Tibetan
འི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་མཐར་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལའང་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་གཉིས་སུ་གནས་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། སྟོན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམ་གཉིས་ནི། །ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ལུང་གི་ཆོས་ནི་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དམ་ཆོས་ཏེ། དེ་ལའང་འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་བརྗོད་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མངོན་བརྗོད་མིང་གི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་བའང་བྱུང་སྟེ། སྔ་མ་ནི་བརྟག་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེ་འཁོར་བ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་བརྒྱ་པ་ལས། མི་ཡི་ཆོས་ལུགས་ལེགས་སྤྱད་ན། །ལྷ་ཡུལ་བགྲོད་པ་ཐག་མི་རིང་། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ཐེམ་སྐས་ལ། །འཛེགས་ན་ཐར་པ་གམ་ན་ཡོད། །ཅེས་པ་ལྟར། དངོས་སུ་མངོན་པར་མཐོ་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ལས་མ་སྨོས་ཀྱང་། བརྒྱུད་ནས་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་དབང་གིས་སོ། །ཕྱི་མ་ནི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཐུན་ནམ། ཆོས་དབྱིངས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཐུན་ལས་བྱུང་བས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་རྒྱ་མཚོར་བབ། འབབ། གཞོལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བབ། འབབ། གཞོལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་འབྲས་བུ་རྟོགས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་དེ་ལའང་། གང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་དང་། གང་གིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གནས་ཏེ། མགོན་པོ་བྱམས་པས། གང་ཞིག་གང་གིས་ཆགས་བྲལ་བ། །བདེན་གཉིས་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་དངོས། །ཆགས་བྲལ་ཉིད་ཀྱི་འགོག་པ་དང་། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་དག་གིས་བསྡུས། །ཞེས་འགོག་པའི་བདེན་པའི་དམ་པའི་ཆོས་དང་། ལམ་གྱི་བདེན་པའི་ཆོས་རྣམ་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་འབྲས་བུ་དང་། བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། །གཉིས་པ་སྒྲ་དོན་སྤྱིར་བཤད་པ་ནི། ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་སྐད་དུ་སརྦ་དྷརྨ་ཞེས་འབྱུང་བ་གངས་ཅན་པའི་སྐད་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དམ་པ་ནི། སྟོན་པ་བདེན་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་ནི་དེས་གསུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་པའི་ཆོས་ཞེས་པའོ། །གཞི་མཐུན་པར་སྨྲ་ན་དམ་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ་ཆོས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་ན། སུ་ བྷཱ་ཥི་ཏ་ཞེས་པ་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བུས་ལེགས་པར་གསུངས་ན། ཚིག་དང་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡང་དག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ལེགས་པར་གསུངས་པ། ཡང་དག་པར་མཐོང་བ། ནད་མེད་པ། དུས་ཆད་པ་མེད་པ། ཉེ་བར་གཏོད་པ། འདི་མཐོང་བ་ལ་དོན་ཡོད་པ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གོ་འཕང་དམ་པར་སྦྱོར་བས་ཡང་དག་པར་གསུངས་པ། དེའི་དོན་ཇི་བཞིན་པར་མཐོང་བས་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ། ཉོན་མོངས་པ་བག་ལ་ཉལ་གྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པས་ནད་མེད་པ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་སླ་བའམ། ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དུས་ཆད་པ་མེད་པ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉེ་བར་གཏོད་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གཏོད་པ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་རྒྱས་པ་དང་གྲོག་མཁར་བ་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་གཞུང་མཐར་ཐུག་སྙིང་པོ་མེད་པ། དེ་དག་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་འདི་མཐོང་བ་ལ་དོན་ཡོད་པ། རྟོག་གེས་བརྟག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གིས་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གི་དོན་ཡང་། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པའི་ལུགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་འདོད་ཆགས་བདོ་བ་དང་། ཞེ་སྡང་བདོ་བ་དང་། གཏི་མུག་བདོ་བ་དང་། ང་རྒྱལ་བདོ་བ་དང་། ཕྲག་དོག་བདོ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་བདོ་བ་ རྣམས་འདུལ་བའི་ཐབས་དང་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་དག་གི་འདུལ་བ་ནི་ཉེས་པར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། འདུས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། སྟོན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟེན་པ་མེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ནི་ལེགས་པར་བསྟན་པ། ངེས་པར་འབྱུང་བ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ། མི་མཐུན་པ་མེད་ཅིང་འདུས་པ་དང་ལྡན་པ། རྟེན་པ་ཡོད་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བགྲངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དག་གི་ནི་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ཚིག་འབྲུ་བཟང་མིན་དོན་བཟང་མིན། །གྲོལ་དང་རིགས་པའི་ཐབས་མ་ཡིན། །སྔ་མ་ཕྱི་མ་འགལ་བ་ཡིན། །དེ་བཞིན་བསྡུ་བ་བཞི་དང་ནི། །བསྟན་པ་བཞི་དག་སྤངས་པ་དང་། །སྟོན་པའང་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་མེད། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་། །སློབ་མ་བསྟན་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན། །ཞེས་པས་གང་གི་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་དང་། དེས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏ
Chinese
是能最终断除痛苦及其因的方法。对此，也取决于所说和能说的体性，安住于教法和证法二者之中。如《俱舍论》云： 导师之圣法，体性有二种，谓教及证法。 所谓教法，是能使人趣入证悟之义的言说圆满之圣法。对此，也有世俗的名称和超世的名称，名相各异的区分。前者是八种观察等各种言谈，因与轮回相顺故如是称谓。如《慧百论》云： 善用人之法，往天界路不远，于人天之阶梯，若登则解脱在近处。 如是，虽未说直接显现增上生的主要因，然以间接趣入证悟之法的缘故。后者是十二部经。 是能证悟法性的随顺因，或是能证悟法界的随顺因所生故如是称谓。如《涅槃经》云： 大河注入于大海，注入，奔流，如是诸法皆注入于涅槃，注入，奔流。 如此宣说。其果，证悟之圣法，也有两种体性的差别，即成为离贪者，以及能使离贪者。如怙主慈氏云： 何者以何而离贪，具二谛性彼为实，离贪即是灭谛，以及道谛所摄持。 如是灭谛之圣法和道谛之法，二者互为果和作用的自性而安住。第二，总说词义，善于造作的语言中称为Sarvadharma（梵文天城体：सर्वधर्म，梵文罗马拟音：sarvadharma，汉语字面意思：一切法），在雪域的语言中称为“圣法”。其中，“圣”是导师真实宣说，法是彼所宣说，故称“圣法”。若说基相同，则“圣”是殊胜，法也是彼之自性。分别而言，Subhāṣita（梵文天城体：सुभाषित，梵文罗马拟音：subhāṣita，汉语字面意思：善说）是善说，即……
English
Which is the method to ultimately eliminate suffering and its causes. Regarding this, it also depends on the nature of what is said and what can be said, and abides in both the Dharma of scripture and the Dharma of realization. As it says in the Treasury: The Teacher's sacred Dharma, Has two kinds of nature, Namely scripture and realization. The Dharma of scripture is the sacred Dharma of perfect expression that leads to the meaning of realization. Regarding this, there are also distinctions between worldly expressions and transcendental expressions, with different names. The former refers to various talks such as the eight examinations, which are so called because they are in accordance with samsara. As it says in the Hundred Verses on Wisdom: If one practices human customs well, The path to the realm of the gods is not far. On the ladder of gods and humans, If one climbs, liberation is near. Thus, although it does not explicitly mention the main cause of manifest high status, it is due to the fact that it indirectly leads to the Dharma of realization. The latter refers to the twelve branches of scripture. It is so called because it arises from a common cause that leads to the realization of the nature of Dharma, or a common cause that leads to the realization of the realm of Dharma. As it says in the Nirvana Sutra: Great rivers flow into the ocean, Flow, flow. Similarly, all dharmas flow into Nirvana, Flow, flow. Thus it is said. Its result, the sacred Dharma of realization, also has two kinds of distinctions in nature, namely, becoming free from desire, and that which enables one to be free from desire. As the Protector Maitreya says: Whoever is free from desire by what, That which has the nature of two truths is real, Freedom from desire is the cessation itself, And is included in the truth of the path. Thus, the sacred Dharma of the truth of cessation and the Dharma of the truth of the path abide as the nature of mutual results and functions. Secondly, the general explanation of the meaning of words is that in well-formed language it is called Sarvadharma (Sanskrit: सर्वधर्म, Romanization: sarvadharma, literal meaning: all dharmas), and in the language of the snowy land it is called "Sacred Dharma." Among them, "Sacred" is that the Teacher speaks truthfully, and Dharma is what he speaks, hence it is called "Sacred Dharma." If we say that the basis is the same, then "Sacred" is supreme, and Dharma is also its nature. Specifically, Subhāṣita (Sanskrit: सुभाषित, Romanization: subhāṣita, literal meaning: well-spoken) is well-spoken, that is...
