Tibetan
་བུ་དང་། བླ་མ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ནའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་བྱིན་རླབས་ལས་ཡིན་ཚུལ་རིག་ཐོག་གུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡིན། དེ་གཉིས་ཁ་ཕྱིར་ལྟ་དང་ནང་ལྟའི་ཁྱད་པར་མ་མཐུན་པས་བསམ་ཚོད་དང་བཤད་ཚོད་མི་མཐུན་འ་འདི་བྱུང་བ་ཡིན་བྱས་པས་ཕྱག་རྫོགས་ཧ་ཤང་དང་མཐུན་ཟེར་བའི་ཕྱོགས་སྔ་དེ་ཁོང་གི་བློ་ཡུལ་དུ་རམ་མེ་འདུག་པ་ཤེས་ཏེ་འདི་སྐད་སྨྲས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དགེ་སྡིག་སྤང་བླང་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཐད་དྲང་དུ་སྟོན་པའི་སྐབས། ཡུམ་ལས་ཀྱང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཟུགས་མེད། ཚོར་བ་མེད། འདུ་ཤེས་མེད། འདུ་བྱེད་མེད། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད། ཅེས་པ་འདི་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་བླང་བར་ངོས་གཟུང་བ་དང་། སྤང་བྱར་ལ་དོར་བ་གང་ཡང་མེད། ཧྭ་ཤང་གི་འདོད་པ་ཡིན་ཟེར་ནས་ཚིག་གི་ལམ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་མང་པོ་འདྲེན་པ་དེ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་འདོད་པས་དགག་གཞིར་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ དགོངས་པ་དཱི་པཾ་ཀཱ་རས་འདི་ལྟར་བཀྲལ་ཏེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་གཉིས་པན་ཚུན་དྲུད་པ་ལས་མེ་བྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤིང་གཉིས་པོ་ཚིག་ཅིང་མེད་པའི་རྗེས་ལ་གང་གིས་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་མེད་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཞི་བདེ་བཞིན་དུ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གྲུབ་ཙམ་ན། ཤེས་རབ་ཉིད་སྣང་བ་མིད་ཅིང་འོག་གསལ་བ་ཅིའི་ངོ་བོར་ལ་མ་གྲུབ་པས། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བསལ་ཏེ། བརསྐབས་དེ་ཤེས་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན། དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་ཞེས་པས་སྒོམ་རིམ་གསུམ་ནི་རབ་ཏུ་གཞར། རྩོད་བཟློག་ལས། ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཆོས་ཉིད་ལ་ལུའ་དུ་མ་བསྟན་པའི་གནོད་བྱེད་གང་གིས་གེགས་བྱས་པས་ཧྭ་ཤང་གི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་རྡོག་དྲིལ་བྱས་པ་དེ་ཁས་རྟགས་མ་གྲུབ་ཟེར། འདི་ཡང་དཔྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལ་ཚད་མེད་མི་བྱེད་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཨེ་ཡོད། ཡོད་ན་སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེ་སོགས་པའི་གསུང་རབ་ཧྭ་ཤང་གི་བློ་ལ་ བཞུགས་ཤིང་། དོན་ལ་རྟོག་པ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་མ་བསྒྱུར་བའི་གོང་དུ་སྤངས་ཤིས་ལོ་ཙཱ་བྱས་ཏེ་ཧྭ་ཤང་གི་བློ་ལས་ཕལ་ཆེན་བསྒྱུར་བའི་དབང་པོ་ཡོད་པས་སོ། །ཡང་ཁྱེད་རང་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཆོས་སྐད་ལ་ལོག་བར་ལྟ་བཞིན་དུ་འཕྲག
Chinese
是弟子和上师智慧的行境，仅仅是依缘起之加持所致，认识到这一点后才介绍的。这二者由于向外看和向内看的差别不一致，才导致想法和说法不一致，这样说了之后，知道先前说大手印和禅宗一致的观点仍然盘踞在他的脑海里，于是这样说：法界超越善恶取舍的法性，在直接开示的时候，《般若经》中也说：“空性中无色，无受，无想，无行，无识。”对于这些，既没有认为需要取舍的各自的分别智慧，也没有需要抛弃的。如果说这是禅宗的观点，并在言语上附加许多虚构，那么中观自续派的观点会作为驳斥的基础。龙树的 思想，燃灯佛是这样解释的：各自的分别智慧本身也不成立。例如，两根木头互相摩擦而生火，火烧尽木头后，烧木头的火也自然熄灭，同样，自性和共相的本性全部消失，仅仅是成立而已。智慧本身吞噬现象，下部明亮，又怎么会不成立呢？消除沉没和掉举等所有过失，那时，智慧什么也不分别，什么也不执着，舍弃所有忆念和作意。因此，《修次三篇》非常重要。《诤返论》中说：“我无有承诺，故我唯无过。”等等，对于法性没有显示多种妨害，什么妨害能阻碍禅宗将佛语归纳为一团呢？这是否认了能立和所立。这也需要考察，如果不对佛语进行衡量，是否有追随外道者的理由？如果有，那么《大宝积经》等佛经就存在于禅宗的智慧中，实际上，在法界未改变之前就已舍弃了分别，因为翻译者在禅宗的智慧中拥有翻译大部分内容的能力。还有，你们似乎错误地看待不作意的法相。
English
It is through the blessings of dependent arising that are solely within the realm of activity of the disciple and the wisdom of the lama, that I introduce this understanding. These two have different perspectives, looking outward and inward, which leads to inconsistencies in thoughts and expressions. Having said this, knowing that the previous view that Mahamudra and Chan Buddhism are consistent still lingers in his mind, he said this: When directly revealing the Dharma nature of Dharmadhatu, which transcends good and evil, acceptance and rejection, the Prajnaparamita also says: "In emptiness, there is no form, no