Tibetan
ལྡན་པ་དང༌། །འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ་འགྱུར་དང༌། །རྣམ་པར་དག་དང་རྣམ་དགུ་སྟེ། །མདོར་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་པ་དགུའོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་དངོས་པོའི་དབྱེ་བ་རྒྱས་པའོ། །དཀའ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་སྒྲུབ་དཀའ་བ་ལ་འཇུག་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་གང་ནས་སམ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་དབྱེ་བའོ། །སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་བྱེད་པ་པོ་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་རྣམ་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །ཕོངས་ཤིང་འདོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་འགྲེལ་ཆེན་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའི་བྱེད་པའམ། ཡང་ན་ཡུལ་དང་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་སོ། །འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་སྤོང་བ་དང་ཐོབ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། །སྡོམ་གྱི་དོན་བཤད་པ་ལ་དྲུག །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མདོར་བསྟན་པ། ཐམས་ཅད་པས་རྒྱས་པར་བཤད་པ། བཤད་པ་དེའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྡུ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བྱེད་ལས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། དེའི་ཆེ་བའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བཞི་ལས་ཡོན་ཏན་གྱི་གྲངས་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་ཡོན་ཏན་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་ལས་ལེགས་པར་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བསམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡོན་ཏན་དང༌། ཉམས་ན་ཕྱིར་གསོ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གུས་པ་བསྐྱེད་ནས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་བྱེད་པ་ནི། ཕ་རོལ་ལས་བླངས་པས་ནི། བསླབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བ་ན་གཞན་གྱིས་སྨད་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལ་འཛེམ་པའི་ ཁྲེལ་ཡོད་པ་བསྐྱེད་དོ། །བསམ་པ་དག་པས་ནི། བསླབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བ་ན་རང་ངམ་རང་གི་ཆོས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལ་འཛེམ་པའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་སྐྱེད་དོ། །ཉམས་ན་གསོ་བ་དང་མ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་འགྱོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ལྟར་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་བསམ་པ་དག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་དང་ལྡན་ན་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་ཉམས་ན་གསོ་བའི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་བསྲུངས་ན་ནི་ལྟུང་བ་དང་མི་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་འ
Chinese
具足，于此及他世得安乐，完全清净及九种，总而言之，即是戒律。如是所说共有九种。其中，戒律的自性是共同的相。一切戒律是其事物差别的广说。难行之戒律是进入难行之故，是不共的特点。 从一切门之戒律是从何处或如何进入的差别。大丈夫之戒律是作者所依的特点。一切种类之戒律是种类的极差别。贫乏且希求之戒律如释论所说，是遣除痛苦的作用，或者也是所缘和作用的两种差别。于此及他世得安乐之戒律和完全清净之戒律是果的差别，次第是以舍弃和获得来作差别。宣说律仪之义有六：以自性作简略指示，以一切作广说，对所说作极差别，戒律的利益，戒律的摄集，戒律的作用。第一者有二：自性和其伟大。自性中有四，功德的数量是：戒律的自性为何？若作简略归纳，即是具有四种功德，也就是从他处善妙正确受取的功德和意乐极其清净的功德，以及损坏后能恢复的功德和为了不损坏而生起恭敬并使正念安住的功德。功德的作用是：从他处受取能使在违犯学处之因临近时，心想若被他人呵责则不应理，从而生起对罪行的畏惧之 惭。意乐清净能使在违犯学处之因临近时，以自己或自己的法为理由，从而生起对罪行的畏惧之知惭。损坏后能恢复和不损坏而作二者能使不生后悔，如此依赖于正确受取和意乐清净所生的知惭和具惭，则能以不损坏和损坏后能恢复之门来守护戒律，如是守护则能不见与堕罪不相应而
English
