Tibetan
ན་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བའོ། །གསུམ་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་ལྔ་སྟེ། བརྗོད་བྱ་དང་། རྗོད་བྱེད་དང་། གཉེན་པོ་དང་། གདུལ་ བྱ་དང་། བདག་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་སོ་སོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་བརྗོད་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། བདེན་པ་གཉིས་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བསྟན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་མདོར་བསྡུས་ན། དྲང་ངེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པར། ཀུན་རྫོབ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཏོ། །དོན་དམ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་པ་སྙིང་པོ་མཆོག་ལས། མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་དང་། །ཚིགས་བཅད་ཆེད་བརྗོད་གླེང་གཞི་དང་། །རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་དང་། །སྐྱེས་རབས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་། །རྨད་བྱུང་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ། །གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། །ཞེས་པས་མདོའི་སྡེ་ནི་ཚིགས་བཅད་ལྷུག་གི་མདོ་མདོར་སྨོས་ནས། རྣམ་པར་བཞག་སླ་བ་དང་། བཤད་སླ་བ་དང་། གཟུང་སླ་བ་དང་། ཆོས་ལ་གུ་པས་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་མྱུར་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པ་དང་། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པ་དང་། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་མཆོག་ལ་རེག་པ་དང་། འབེལ་གཏམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་ པས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་མགུ་བར་བྱེད་པ་དང་། མཁས་པ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕན་ཡོན་བཅུ་གཟིགས་ནས་མདོར་གསུངས་པའོ། ། དབྱངས་ཀྱིས་བསྙད་པའི་སྡེ་ནི། བཤད་བྱ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བར་དང་མཐའ་མ་དག་ཏུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བསྙད་པའམ། བརྟག་པར་བྱ་བའི་གནས་གཞན་ད་དུང་ཡོད་པས་དྲང་བའི་དོན་དུ་གསུང་བའི་མདོ་སྡེ་གང་ཡིན་པའོ། །ལུང་དུ་བསྟན་པའི་སྡེ་ནི། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་དང་འབྱུང་འགྱུར་རྣམས་ལུང་དུ་སྟོན་པ་གཙོ་བོར་སྨོས་པའམ། དགོངས་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ལུང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ངེས་པའི་དོན་དུ་གསུང་བ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་སོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་སྡེ་ནི། གང་ཞིག་རྐང་པ་གཉིས་པའམ་གསུམ་པ་ལ་སོཊ་ཏེ་རྐང་པ་དྲུག་པའི་བར་དུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པར་བསྡེབས་ནས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་སོ། །ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་སྡེ་ནི། གཞན་གྱིས་ཞུ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་བསྟན་པ་གནས་པ་འབའ་ཞིག་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནང
Chinese
那是从其他方面区分开来的。第三，详细区分有五种：从所说（内容）和能说（表达）、对治、所化（对象）和自缘各自的方面进行区分。首先，从所说的方面区分，有两种真谛。如《中观根本慧论》中说：“诸佛所说法，皆依于二谛。” 也就是世俗谛和胜义谛。如果简要概括，就是安住于需引导和需确定的体性。如《圣妙吉祥菩萨所问经》中说：“显示世俗谛的建立是需引导之义，显示胜义谛的建立是需确定之义。” 其次，从能说的方面区分，有十二部经。如《八千颂般若释·心要庄严》中说：“契经、应颂与记别，讽颂、自说及因缘，譬喻、本事与本生，广大希有及论议，是为十二分圣教。” 因此，契经部是指以偈颂和散文形式简要叙述的经典，因为它容易安立、容易解说、容易理解，并且通过法（佛法）的功德使僧团圆满，能够迅速证悟法性，通过了解佛陀而获得信仰，通过了解法和僧而获得信仰，能够触及现法安乐的殊胜之处，并通过善言巧辩进行确立，从而使贤善之士心满意足，并且因为进入智者之列而具有十种利益，所以简要地宣说了。以歌咏方式表达的经典部是指，所说内容本身从中间到结尾都以偈颂歌咏的方式表达，或者因为还有其他需要考察之处，所以是需要引导之义的经典。授记部是指，主要讲述对过去和未来等已发生和将要发生的事进行授记，或者通过区分意图来进行授记，这是需要确定之义的经典。讽颂部是指，凡是以两句或三句等乃至六句偈颂组合起来宣说的内容。自说部是指，不依赖于他人的请求，仅仅为了教法住世，世尊自己……
English