feeling, no perception, no mental formation, no consciousness." Regarding these, there is neither the individual discriminating wisdom that needs to be accepted, nor anything that needs to be abandoned. If you say this is the view of Chan Buddhism and add many fabrications in words, then the view of Svatantrika Madhyamaka would be the basis for refutation. Nagarjuna's thought, Dipamkara explained it this way: The individual discriminating wisdom itself is not established. For example, when two pieces of wood are rubbed together to produce fire, after the fire burns the wood, the fire that burns the wood also naturally extinguishes. Similarly, the nature of self and generality all disappear, it is merely established. Wisdom itself swallows phenomena, the lower part is bright, how can it not be established? Eliminating all faults such as sinking and excitement, at that time, wisdom does not discriminate anything, does not grasp anything, abandoning all memory and attention. Therefore, the three stages of meditation are very important. The Refutation of Disputes says: "I have no commitment, therefore I am only without fault." etc., for the Dharma nature, what hindrance has prevented Chan Buddhism from summarizing the Buddha's words into one lump, without showing various harms? This denies the proponent and the established. This also needs to be examined. If the Buddha's words are not measured, is there a reason to follow the Tirthikas? If there is, then sutras such as the Maharatnakuta Sutra exist in the wisdom of Chan Buddhism. In reality, before the Dharmadhatu is changed, discrimination has already been abandoned, because the translator has the ability to translate most of the content in the wisdom of Chan Buddhism. Also, you seem to be mistakenly viewing the Dharma aspect of non-attention.
Tibetan
་པ་ཀུན་ལེགས་གྲུབ་ཐོབ་ཏུ་འཛིན་ཕྱིན་འདུག་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས། བསམ་ཡས་སུ་ཧྭ་ཤང་ཆེན་པོའི་གཞུང་ཐམས་ཅད་ཡུམ་གྱི་གླེགས་བམ་ལ་ཁུངས་བཅོལ་བར་འདུག་པས། ཕྱོགས་སྔ་མཛད་མཁན་ཚོས་ཕྱོགས་སྤམ་ལོངས་སམ། ཡུམ་ཤེར་ཕྱིན་འཁྲུལ་ན་ནི་མ་ཤེས། གཞན་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ཤྲཱི་ལ་ནི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པར་འདུག་པས། དེའི་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་དག་ཡིན་མིན་ཇོ་བོ་དགེ་ལྡན་པ་ལ་འདྲི་ཞུ་ལགས། ཞེས་བྲིས་འདུག་པས་སོ། །དེ་ཡང་བདག་ལྟ་མཆོག་འཛིན་ཡིན་ཟེར་ན། ཇོ་བོའི་ཆིག་ཅར་འཇུག་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཅི་ཡང་མི་གཟིགས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་དྲངས་པ་ལ་ལྟོས། ལར་སྔ་བཞེད་ནས་དེ་ལྟར་བཤད་ཟེར་ན། ཆོས་འབྱུང་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཚོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བློ་ཅན་ལ་དག་སྣང་དང་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་ཕྱིར་ནི་རུང་ལ། གཞན་དུ་ན་གཟུ་བོ་གཟུ་བོར་བྱས་ པའི་དཔྱད་པ་དགོས་པའང་མཐའ་མི་ཁེགས། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆུག་ཀྱང་ཆོས་ནི་ཚིག་ལ་མི་རྟོན་པ་བློ་མཆོག་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་ལ་མི་རྟོན་དོན་དམ་ལ་རྟོན་པའི་ཕྱིར། དགོངས་པ་ཅན་དང་ངེས་པ་ཅན་གང་ཡིན་དཔྱད་དཀའ། གྲུབ་པའི་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་བལྟར་སྣང་ཐམས་ཅད་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཛིན་ན། མི་ལས། མཐོ་མི་མངོན་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཤེད་ནས། །རྗེ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཞལ་རྫུན་མཁན། །ཆོས་དྲང་དོན་གྱི་བསླུ་ཁྲིད་གསུངས་གསུངས་ནས། །ངེས་པའི་དོན་ལ་རྟོགས་དུས་མེད། །ཅེས་པ་འདིས་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་ཨེ་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་མཁས་གྲུབ་ཆེན་པོ་དག་གིས་དགོས་པའི་སླད་དུ་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་འཕོངས་སྟེགས་སུ་བཅུག་པའ་ལོ་རྒྱུས་ཀྱང་ཡོད་པས་སོ། །དོན་དམ་པར་ལྟ་བའི་གནད་གང་ཚད་མ་དང་། གང་ཅིག་ཤོས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནས་མཁྱེན་གྱི་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་པས་རང་ཉིད་གང་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་དེ་སྐལ་བ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལར་བརྗོད་བྱ་འདིའི་སྙིང་པོའི་བརྗོད་དོན་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཕྲ་མོའི་ཤེས་རབ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་མི་འདུག་པས་དེའི་རང་བཞིན་ཁོ་བོ་ཅག་གི་བཞེད་གཞུང་། གླང་ཆེན་རབ་འབོག་ལས། སེམས་ལྔ་ སྐྱེས་པའི་སྐྱེས་བུའི་ཐུགས། །ལམ་གྱི་ངོ་བོ་རྒྱུད་ཡིན་པས། །ཐམས་ཅད་མ་ལུས་རྫོགས་པར་བྱེད། །དཔྱད་དུ་མེད་པར་གོ་བ་ནི། །དབང་པོ་རྣོན་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། །སྣང་སྲིད་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་པ། །བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་ག
Chinese
据说，巴·衮列被认为是成就者，因此他本人说：桑耶寺的华尚大师的所有教义都依赖于佛母的经书。先前的立宗者是否夸大了宗义？如果佛母般若经有错，那我就不知道了。此外，据说堪玛希拉论师是自续中观派。请向觉卧·格登巴询问他的宗义是否纯正。他这样写道。如果有人说我是执持最高见解的人，那么，按照觉卧的《入中论》，世尊的智慧什么也看不见。为什么呢？因为智慧没有对境。请参考龙树的论著。一般来说，如果说以前的观点是这样说的，那么，对于具有平等性智慧的人来说，为了生起清净的显现和定解，这是可以的。否则，公正地进行分析也是不可避免的。即使这样，法是不依赖于文字的，这是最胜智慧者的特点，因为他们不依赖于世俗谛，而依赖于胜义谛。很难判断什么是需要解释的，什么是确定的。如果将成就者的所有显现都按字面意思理解，那么，米拉日巴尊者说：从高不可见的虚空之中，三世诸佛都是说谎者。口中说着正直之法的引导，却从未证悟真实之义。这是否会对法和补特伽罗两者都造成诽谤？同样，大成就者们为了某种需要，将八千颂般若经放在屁股下面的故事也是有的。以胜义谛来看待问题的关键是什么，只有圆满的佛陀才知道，其他人是不知道的。因此，自己相信什么，就跟随自己的福报和功德吧。总的来说，这个论题的核心要点在于是否运用了精微的分析智慧。其自性就是我们所持的观点。《大象狂奔》中说：生起五种心的士夫之心，道的自性是相续，因此，全部无余地圆满。无需分析就能理解，是敏锐根器的行境，显有诸法全部都成为菩提心的精华。
English
It is said that Ba Kunleg is regarded as an accomplished one, so he himself said: All the teachings of the Great Master Heshang in Samye Monastery rely on the Mother's scriptures. Did the previous proponents exaggerate the tenets? If the Mother Prajñāpāramitā Sutra is wrong, then I don't know. Furthermore, it is said that Master Kamashila is a Svatantrika-Madhyamika. Please ask Jowo Gedunpa whether his tenets are pure or not. He wrote this. If someone says that I am the one who holds the supreme view, then, according to Jowo's "Entering the Middle Way," the Bhagavan's wisdom does not see anything. Why? Because wisdom has no object. Please refer to Nagarjuna's treatises. In general, if it is said that the previous view said so, then, for those with equanimity, it is permissible to generate pure appearances and definite understanding. Otherwise, impartial analysis is unavoidable. Even so, the Dharma does not rely on words, which is the characteristic of the most excellent wisdom, because they do not rely on the conventional truth, but rely on the ultimate truth. It is difficult to judge what needs to be interpreted and what is definitive. If all the appearances of accomplished beings are taken literally, then Milarepa said: From the high, invisible expanse of the sky, the Buddhas of the three times are liars. Speaking of the guidance of the upright Dharma, but never realizing the true meaning. Would this be a slander against both the Dharma and the individual? Similarly, there is also a story of great accomplished ones placing the Eight Thousand Verse Prajñāpāramitā Sutra under their buttocks for some need. What is the key to viewing things in the ultimate truth, only the perfect Buddha knows, and others do not. Therefore, believe in what you believe in, and follow your fortune and merit. In general, the core point of this topic lies in whether or not subtle analytical wisdom is applied. Its nature is the view we hold. In "The Elephant's Rampage," it says: The mind of the person who has generated the five minds, the nature of the path is the continuum, therefore, it is completely and without remainder perfected. Understanding without analysis is the realm of sharp faculties, all phenomena of appearance and existence become the essence of bodhicitta.