Endowed, becoming happy in this and other lives, completely pure and ninefold, in short, that is morality. As it is said, there are nine aspects. Among them, the nature of morality is the general characteristic. All moralities are the expanded distinctions of its entities. Difficult morality is the uncommon distinction because it enters into what is difficult to accomplish. Morality through all doors is the distinction of where or how it enters. The morality of a great person is the distinction of the agent's basis. Morality of all kinds is the extreme distinction of kinds. Impoverished and desiring morality, as the commentary says, is the function of eliminating suffering, or it is also the two distinctions of object and function. Morality that becomes happy in this and other lives and morality that is completely pure are the distinctions of results, distinguished in order by abandonment and attainment. There are six explanations of the meaning of vows: briefly indicating by nature, explaining extensively by all, extremely distinguishing what is said, the benefits of morality, the collection of morality, and the function of morality. The first has two: nature and its greatness. There are four in nature, the number of qualities is: what is the nature of morality? If summarized briefly, it is endowed with four qualities, namely the quality of taking well and correctly from others, the quality of extremely pure intention, the quality of restoring when damaged, and the quality of generating respect and abiding mindfulness in order to prevent damage. The function of the qualities is: taking from others causes one to think that it is not appropriate to be blamed by others when the cause of violating the training is near, thereby generating fear of wrongdoing. Shame. Pure intention causes one to generate awareness of shame, fearing wrongdoing, based on oneself or one's own Dharma, when the cause of violating the training is near. Restoring when damaged and preventing damage both cause one to become free from regret. Thus, relying on the shame and modesty born from correct taking and pure intention, one will guard morality through the gates of preventing damage and restoring when damaged. If guarded in this way, one will see that one is not associated with transgressions and
Tibetan
གྱོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྡོམ་པ་བླངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ཚུལ་བཞིན་དུ་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཇི་ཙམ་བརྟགས་ཀྱང་ལྟུང་བ་ཕྲ་རགས་གང་དང་ཡང་མི་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་ཡིད་ལ་འགྱོད་པ་མེད་པའི་རྒྱུད་གཙང་སིང་ངེ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་དང་པོ་ནས་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པ་དང་བརྒྱ་ལ་བརྗེད་ངས་པ་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པས་གོས་ན་ཡང་ཇི་མི་སྙམ་པར་མི་འཇོག་པར་བཤགས་པ་དང་བསྡམ་པ་སོགས་ཀྱིས་ཕྱིར་འཆོས་པ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེ་འོང་བ་ལ་ནི་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་དགོས་ལ། དེ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་སྡོམ་པ་ལེན་པའི་ཚེ་ཡུལ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བཤེས་གཉེན་ཅིག་ལ་བླངས་པ་དང༌། ལེན་པའི་བསམ་པ་ ཡང་གཞན་གྱི་གཡམ་ལ་རྒྱུག་ལ་སོགས་པ་མིན་པར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་དང༌། འཚོ་བའི་ཕྱིར་ལ་སོགས་པ་བསམ་པ་དམན་པ་མིན་པར་བསམ་པ་དམ་པས་བླངས་པ་ཞིག་དགོས་པས་ཐོག་མའི་རྒྱུ་གཉིས་པོ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། །ཡོན་ཏན་དང་པོ་ལེན་པར་བྱས་ནས་ཕྱི་མ་གསུམ་བསྲུང་བ་ལ་འགྲེལ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་བཤད་ཀྱང་གཞུང་རྩ་བ་ནས་དང་པོ་གཉིས་ཀ་བསྲུང་བའི་རྒྱུར་གསུངས་པ་དང༌། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་བ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ནི་བསམ་པ་དམ་པ་ཡིས། །བླ་མ་སྡོམ་ལ་གནས་ཤིང་མཁས། །ནུས་དང་ལྡན་ལས་བླང་བར་བྱ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དང་པོ་གཉིས་ལེན་པ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་བསྲུང་བའི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུའོ། །སྡོམ་པ་འདི་བླ་མ་མ་རྙེད་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསམས་ཏེ་དེའི་སྤྱན་སྔར་བླངས་པས་སྐྱེ་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་ལས་བླངས་པ་དགོས་པར་གསུངས་པ་ནི། རྙེད་པ་ཡོད་ན་ནི་ངེས་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བཙལ་ནས་བླང་དགོས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བླངས་ན་ནི་བསླབ་པ་སྲུང་བ་ལ་དགའ་བ་དང་གུས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེས་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། སྡོམ་པ་གཟུང་པ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པའི་གནས་ལ་གོམས་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་མནོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་དེ་བསླབ་པ་ལས་འདས་ན་རབ་ཏུ་ངོ་ཚ་བར་འགྱུར་ཞིང་བླ་མ་ལ་བསླུས་པར་དོགས་པའི་ འཇིགས་པ་སྐྱེ་བའམ། དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱ་མི་དགོས་པར་དགའ་བ་དང་གུས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་སྔར་བསླབ་པ་འདིའི་ནང་ནས་བསླབ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་འགྲུབ་པར་འདོད་པས་ཡང་དག་པར་ལེན་པར་
Chinese
将会没有争端。这些已经如此教导：受持戒律者，以如理作意之智慧，无论如何观察自相续，若见无有粗细之堕罪，则应生起心中无悔、清净明澈之相续。对此，首先要努力不被罪业沾染，若因百次遗忘等过失而染污，也不应漠不关心，而应以忏悔和防护等方式加以弥补。为了达到这一点，必须具备极大的羞耻心和惭愧心。为了生起这些，在受持戒律时，应从一位具足功德的上师处受持，并且受持的意乐，不应是随波逐流，而应是发自内心；不应是为了生活等卑劣的意乐，而应以高尚的意乐受持，因此，对于最初的两个因，要特别重视。虽然有些论典解释说，首先受持功德，然后守护后三者，但根本经文中说，最初的两个都是守护之因。在《二十戒经》中也说：“以彼高尚意，于师戒坚住，且具慧与能，当从彼受持。”因此，应将功德的前二者归纳为受持，后二者归纳为守护。如果没有找到上师，可以观想诸佛菩萨，并在他们面前受持此戒，这样也能生起。但经中说必须从他人处受持，这表明如果能够找到，就必须寻找善知识并从其处受持，因为这样可以轻易地生起对守护学处的欢喜和恭敬，从而使戒律清净。如《学集论》中也说：受持戒律也应从那些习惯于菩萨学处、精进修持且具有戒律者处领受，这样做，如果违犯学处，就会感到非常羞愧，并会生起害怕欺骗上师的恐惧，或者无需特别努力就能成就欢喜和恭敬。因此，菩萨们如果想在如来面前成就此学处中的任何学处，就应该如实地受持。
English
There will be no dispute. These have been taught as follows: Those who have taken vows, with the wisdom of proper reflection, no matter how much they examine their own minds, if they see that they are not tainted by any gross or subtle transgressions, then they should generate a mind that is free from regret and is purely clear. To this end, one must first strive not to be tainted by faults from the beginning, and even if one is tainted by faults such as forgetting a hundred times, one should not be indifferent, but should remedy them with confession and restraint. To achieve this, one must have great shame and embarrassment. To generate these, when taking vows, one should take them from a qualified spiritual friend, and the intention of taking them should not be to follow others, but from the bottom of one's heart; it should not be for the sake of livelihood or other base intentions, but should be taken with a noble intention, so one should pay special attention to the first two causes. Although some commentaries explain that one should first take the qualities and then protect the latter three, the root text states that the first two are the cause of protection. The Twenty Vows Sutra also states: "With that noble intention, from a teacher who is steadfast in vows, wise, and capable, one should take them." Therefore, the first two qualities should be summarized as taking, and the latter two as protecting. If one cannot find a teacher, one can contemplate the Buddhas and Bodhisattvas and take this vow in their presence, and it will arise. But the sutra says that it must be taken from another, which shows that if one can find one, one must seek a spiritual friend and take it from them, because in this way, joy and respect for protecting the precepts will easily arise, and the precepts will become pure. As the Compendium of Trainings also says: Taking vows should also be received from those who are accustomed to the Bodhisattva's trainings, diligently practice, and have vows. By doing so, if one violates the precepts, one will feel very ashamed and will have the fear of deceiving the teacher, or one will achieve joy and respect without special effort. Therefore, Bodhisattvas, if they wish to accomplish any of the trainings in this training before the Tathagata, should take them properly.