That is distinguished from others. Third, there are five ways to differentiate in detail: differentiating from the aspects of what is to be said (content) and what can be said (expression), antidote, those to be tamed (object), and self-condition, respectively. First, differentiating from the aspect of what is to be said, there are two truths. As it says in the Root Wisdom: "The Buddhas taught the Dharma, based on the two truths." That is, the conventional truth and the ultimate truth. If summarized briefly, it is abiding in the nature of what needs to be guided and what needs to be determined. As it says in the Exalted Inexhaustible Intelligence: "Showing the establishment of conventional truth is the meaning of what needs to be guided, showing the establishment of ultimate truth is the meaning of what needs to be determined." Second, differentiating from the aspect of what can be said, there are twelve branches of scripture. As it says in the Eight Thousand Stanza Explanation, Essence Supreme: "Sutras, songs, and prophecies, verses, self-statements, and causes, metaphors, narratives, and birth stories, extensive marvels, and divisions, are the twelve branches of scripture." Therefore, the Sutra section refers to the sutras briefly narrated in verses and prose, because it is easy to establish, easy to explain, easy to understand, and through the merit of the Dharma (Buddha's teachings) makes the Sangha complete, can quickly realize the nature of Dharma, gain faith through understanding the Buddha, gain faith through understanding the Dharma and Sangha, can touch the supreme state of dwelling in bliss in this life, and through eloquent speech establishes it, thereby satisfying the minds of the virtuous, and because it enters the ranks of the wise, it has ten benefits, so it is briefly proclaimed. The section of scriptures expressed in song refers to the content itself being expressed in verses and songs from the middle to the end, or because there are other places that need to be examined, it is a sutra of what needs to be guided. The section of prophecies refers to mainly prophesying about past and future events, or making prophecies by distinguishing intentions, which are scriptures of what needs to be determined. The section of verses refers to whatever is spoken by combining two or three lines, etc., up to six lines of verses. The section of self-statements refers to the Blessed One himself, not relying on the requests of others, but solely for the sake of the Dharma remaining...
Tibetan
་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལས་བཞེངས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གླེང་གཞིའི་སྡེ་ནི། འགའ་དང་འགའ་ལ་ཆེད་དུ་གསུངས་པའམ། གཞི་འདི་དང་། སྐབས་འདི་དང་། བྱུང་བ་འདིའི་ ཚེ་བསླབ་པ་འདི་ལྟར་བཅས་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱ་སྟེ་སྒྲ་སྦྱོར་བམ་པོ་གཉིས་པ་ལས། མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐོག་མ་ཅི་ལས་བྱུང་གླེང་སྟེ་བཤད་པ་དང་། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཏོ། །རྟོགས་པ་བརྗོད་པའི་སྡེ་ནི། ཉན་པ་པོས་དོན་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་གོ་ཞིང་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྔོན་རབས་ཀྱི་གཏམ་རྒྱུད་གཞན་ལ་བརྩམས་པའི་དཔེས་ཆོས་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་སྟོན་པ་རྣམས་སོ། །སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་སྡེ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ། གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བའི་མྱུ་གུ་བཟུང་བ་དང་། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅི་དང་ཅི་མཛད་པ་སྟོན་པ་རྣམས་སོ། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། ཟབ་པའི་རྣམ་པར་སྟོན་པ་རྣམས་སོ། །རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སྡེ་ནི། གང་ལས་ཉན་ཐོས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་། བྱིན་རླབས་ལ་སོགས་པ་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྟོན་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྒོ་ནས་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་ དབྱེ་ན་སྡེ་སྣོད་གསུམ་སྟེ། སྤྱིའི་ངེས་ཚིག་དང་། སོ་སོའི་རང་བཞིན་དང་། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་དུ་པི་ཊ་ཀ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ཉིད་བསྒྱུར་ན་གོང་བུའམ། བསྡུས་པའི་དོན་ལ་འཇུག་སྟེ། ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སམ། བསླབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་བྱ་འདི་ཉིད་དུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་སྡེ་སྣོད་དེ། དཔེར་ན་གྲོང་ཁྱེར་མ་ག་དྷཱའི་བྲེ་བོ་ཆེའི་ནང་དུ། བྲེའུ་ཆུང་མང་པོ་འདུས་པའམ། ཆུད་པའི་དོན་གྱིས་སྣོད་དུ་མིང་གིས་འགྲུབ་པ་ལྟར། སྡེ་སྣོད་གསུམ་པོ་འདིར་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་མ་འདུས་པ་མེད་པས་སྡེ་སྣོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལ་སྦྱར་ན། སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། ཡང
Chinese
从正确安置处升起，对于比丘的僧团，像“这个特别宣说就是特别宣说”那样。论基之品类是，对于某某特别宣说，或者这个基，以及这个时机，以及这个发生的 时候，像这样安立学处等。如《声律》第二卷中说：“经藏和律藏等最初从何而来，讲述其缘起”，诸如此类即是。讲述证悟之品类是，为了让听者彻底理解意义并证悟体性，以过去的故事为例子，清楚地阐释佛法的意义。本生之品类是，世尊往昔菩萨行入于大海之时，在何处、何处受生，以及做了哪些苦行等。广大之品类是，伟人的道路，菩萨藏的土地和波罗蜜多等极其广大和甚深的形态的阐述。希有之品类是，从中声闻、菩萨和圆满正等觉们的智慧、神通和加持等，显示不可思议、稀有之法的品类。决定义之品类是，以一切法自相和共相的体性来决定的方式，正确地阐述经藏等的意义。第三，从对治的角度 来分有三藏，即总的定义、各自的自性以及安立为三藏的理由。第一，梵语叫做Pitaka。翻译过来是“箧”或“集合”的意思，即为了将所有应知之法或应学之法都包含在此处，所以称为藏。例如，在摩揭陀国的大容器里，聚集了很多小容器，或者像以容纳之义而成就容器之名一样。这三藏之中，没有不包含十二部经的意义和词句的集合，所以称为藏。如是，如果结合所依和能依，无著菩萨说：又
English
It arises from the correct placement. To the Sangha of monks, it is like saying, "This special statement is indeed a special statement." The category of the basis of discussion is: to whom and to whom it is specially spoken, or this basis, and this occasion, and at the time of this occurrence, like establishing the precepts in this way. As it is said in the second volume of Grammar: "How did the Sutra Pitaka and Vinaya Pitaka, etc., originate? It explains the origin," and so on. The category of expressing realization is: in order for the listener to fully understand the meaning and realize the nature, using past stories as examples, it clearly shows the meaning of the Dharma. The category of Jataka tales is: when the Bhagavan's past Bodhisattva conduct entered the ocean, where and where he took birth, and what ascetic practices he performed, etc. The category of extensive teachings is: the path of great beings, the land of the Bodhisattva Pitaka, and the Paramitas, etc., which extensively and profoundly explain the forms. The category of wondrous teachings is: from which the knowledge, miraculous powers, and blessings, etc., of the Shravakas, Bodhisattvas, and fully enlightened Buddhas are shown, the category of teachings that show the inconceivable and wondrous. The category of definitive teachings is: by way of defining all dharmas by their own and common characteristics, the meaning of the Sutra Pitaka, etc., is correctly explained. Third, from the perspective of antidotes, there are three Pitakas, namely, the general definition, the individual characteristics, and the reason for establishing the three Pitakas. First, in Sanskrit, it is called Pitaka. When translated, it means "basket" or "collection," that is, in order to include all the dharmas to be known or the dharmas to be learned in this very place, it is called Pitaka. For example, in the large container of the city of Magadha, many small containers are gathered, or like the name of a container is accomplished by the meaning of containing. In these three Pitakas, there is no collection of meanings and words of the twelve divisions of scripture that is not included, so it is called Pitaka. Thus, if we combine the support and the supported, Acharya Asanga said: Again