarding both entering and cessation with mindfulness. These three are the classification of the nature of ethics. The ethics that matures the marks of a great person is: entering the causes of accomplishment that are appropriate to the marks of each level. What matures the superior mind is: accomplishing many samādhis of bodhisattvas. What matures the suffering transmigrations is: accomplishing the bodies of gods and humans. The ethics that matures the benefit of sentient beings is: accomplishing the fruits of benefiting sentient beings. Similarly, this is a classification made from the perspective of the fruits of ethics. The first of these four is the accumulation of virtue, the middle two are vows, and the last is the ethics of benefiting sentient beings, as taught by the teacher Guṇaprabha. Among them, six are what qualities one possesses, and seven are the classification of the nature and fruits. This is the view of the teacher Guṇaprabha. The fifth, the ethics of poverty and desire, is: eight, that is, the eight such as killing, which one does not wish for oneself, and wishing for the opposite of those eight, becoming impoverished by realizing what others do not wish for, such as killing, that is, becoming displeasing. Just as oneself, other sentient beings are also like that, by measuring one's own feelings, observing separately, even for the sake of life, one does not practice the eight actions that others do not wish for. The eight things that are not wished for are: killing, not giving, sexual misconduct in desire, lying, divisive speech, harsh speech, idle chatter, and contact with hands, sticks, whips, and various forms of harm, the latter three being unpleasant.
Tibetan
རེག་པའོ། །འདོད་པ་བརྒྱད་ནི་དེ་དག་ལས་བཟློག་པ་ཚེ་རིང་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་དང་ཆུང་མ་བསྡམས་པ་དང་མི་སླུ་བ་དང་འཁོར་མི་ཕྱེད་པ་དང༌། སྙན་པ་ཐོས་པ་དང་དོན་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རེག་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་འདོད་པའི་ཕོངས་པ་བརྒྱད་སེལ་བ་དང་འདོད་པའི་ཕྱོགས་བརྒྱད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཕོངས་ཤིང་འདོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱའོ། །དྲུག་པ་ཚེ་འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། རྣམ་པ་བཞི་དང་རྣམ་པ་ལྔར་ཕྱེ་བས་དགུའོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་བཞི་ནི། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་འཇུག་པ་དགག་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ནི་དེ་ལས་འགོག་པར་བྱེད་པ་དང༌། གནང་བར་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་བ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ལ་མི་འཇུག་པ་རྣམས་ལ་ནི་གནང་བ་སྟེ་རྒྱུ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། གནང་བཀག་གི་གནས་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་བསྡུ་བར་འོས་པ་རྣམས་ནི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དང་། གནང་བཀག་གི་གནས་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་རྣམས་ནི་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་བཞི་ལ་རང་གི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པར་འཇུག་པའོ། །རྣམ་པ་ལྔ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་མ་གཏོགས་པ་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྔའོ། །དེ་དག་ནི་བྱང་སེམས་རང་དང་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་འདི་ཕྱིར་བདེ་བར་འགྱུར་བས་ན་འདི་དང་ གཞན་དུ་བདེ་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པས་ནི་ཕྱི་མ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་དང་བཟོད་པས་ནི་རང་གཞན་འདི་ཕྱིར་བདེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང་ཕྱི་མ་ལ་གཡོག་འཁོར་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དང༌། བརྩོན་པས་ནི་འདིར་མི་དགེ་བ་དང་མི་འདྲེ་ཞིང་ཕྱི་མར་སྤྲོ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་དང་བསམ་གཏན་གྱིས་འདིར་བདེ་བ་ལ་རེག་ཅིང་ཕྱི་མར་རྣམ་པར་དག་པའི་ལྷར་སྐྱེ་བ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འདིར་མཁས་པར་འགྱུར་ལ་ཕྱི་མ་ལ་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའོ་ཞེས་ཛི་ན་སུ་ཏྲ་སོགས་འཆད་དོ། །བདུན་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། རྣམ་པ་བཅུ་ལས་དང་པོ་ཉིད་ནས་ལེགས་པར་བླངས་པ་ནི། ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་འདོད་པ་དང་མཐར་ཐུག་པ་ན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་བླངས་པ་ཡིན་གྱི་རྒྱལ་པོས་བཙས་པ་སོགས་ལས་ཐར་པ་དང་འཚོ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར་བླངས་པ་མིན་པའོ། །ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་མིན་པ་ནི། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཀྱི་བཅས་པ་ལས་འགལ་བར་བྱས་པ་ལ་ཆུང་དུ་འགྱོད་པའམ། འགྱོད་པ་ཆུང་བ་ནི་ཧ་ཅང་ཞུ