Chinese
如果像这样善说，因为词和义没有颠倒而正确宣说，所以经中说：世尊善说之法，正确地见，无病，无时断，近于引导，见此有意义，智者们应自己觉知。如是与寂灭之果位紧密相连而正确宣说，如实见其义而正确地见，成为烦恼随眠之对治故无病，任何时候都容易做到或者永不退失故无时断，必定从痛苦之海中解脱故近于引导，大仙广增和蚁城等所造之论典究竟无有实义，与彼等不共故见此有意义，因为思辨不能考察，所以智者们应自己觉知。彼等之义是，我等导师之教规，调伏众生界贪欲炽盛、嗔恨炽盛、愚痴炽盛、我慢炽盛、嫉妒炽盛以及一切炽盛之方便和功德唯是如实显示，而外道之调伏，以显示过失本身不是善说，以不会趋向圆满菩提本身不是决定解脱，以不具足集合本身不是和合，以不是导师如来等本身是无所依。因此，世尊善说之法和律是善于显示，决定解脱，能趋向圆满菩提，没有不和合且具足集合，有所依，如是宣说了差别之法。与此相异者，论师世亲说：词句好坏义好坏，不是解脱和理智之方便，前后相违背。如是四摄和四教都舍弃，导师也没有导师的特征。如是其他的论典和弟子教法是有过患的。如是哪位的导师的导师，以及他所教之法的功德
English
If it is well spoken like this, because the words and meanings are not reversed and are correctly spoken, therefore, the sutra says: The Dharma well spoken by the Blessed One, seeing correctly, without disease, without interruption, leading near, seeing this is meaningful, the wise should know for themselves. Thus, being closely connected with the state of Nirvana, it is correctly spoken, seeing its meaning as it is, it is correctly seen, being the antidote to latent afflictions, it is without disease, it is easy to do at any time or it never deteriorates, therefore it is without interruption, it is sure to be liberated from the ocean of suffering, therefore it leads near, the treatises made by the great sage Guangzeng and Ant City, etc., ultimately have no real meaning, seeing this is meaningful because it is not common with them, because speculation cannot be investigated, so the wise should know for themselves. The meaning of these is that the teachings of our teacher, the means and merits of subduing the sentient beings' realms of intense desire, intense hatred, intense ignorance, intense pride, intense jealousy, and all intense, are only truly shown, while the subduing of outsiders, by showing faults themselves, is not well spoken, it is not definitely liberated because it will not lead to perfect enlightenment, it is not harmonious because it does not have collection, it is without support because it is not the teacher Tathagata, etc. Therefore, the Dharma and discipline well spoken by the Blessed One are good at showing, definitely liberating, able to lead to perfect enlightenment, without disharmony and possessing collection, having support, thus the Dharma of difference is proclaimed. Those who are different from this, the teacher Vasubandhu said: The words and sentences are good or bad, the meaning is good or bad, it is not the means of liberation and reason, the former and the latter contradict each other. Thus, the four ways of gathering and the four teachings are all abandoned, and the teacher also does not have the characteristics of a teacher. Thus, other treatises and disciples' teachings are faulty. Thus, the teacher of whose teacher, and the merits of the Dharma he taught