Chinese
是触。八种欲求是与那些相反的：长寿、丰厚的享受、不被妻子束缚、不被欺骗、眷属不离散、听到悦耳的声音、有意义的话语和令人愉悦的触觉。因此，消除不悦意的八种贫乏，成办悦意的八种方面的戒律，称为贫乏和欲求的戒律。第六，今生和来世获得安乐的戒律，分为四种和五种，共九种。其中，四种戒律是：对于应禁止的、众生痛苦之因的事物，要阻止它们；对于应允许的、不属于安乐之因的事物，要允许，即成办那些因；对于正确进入允许和禁止之境的众生，要摄受那些应摄受的；对于错误进入允许和禁止之境的众生，要惩罚那些应惩罚的，这四种要以自己的身语行为完全清净地行持。五种是：除了戒律之外，具备其余五种波罗蜜多的五种戒律。那些菩萨自己和众生今生来世获得安乐，因此称为今生和来世获得安乐。其中，布施能使来世获得巨大的享受，忍辱能使自他今生来世成为安乐之因，来世能获得仆人和眷属，精进能使今生不与不善混杂，来世能获得巨大的喜悦，禅定能使今生触及安乐，来世能转生为清净的天神，智慧能使今生变得贤善，来世智慧会更加超胜，如《集学论》等所说。第七，完全清净的戒律是：十种中的第一种，从一开始就良好地受持，即在道的阶段想要出家为僧，最终想要圆满菩提，因此受持戒律，而不是为了从国王的逼迫等中解脱或为了生活而受持。不是非常沮丧，即对于违犯学处所制定的戒条，稍微后悔，或者后悔较少，不是非常沮
English
It is touch. The eight desires are the opposite of those: longevity, abundant enjoyment, not being bound by a wife, not being deceived, retinue not being separated, hearing pleasant sounds, meaningful words, and pleasing touch. Therefore, the precepts that eliminate the eight undesirable poverties and accomplish the eight desirable aspects are called the precepts of poverty and desire. Sixth, the precepts that lead to happiness in this life and the next are divided into four and five types, making nine in total. Among them, the four precepts are: for things that should be prohibited, which are the cause of suffering for sentient beings, to prevent them; for things that should be allowed, which are not the cause of happiness, to allow them, that is, to accomplish those causes; for sentient beings who have correctly entered the realm of allowance and prohibition, to gather those who should be gathered; and for sentient beings who have wrongly entered the realm of allowance and prohibition, to punish those who should be punished. These four should be practiced with complete purity of one's own body, speech, and mind. The five are: the five precepts that possess the remaining five perfections besides precepts. Those Bodhisattvas themselves and other sentient beings attain happiness in this life and the next, therefore it is called attaining happiness in this life and the next. Among them, generosity enables one to have great enjoyment in the next life, patience enables oneself and others to be the cause of happiness in this life and the next, and in the next life one will have servants and retinue, diligence enables one not to be mixed with non-virtue in this life, and in the next life one will have great joy, meditation enables one to touch happiness in this life, and in the next life one will be born as a pure god, and wisdom enables one to become wise in this life, and in the next life wisdom will be even more superior, as stated in the Compendium of Trainings and so on. Seventh, the completely pure precepts are: the first of the ten, well taken from the beginning, that is, at the stage of the path, wanting to become a monk, and ultimately wanting to attain perfect enlightenment, therefore taking the precepts, not taking them in order to be liberated from the oppression of the king, etc., or for the sake of livelihood. Not being too discouraged, that is, for violating the precepts established by the training rules, regretting a little, or regretting less, not being too dis
Tibetan
མ་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་ཅིང་འགྱོད་པ་ཆེ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉན་ས་ལས། ཇི་ལྟར་ན་ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན་འདི་ལྟར་འདི་ན་ལ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ལ་ངོ་ཚ་མེད་ཅིང་འགྱོད་པ་ཆུང་བ་དང་ལྷོད་ཅིང་གཡེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པས་འགྱོད་པ་ཆུང་བ་མེད་པ་ནི་འགྱོད་པ་ཆེ་བ་ལ་བྱའི་འགྱོད་པ་ཆུང་བ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་ལ་བྱས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཧ་ཅང་ཞུམ་པ་མ་ ཡིན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི། འགྱོད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པས་མ་བཅས་པའི་མཚམས་ལས་འདས་པ་ལ་འགྱོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཡིན་པས་དེ་མེད་པའོ། །ལེ་ལོ་མེད་པ་ནི། གཉིད་དང་གློས་འབེབས་པ་དང་ཉལ་བའི་བདེ་བ་རྣམས་ཉམས་སུ་མི་ལེན་ཞིང་ཉིན་དང་མཚན་དུ་དགེ་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པའོ། །བག་ཡོད་པས་ཟིན་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡན་ལག་ལྔའི་བག་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པའོ། །སྨོན་ལམ་ལེགས་པར་བཏབ་པ་ནི། རྙེད་བཀུར་ལ་ཞེན་པ་མེད་པ་དང་ལྷ་ཉིད་དུ་སྨོན་ནས་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ཆོ་ག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཟིན་པ་ནི། འཆག་པ་དང་འགྲེང་བ་སོགས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་དང་ཆོས་གོས་བགོ་བ་སོགས་ཀྱི་འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་དང་ཁ་ཏོན་བྱ་བ་སོགས་ཀྱི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་དང༌། འདུལ་བ་དང་མི་འགལ་བས་ལུས་ངག་གི་ཀུན་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཤིང་འཚམ་པའོ། །འཚོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཟིན་པ་ནི། ཚུལ་འཆོས་ལ་སོགས་པའི་ལོག་འཚོ་ལྔའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའོ། །མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་ནི། ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་དང་མལ་ཆ་སོགས་ཆོས་སམ་ཆོས་མ་ཡིན་པས་གཞན་ལས་བཙལ་བ་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པས་སྤྱོད་ཅིང་དེ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་མི་ལྟ་བའི་འདོད་པའི་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་མཐའ་དང༌། ཚེར་མ་ དང་ཐལ་བའི་ནང་ན་ཉལ་བ་སོགས་དང་མེ་དང་ཆུར་ལན་གསུམ་དུ་འཇུག་པ་སོགས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་གདུང་ཞིང་དཀའ་ཐུབ་དྲག་པོ་ལེན་པའི་བདག་ཉིད་དུབ་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྤངས་པའོ། །ངེས་པར་འབྱིན་པ་ནི། མུ་སྟེགས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་བླངས་པ་མ་ཉམས་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ངོ་ཚ་མེད་ཅིང་བསླབ་པའི་ཚུལ་ལ་མི་ལྟ་བས་བཅས་པའི་མཚམས་ལས་འདའ་བའི་ཉམས་པ་དང་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་སྤྱོད་པས་མེད་པར་མི་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་མདོར་བསྟན་དུ་བཅུར་གསུངས་པ་ལ་རྒྱས་བཤད་ནས་བཅུ་གཅིག་འབྱུང་ངོ༌། །འདི་ལ་ཛི་ན་སུ་ཏྲས། ཉེས་པ་དེ་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོར་ཇི་ལྟར་བཅས་པ
Chinese
不是没有，而是没有且非常后悔。就像《声闻地》中所说：“怎样才算是过度沮丧呢？就像有些人对学处没有羞耻心，后悔心小，懈怠放逸。”因此，没有小的后悔就是指大的后悔，如果连小的后悔都没有，因为没有小的后悔，所以说不是过度沮丧，这就会颠倒了。不是过度放纵，是指显示不是后悔之处，对没有规定的界限之外的事情感到后悔，这是过度放纵，所以没有这种情况。没有懒惰，是指不享受睡眠和昏沉，以及躺卧的安乐，日夜精进于善法。以正念摄持，是指如前所说，依赖于五支的正念。善发愿，是指不贪著利养恭敬，不发愿成为天神，并承诺安住于梵行。以圆满的仪轨摄持，是指行走、站立等行为，以及穿法衣等日常行为，还有念诵等善法方面的行为，不违背世间和律藏，身语的行为圆满且恰当。以圆满的活命摄持，是指舍弃了装模作样等五种邪命的所有过患。舍弃二边，是指对于法衣、乞食和卧具等，无论是法还是非法，从他人处寻求时，特别贪著受用，不认为这是过失的贪欲的乞食边，以及睡在荆棘和灰烬中等，或者三次进入火和水中等，折磨自己，行持剧烈的苦行，使自己疲惫的随行也舍弃了。真实的出离，是指完全舍弃所有外道宗派的见解。受持的戒律没有毁坏，是指在一切时处，对一切都没有羞耻心，不顾及学处，不违越规定的界限，不做出毁坏的行为，也不做出根本堕罪。这样，简略地说了十种，详细解释后出现了十一种。对此，寂天菩萨说：这两种过失的对治如何安立？
English
It is not that there is none, but that there is none and great regret. As it says in the Śrāvakabhūmi: "How is one overly dejected? It is like this: some people here have no shame for the objects of training, have little regret, and are lax and negligent." Therefore, the absence of small regret refers to great regret; if there is not even small regret, because there is no small regret, saying that one is not overly dejected would be a reversal. Not being overly indulgent means showing what is not a place for regret; regretting what is beyond the unestablished limits is overly indulgent, so there is none of that. Not being lazy means not indulging in sleep and drowsiness, and the pleasures of lying down, but striving day and night in the direction of virtue. Being possessed of mindfulness means relying on the five branches of mindfulness as previously explained. Having made good aspirations means not being attached to gain and honor, not aspiring to be a god, and not vowing to abide in celibacy. Being possessed of perfect conduct means that the conduct of walking, standing, etc., and the immediate actions of wearing robes, etc., and the virtuous activities of recitation, etc., are not contrary to the world and the Vinaya, and the conduct of body and speech is perfect and appropriate. Being possessed of perfect livelihood means abandoning all the faults of the five wrong livelihoods, such as hypocrisy. Abandoning the two extremes means that when seeking robes, alms, and bedding, etc., whether Dharma or non-Dharma, from others, one is particularly attached to enjoying them and does not see this as a fault, which is the extreme of desire for alms; and sleeping in thorns and ashes, etc., or entering fire and water three times, etc., tormenting oneself and engaging in intense asceticism, abandoning the pursuit of making oneself weary. Definitive liberation means completely abandoning the views of all non-Buddhist schools. The precepts taken are not broken, which means that at all times and in all places, one has no shame for anything, does not consider the objects of training, does not transgress the established limits, and does not commit destructive actions or root downfalls. Thus, ten are briefly stated, but eleven appear in the detailed explanation. To this, Jinasūtra says: How are the antidotes to these two faults established?